VII SA/Wa 1741/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015r., nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania K. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2015r., znak:, znak: [...], nakazującej ww. dokonanie rozbiórki ogrodzenia usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł: na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. o umorzeniu postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego w sprawie niniejszego ogrodzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił następujący stan faktyczny. W związku z pismem A. B. z dnia [...] czerwca 2014r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. [...] po wszczęciu postępowania w dniach [...] sierpnia 2014r. i [...] września 2014r. przeprowadził czynności kontrolne. Ustalił, że posesja przy ul. W[...] (działka ew. nr [...] z obrębu [...]), należąca do K. M., od strony zachodniej i południowej graniczy z drogą publiczną o nazwie ul. [...]. W narożu ulicy [...] znajduje się działka ew. nr [...] z obrębu [...]o powierzchni ok. 44m2, należąca do Miasta [...]. Działka ew. nr [...] została ogrodzona wraz z działką ew. nr [...]. Od strony zachodniej nieruchomość przy ul. [...] w [...] ogrodzona jest ogrodzeniem o wysokości 1,90m i długości ok. 24m (w tym ok. 10m stanowi długość działki nr ew. [...]), od strony południowej ogrodzeniem o wysokości 1,40m i długości ok. 44m (w tym ok. 4,4 m stanowi szerokość działki nr ew. [...]). Ogrodzenie od strony zachodniej wykonano w 1991r. wraz z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a ogrodzenie od strony południowej powstało ok. 1969r. W dacie budowy ogrodzenia od strony południowej, było ono usytuowane na działce ew. nr [...], tj. istniejącej przed podziałem na działkach ew. nr [...],[...] i [...]z obrębu [...]. Z okazanego projektu budowlanego będącego załącznikiem do decyzji Burmistrza Miasta [...]- Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1991 r. o pozwoleniu na budowę budynku przy ul. [...] w [...] wynika, iż plan zagospodarowania w/w nieruchomości przewidywał realizację od strony zachodniej i południowej ogrodzenia, jednakże z wyłączeniem działki nr ew. [...] z obrębu [...]. W toku postępowania K. M. (w piśmie z dnia [...] marca 2015r.) zwróciła się do organu powiatowego o zawieszenie postępowania do czasu uregulowania sprawy przeniesienia na jej rzecz własności nieruchomości działkę nr ew. [...] z obrębu [...] w [...]. Załączyła pismo Burmistrza Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2014r., znak: [...], w którym podtrzymuje stanowisko o woli przeniesienia przez Miasto [...] na rzecz K. M. własności ww. nieruchomości. W wyniku rozpoznania ww. wniosku doszło do zawieszenia niniejszego postępowania administracyjnego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] marca 2015r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu zażalenia A. B., postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015r. uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego oceniając, że ogrodzenie usytuowane jest niezgodnie z obowiązującym na terenie działki nr ew. [...] "Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszarów [...] i [...]", zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 1998r - decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2015r., nakazał K. M. dokonanie jego rozbiórki. W wyniku rozpoznana odwołania K. M. zapadła opisana na wstępie zaskarżona w sprawie niniejszej decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Uzasadniając podjęte orzeczenie organ drugiej instancji wskazał, że ogrodzenie działki nr ew. [...] stanowi urządzenie techniczne - związane jest z zabudowaniami, stanowi przedłużenie istniejącego ogrodzenia przy ul. [...] w [...]. W myśl natomiast z art. 103 ust. 2 w/w ustawy, przepisy Prawa budowlanego z 1974r. stosuje się jedynie do obiektów budowlanych, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Przepis art. 103 ust. 2 ma zastosowanie wyłącznie do obiektów budowlanych, w odniesieniu zaś do urządzeń budowlanych, którym jest przedmiotowe ogrodzenie stosuje się - niezależnie od daty ich budowy - przepisy obecnie obowiązujące. Organ ocenił następnie, że budowa ogrodzenia podlegała zgłoszeniu (art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane ), jednak błędne było ustalenie organu pierwszej instancji, że jego usytuowanie na terenie działki ew. nr [...] w obrębie [...] jest sprzeczne z ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym planem nieruchomość ta znajduje się w obszarze funkcyjnym oznaczonym symbolem [...]. Oznacza to, że działka została wykluczona z zabudowy kubaturowej i przeznaczona na cele komunikacji kołowej realizującej powiązania lokalne, tj. jako teren lokalnych ulic miejskich o funkcji dojazdowej do zespołów zabudowy (oznaczenie planu [...]) oraz tereny ciągów pieszych adaptowanych do funkcji dojazdowej do pojedynczych posesji (oznaczenie planu [...]). Powołując się na orzecznictwo sądowe organ stwierdził, że interpretacja ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest rolą organów orzekających w sprawach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 marca 2004r., sygn. akt: IV SA 2780/01). W aktach sprawy, znajduje się zaś pismo Burmistrza Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 2015r. (znak: [...]), zgodnie z którym: "(...) działka nr ew. [...] w obrębie [...] nie stanowi i nie stanowiła wcześniej pasa drogowego drogi publicznej. Ulica [...] została kilka lat temu wybudowana w docelowym kształcie. Na działce nr ew. [...] nie jest planowana realizacja żadnego zadania inwestycyjnego Miasta [...] w zakresie budowy drogi. Miasto nie planuje też poszerzenia drogi dojazdowej zlokalizowanej na działce [...]." Ponadto, w cytowanym piśmie Burmistrz Dzielnicy [...] informuje, że w dniu [...] maja 2015r. został podpisany akt notarialny, na podstawie którego K. M. stała się właścicielem działki ew. nr [...]. Oceniając stan sprawy organ drugiej instancji wskazał, że nie można K. M. czynić zarzutu wybudowania przedmiotowego ogrodzenia niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie tej nieruchomości. W opinii organu orzekającego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania w/w terenu - Burmistrza Dzielnicy [...], posesja na której znajduje się przedmiotowe ogrodzenie nie jest przeznaczona na cele komunikacji kołowej. Przyjąć należy zatem, że ogrodzenie nie narusza przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, zostało wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i przepisami. W związku z powyższym brak jest podstaw do nakazania wykonania określonych robót budowlanych na podstawie art. 51 Prawa budowlanego. To zaś wypełnia dyspozycję art. 105 § 1 k.p.a. - dalsze prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Uzasadnione zatem było uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania w sprawie niniejszej. Dodatkowo organ wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona A. B. tylko do wiadomości, co stanowi o uznaniu jej interesu faktycznego nie zaś prawnego w sprawie niniejszej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła A. B.. Skarżąca zarzucając naruszenie przepisu art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postepowania. Skarżąca uzasadniając swój przymiot strony w niniejszym postępowaniu wskazała na stanowisko orzecznictwa, zgodnie z którym na gruncie definicji z art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane, o posiadaniu przez dany podmiot przymiotu strony decyduje wystąpienie konkretnej, rzeczywistej ingerencji w sferę jego interesu prawnego, natomiast w przypadku postępowań, gdzie krąg stron jest ustalany na podstawie art. 28 K.p.a., chodzi jedynie o możliwość wpływu postępowania na interes prawny czy obowiązek podmiotu, nie zaś pewność zaistnienia takiego wpływu. Ponadto wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 czerwca 2015 sygn. akt VII SAB/Wa 22/15 uznał bezczynność organu w sprawie na jej wniosek. Skarżąca podniosła, że budowa ogrodzenia poważnie utrudnia dojazd, uniemożliwiając skręt pod kątem prostym, do jej nieruchomości zlokalizowanej przy ulicy [...] w [...], odziedziczonej po poprzednim właścicielu dziadku – R. D.. Przywołała trwający od 1985r., szereg bezskutecznych postępowań zmierzających do zachowania swobodnego dostępu do jej działki, a ograniczonego przez przedmiotowe ogrodzenie. Stwierdziła, że inwestor cyt. "zmienił przebieg ogrodzenia i zlikwidował wyznaczony przez decyzję uchylającą decyzję na skutek zaskarżenia Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] października 1969 r. wykreślony na dołączonej do decyzji mapie ścięty róg". Dołączyła cyt. "szkicu Informacji o Terenie m. [...] z dnia [...].11.1983 na której ścięty róg jest widoczny". Skarżąca wskazała, że w 1991r roku wybudowano na działce o adresie [...] w [...] dom mieszkalny i samowolnie nowe klinkierowe ogrodzenie, a w narożniku działki o obecnym numerze ewidencyjnym [...], która nie była własnością inwestora murowaną, zadaszoną budowlę śmietnikową oraz stromy wjazd do podziemnego garażu. Taka zabudowa działki, zahamowała rozwój infrastruktury drogowej na tym niebezpiecznym, zamkniętym terenie składającym się z dwóch ślepych ulic. Także interwencje w tym zakresie nie odniosły oczekiwanej reakcji właściwych organów. Skarżąca oświadczyła, że cyt. "decyzje zawężające dojazd i zaistniałe samowole" a obecnie zbycie działki nr.ew. [...] na rzecz inwestorki pozbawia ją na zawsze swobodnego dojazdu do jej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacją. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja nie jest obarczona żadną z ww. wad skutkujących jej uchyleniem na podstawie ww. przepisu art. 145 p.p.s.a. Sąd podziela argumentację organu i przyjmuje ją za własną w zakresie oceny – przedmiotowe ogrodzenie stanowi urządzenie budowlane. Tym samym, skoro nie było kwestionowane, że ogrodzenie powstało w warunkach samowoli budowlanej, uzasadnione było badanie inwestycji w trybie przepisów art. 50 - 51 ustawy Prawo budowlane. Organ musiał rozważyć zatem to, czy ogrodzenie jest urządzeniem, którego stan jest zgodny z prawem. Właściwy stan techniczny urządzenia nie budził wątpliwości, po tym jak organ pierwszej instancji dokonał oględzin. Kwestią kluczową było zatem to, czy jego usytuowanie można uznać za dopuszczalne w świetle ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia organu podjęte w tym przedmiocie Sąd ocenia jako właściwe. Działka objęta ogrodzeniem stanowi obecnie własność inwestorki. Ogrodzenie nie zakłóca funkcji terenu zgodnej z planem. Ulica w sposób docelowy została pobudowana, działka nie ma realizować wcześniej planowanego przeznaczenia, nie została wykorzystana przy realizacji budowy ulicy. Sąd w sprawie niniejszej oddalił skargę kierując się powyższą argumentacją. Sąd ocenił, że skarżąca ma przymiot strony w niniejszym postępowaniu wobec poszukiwana ochrony ładu przestrzennego dla nieruchomości, której jest właścicielką w oparciu o przepisy prawa miejscowego - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Takie samo orzeczenie - oddalenie skargi musiało by nastąpić również wówczas gdyby przyjąć, że skarżąca dysponuje li tylko interesem faktycznym. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).