I SA/Gd 496/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi M. G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 30 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. określa, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie może być wykonana; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącego kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 5 listopada 2013 r. został złożony wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie określenia stawki podatku na wykonanie kompleksowej usługi wykonania zabudowy kuchennej w obiektach objętych społecznym programem mieszkaniowym. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca prowadzi przedsiębiorstwo zajmujące się m.in. projektowaniem stałej zabudowy pomieszczeń kuchennych na indywidualne zamówienie klienta wraz z wykonaniem ich montażu z elementów zakupionych przez wnioskodawcę od jego kontrahentów. W tym celu wnioskodawca zawiera ze swoimi klientami (którymi są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej) umowy, których przedmiotem jest wykonanie kompleksowej usługi polegającej na: 1. przygotowaniu projektu zabudowy pomieszczenia kuchennego z uwzględnieniem wymiarowi kształtu pomieszczenia kuchennego klienta oraz wykorzystaniem elementów stolarki budowlanej sugerowanych przez Wnioskodawcę, a następnie uzyskaniu akceptacji klienta dla ww. projektu wykonania zabudowy; 2. zamówieniu i nabyciu we własnym imieniu i na własny rachunek przez wnioskodawcę od producenta wszystkich elementów niezbędnych do wykonania zabudowy pomieszczenia kuchennego (w tym frontów, korpusów, blatów, półek, cokołów, suwnic, okuć, elementów mocujących itp.); 3. dopasowaniu oraz montażu ww. elementów zabudowy kuchennej w sposób stały do podłoża, ścian lub innych elementów konstrukcyjnych obiektu-w taki sposób, iż nie jest możliwe przestawienie, przesunięcie, demontaż całej konstrukcji bez uszkodzenia lub istotnej zmiany pomieszczenia albo zabudowy, bądź też wykorzystanie całej zabudowy w innym miejscu przy zachowaniu projektowanej funkcjonalności tej zabudowy. Sprzedaż poszczególnych elementów opisanego wyżej świadczenia kompleksowego na rzecz klienta nie jest możliwa, w szczególności nie jest możliwe zamówienie przez klienta poszczególnych elementów mebli bez ich zaprojektowania i montowania. Świadczenie kompleksowe można nabyć wyłącznie jako całość. Cena należna od klienta za wykonanie tego świadczenia jest określona jedną kwotą. Wnioskodawca wykonuje opisaną usługę w obiektach budowlanych zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, przy czym w przypadku lokali mieszkalnych o powierzchni użytkowej przekraczającej 150 m2, a także budynków jednorodzinnych o powierzchni przekraczającej 300 m2, stosuje on niższą stawkę VAT tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej. W odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 18 grudnia 2013 r. wnioskodawca poinformował, że montaż komponentów meblowych nastąpi z wykorzystaniem w sposób istotny elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu), albowiem elementy zabudowy meblowej będą montowane do ścian, stropów i nadproży (z uwzględnieniem kształtów i wymiarów tych elementów konstrukcyjnych obiektu/lokalu), spełniając jako całość określoną funkcję użytkową. Ponadto strona wskazała, że: 1. Żaden przepis prawa (ani tym bardziej uchwała NSA z dnia 24 czerwca 2013 r. w sprawie I FPS 2/13) nie przyznaje żadnego znaczenia materiałom, z których wykonywana jest zabudowa, wobec czego żądanie wskazania rodzaju materiałów jest bezpodstawne (organ pyta bowiem o okoliczność irrelewantną z punktu widzenia przepisów prawa i tym samym zbędną dla wydania interpretacji). Niezależnie od powyższego wnioskodawca wyjaśnił, że elementy zabudowy wykonywane są głównie z drewna, stali i metali nieżelaznych, kamienia (blaty marmurowe) i szkła. 2. Sposób zamocowania elementów zabudowy meblowej umożliwia późniejszy demontaż (podobnie jak możliwe jest np. rozebranie/zburzenie niektórych ścian i uzyskanie cegły do dalszego wykorzystania lub demontaż elementów stolarki okiennej lub drzwiowej), jednakże na skutek takiego demontażu: a) uszkodzeniu mogą ulec demontowane elementy (np. blaty kuchenne), b) uszkodzeniu mogą ulec elementy budynku/lokalu, takie jak ściany, okładziny ścienne i podłogowe (np. glazura, terakota), c) z uwagi na dopasowanie wymiarów i kształtów elementów zabudowy do danego pomieszczenia, nie jest możliwe wykorzystanie tych elementów w innych pomieszczeniach. Podatnik nie jest w stanie wskazać jakie konkretnie uszkodzenia powstaną w przypadku demontażu bliżej nieokreślonej zabudowy w nieokreślonym lokalu (zależy to od wielu czynników, choćby od technologii demontażu). Podatnik nie może stwierdzić, czy abstrakcyjny blat przy demontażu pęknie wzdłuż, wszerz czy po przekątnej. 3. Podatnik nie jest w stanie wskazać, czy demontaż bliżej nieokreślonej zabudowy w nieokreślonym lokalu/budynku spowoduje naruszenie elementów konstrukcyjnych lokalu, których głównym zadaniem jest przenoszenie obciążeń; przy prawidłowo wykonanym demontażu nie powinno to jednak mieć miejsca. Niezależnie od powyższego, kwestia ta jest bez znaczenia dla oceny stanu faktycznego z przyczyn wskazanych powyżej. 4. Na marginesie wnioskodawca wskazuje, iż poza kompetencjami organu leży udzielenie podatnikowi porad z zakresu sztuki budowlanej (zwłaszcza wprowadzających w błąd), dotyczących głównych elementów konstrukcyjnych budynku i przenoszenia obciążeń. Organ bezprawnie sugeruje, jakoby istotne z punktu widzenia możliwości zastosowania niższej stawki podatku VAT było powiązanie elementów zabudowy wyłącznie ze wskazanymi elementami konstrukcyjnymi budynku, przenoszącymi obciążenia, podczas gdy wymóg taki nie znajduje oparcia w przepisach prawa - istotne jest bowiem połączenie z jakimikolwiek elementami budynku lokalu, byleby połączenie to miało charakter trwały, tzn. nie było możliwe ich odłączenie bez istotnej zmiany lub uszkodzenia bądź to budynku, bądź to rzeczy odłączanej. Skarżący podkreślił, iż zgodnie z art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego o części składowej rzeczy można mówić także wtedy, gdy w wyniku odłączenia uszkodzeniu lub istotnej zmianie ulega wyłącznie przedmiot odłączony (tj. element zabudowy meblowej). Nawet więc jeśli w wyniku demontażu zabudowy meblowej uszkodzeniu/istotnej zmianie ulegną komponenty zabudowy meblowej, a sam lokal/obiekt pozostanie bez uszczerbku, to mamy do czynienia z trwałym połączeniem, czyniącym z zabudowy meblowej część składową lokalu/obiektu. 5. Wnioskodawca zauważa również, iż w przypadku montażu stolarki okiennej, drzwiowej i parapetów wewnętrznych organy podatkowe nie kwestionują możliwości zastosowania obniżonej stawki podatku VAT w wysokości 8 % (tak np. w interpretacji Izby Skarbowej z dnia 2 marca 2012 r., [...]), choć obniżona stawka stosowana jest w oparciu o taką samą podstawę faktyczną i prawną. Demontaż drzwi wewnętrznych, okien lub parapetów wewnętrznych nie powoduje przecież co do zasady naruszenia elementów konstrukcyjnych lokalu/obiektu, których głównym zadaniem jest przenoszenie obciążeń, a elementy te po demontażu mogą być przeniesione bez zniszczenia lokalu/obiektu - co nie przeszkadza organom podatkowym akceptować stosowania obniżonej stawki podatku VAT. Podatnik nie dostrzega różnicy np. pomiędzy wewnętrznym parapetem montowanym przy okazji montażu okna, a blatem kuchennym "wpuszczonym" we wnękę okienną (rozwiązanie bardzo często stosowane), montowanym w ramach zabudowy meblowej. 6. Podatnik podnosi, iż w jego ocenie treść pisma z dnia 4 grudnia 2013 r. wskazuje, iż organ pomija sens uchwały NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., naruszając zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz zasadę działania organów podatkowych w granicach przepisów prawa i na ich podstawie (art. 120 Ordynacji podatkowej). W przypadku wydania interpretacji niekorzystnej dla podatnika, konieczne będzie skorzystanie z wszystkich środków ochrony prawnej, w szczególności skargi do sądu administracyjnego oraz odpowiedzialności odszkodowawczej organu. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy opisana we wniosku kompleksowa usługa wykonywana przez Wnioskodawcę począwszy od 1 stycznia 2011 r. w budynkach i lokalach zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym podlega opodatkowaniu obniżoną stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8 %. W ocenie wnioskodawcy, mając na względzie w szczególności wnioski płynące z uchwały NSA z 24 czerwca 2013 r., I FPS 2/13, stwierdzić należy, iż kompleksowa usługa wykonywana przez wnioskodawcę, obejmująca wykonanie zabudowy kuchennej (zaprojektowanej i zamontowanej przy spełnieniu założeń opisanych we wniosku), podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki 8 % na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Minister Finansów, w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia 30 stycznia 2014 r., znak [...], uznał powyższe stanowisko za nieprawidłowe uznając, że w przedmiotowej sprawie do montażu przedmiotowej zabudowy meblowej nie zostaną w sposób istotny wykorzystane elementy konstrukcyjne budynku/lokalu w taki sposób, aby ich demontaż spowodował uszkodzenie konstrukcji budynku. Analiza przepisów oraz wniosków płynących z uchwały NSA z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 2/13 w kontekście przedstawionego stanu fatycznego prowadzi w ocenie organu do wniosku, że w rozpatrywanej sprawie usług świadczonych przez wnioskodawcę polegających na montażu mebli kuchennych nie można traktować jako modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy. Opisanych we wniosku usług nie można również uznać za żadną inną czynność wskazaną w art. 41 ust. 12 ustawy, nie jest to bowiem w szczególności remont, termomodernizacja lub przebudowa. Podsumowując, organ interpretujący uznał, że opisanej we wniosku usługi wykonania i montażu zabudowy kuchennej nie można uznać za wymienioną w art. 41 ust. 12 ustawy, jak również w § 7 rozporządzenia, a w związku z tym nie jest ona opodatkowana stawką podatku w wysokości 8%, lecz zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy, stawką podatku w wysokości 23%. Nie zgadzając się ze stanowiskiem zawartym w wydanej interpretacji, skarżący złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w którym wniósł o zmianę wydanej interpretacji indywidualnej. Minister Finansów, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji. W złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej i zarzucił naruszenie przepisów art. 41 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 12 oraz art. 146a pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, poprzez błędne przyjęcie, iż kompleksowej usługi wykonywanej przez skarżącego i opisanej we wniosku wydanie interpretacji nie można uznać za modernizację części obiektu budowlanego. W uzasadnieniu złożonej skargi strona podnosi, że organ interpretujący całkowicie pominął wnioski płynące z uchwały NSA sygn. akt I FPS 2/13. Skarżący podkreśla, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe, polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną VAT na podstawie art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 2 ustawy. Zdaniem skarżącego organ niesłusznie przyjął jakoby istotne z punktu widzenia możliwości zastosowania niższej stawki podatku było powiązanie elementów zabudowy wyłącznie z elementami konstrukcyjnymi budynku przenoszącymi obciążenia. Skarżący nie zgadza się, że w sprawie mamy do czynienia z prostym połączeniem komponentów meblowych ze ścianami, nie są to zabiegi nadmiernie skomplikowane technicznie oraz mają charakter odwracalny, a przy ich demontażu nie powinno dojść do konkretnych uszkodzeń konstrukcji budynku/lokalu. Skarżący zarzuca również błędną wykładnię pojęcia "trwałej zabudowy meblowej", gdyż przepisy ustawy o VAT i NSA w przywołanej uchwale nie wymagają, aby za trwałą zabudowę można było uznać jedynie taką, której próba demontażu skutkować będzie zniszczeniem budynku/lokalu lub choćby jego elementów przenoszących obciążenia. Istotne jest bowiem połączenie z jakimikolwiek elementami budynku/lokalu, byle połączenie to miało charakter trwały, tzn. nie było możliwe ich odłączenie bez istotnej zmiany lub uszkodzenia bądź to budynku, bądź rzeczy odłączanej. Autor skargi podkreśla, że zgodnie z art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego o części składowej rzeczy można mówić także wtedy, gdy w wyniku odłączenia uszkodzeniu lub istotnej zmianie ulega wyłącznie przedmiot odłączony (element zabudowy meblowej). Ponadto skarżący wskazuje, że wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Jak wynika z doświadczenia życiowego, w przypadku zbycia lokalu mieszkalnego nikt nie demontuje zabudowy kuchennej, albowiem po pierwsze, zdemontowanych elementów nie da się w tym charakterze wykorzystać w innym lokalu, a po drugie obniżałoby to w sposób istotny wartość zbywanego lokalu i samej zabudowy, albowiem taki demontaż wiąże się z uszkodzeniem ścian i innych elementów lokalu, do których zabudowa była zamocowana oraz elementów zabudowy. Końcowo skarżący podkreślił, że wykładnia dokonana przez NSA w uchwale z 24 czerwca 2013 r. jest akceptowana i jednolicie stosowana przez sądy administracyjne co potwierdzają przytoczone w skardze wyroki sądów. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji indywidualnej z dnia 30 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Kognicję sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), które stanowią, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a", kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd orzeka w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), zwanej dalej "O.p." Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa. Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem stanowisko Ministra Finansów przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej jest nieprawidłowe. Na wstępie należy przypomnieć, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r., jedynym przepisem, który może dawać podstawę do zastosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług do czynności polegających na trwałej zabudowie meblowej z uprzednio nabytych komponentów, wykonywanej w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym jest art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm. dalej jako "ustawa o VAT"). Przepis ten stanowi, że stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Unormowanie krajowe, mimo pewnych różnic terminologicznych, w istocie odpowiada regulacji zawartej w pkt 10 załącznika III do Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE l z 2006 r., nr 347, ze zm.), zawierającego "wykaz dostaw towarów i świadczenia usług, do których można zastosować stawki obniżone, o których mowa w art. 98". Zgodnie z tym punktem państwa członkowskie mogą stosować stawki obniżone do dostawy, budowy, remontu i przebudowy budynków mieszkalnych w ramach polityki społecznej. Trzeba stwierdzić, że regulacja wspólnotowa w sposób syntetyczny ujmuje tę samą materię, którą ustawodawca krajowy rozwinął w ustawie o VAT w art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 2, a także ust. 12a - 12c, definiującymi pojęcie budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Wykładnia celowościowa pozwala na przyjęcie, że zawarte w przepisie krajowym - art. 41 ust. 12 - pojęcia modernizacji i termomodernizacji nie wykraczają poza zakres przedmiotowy pkt 10 załącznika III do Dyrektywy 2006/112/WE. Należy przy tym zauważyć, że rodzaje usług wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, których wykonanie w obiektach budowlanych lub ich częściach zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym daje podstawę do stosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług, nie zostały zdefiniowane w tej ustawie. Ustawodawca nie odesłał również w tej materii do stosowania definicji zawartych w innych ustawach, w szczególności w prawie budowlanym. Taki zabieg byłby zresztą wątpliwy z uwagi na konieczność autonomicznego traktowania przepisów o podatku od towarów i usług ze względu na potrzebę ich harmonizacji na poziomie wspólnotowym. Dlatego należy przyjąć, że czynności wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, w tym pojęcie modernizacji, zostały wprowadzone do tej ustawy w rozumieniu przyjętym w języku powszechnym. W takim znaczeniu modernizacja oznacza unowocześnienie, ulepszenie, udoskonalenie, podniesienie standardu obiektu budowlanego lub jego części. W związku z tym podstawowy problem jaki należy wyjaśnić w niniejszej sprawie dotyczy kwestii czy opisane we wniosku czynności mieszczą się w hipotezie normy prawnej wyprowadzonej z art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 2 ustawy o VAT. Odpowiadając na to należy przywołać podjętą w dniu 24 czerwca 2013 r. uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I FPS 2/13. Zgodnie z jej tezą w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r., świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Jak wskazano w uzasadnieniu: elementem dominującym jest bowiem w takim przypadku ulepszenie lub unowocześnienie obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego), zaś wydanie towaru w postaci elementów mebli wykonanych i dopasowanych do konkretnego obiektu, które następnie zostaną trwale związane z tym obiektem, ma charakter pomocniczy, niezbędny do wykonania usługi, tak jak zamontowanie okien lub drzwi w obiekcie budowlanym lub jego części. Wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Z tego względu do celów podatkowych nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. Obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zatem zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). W omawianym wypadku nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Należy przypomnieć, że ogólna moc wiążąca uchwał NSA wynika z art. 269 § 1 p.p.s.a. Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skoro wykładnia zawarta w uchwałach NSA ma moc wiążącą w stosunku do sądów administracyjnych, to formalnie nie wiąże ona organów administracji publicznej, stron i uczestników postępowania. Nie może jednak budzić wątpliwości, że czynność procesowa, zmierzająca do wydania orzeczenia sprzecznego z tą wykładnią, pozostanie z reguły bezskuteczna (por. orzeczenie NSA z 4 września 2012 r., sygn. akt II FSK 1719/10; z 18 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 853/09). Powołując się na powyższe Sąd rozpatrując niniejszą sprawę nie miał wątpliwości co do konieczności respektowania stanowiska wyrażonego w cytowanej uchwale składu siedmiu sędziów NSA. Z uwagi na jej moc wiążącą Sąd był zobowiązany do przeprowadzenia kontroli zaskarżonej indywidualnej interpretacji z uwzględnieniem treści uchwały. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że opisane we wniosku i w odpowiedzi na wezwanie organu, czynności mieszczą się w stanie faktycznym i dyspozycji podjętej przez NSA uchwały. Brak jest wobec tego uzasadnienia dla przyjęcia - jak to uczynił organ - że stanowią one zaopatrzenie lokalu/budynku mieszkalnego w elementy wyposażenia, niestanowiące ich elementów konstrukcyjnych. Stwierdzenie to ewidentnie stoi w sprzeczności z czynnościami opisanymi we wniosku, czyli takimi lub zbliżonymi, jakie były przedmiotem analizy we wskazanej uchwale NSA. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację, stwierdzając na podstawie art. 152 tej ustawy, że nie podlega ona wykonaniu, zaś na podstawie art. 200 w zw. z 205 § 2 orzekł o kosztach postępowania.