VII SA/Wa 2005/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A. W., E. B., G. C. i Z. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę dwóch elektrowni wiatrowych pod nazwą "[...]", na działkach nr [...] i [...] w obrębie [...] gmina [...]. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], wystąpił skarżący – A. W. wskazując, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa przede wszystkim naruszeniem przepisu art. 7 i 10 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego wadliwie określono obszar oddziaływania inwestycji, ponieważ niewłaściwie przyjęto zasięg dopuszczalnego poziomu hałasu dla obszarów zabudowy mieszkaniowej. Po rozpoznaniu wniosku Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. odmówił stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ na wstępie wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest, w sposób niewątpliwy, przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., podkreślając wyjątkowy charakter tego postępowania z uwagi na zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Wskazał następnie, że instytucja ta daje prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych przede wszystkim wadami materialnoprawnymi, powodującymi nieprawidłowe ukształtowanie stosunku materialnoprawnego zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Po czym organ omawiając każdą z przesłanek wynikających z art. 156 § 1 k.p.a. dokonał pod ich katem analizy kontrolowanej przez siebie decyzji. Wojewoda [...] nie zgodził się z zarzutem naruszenia przepisów art. 7 i 10 § 1 k.p.a. wyjaśniając, że w aktach sprawy znajduje się pismo Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014r z którego wynika, że strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania i o przysługującym im prawie do wypowiedzenia się w przedmiotowej sprawie. Ponadto zarzut naruszenia art. 7 i 10 § 1 k.p.a. należy do takich wadliwości, które mogą służyć do wzruszenia decyzji wyłącznie w trybie zwykłym. Nie stanowi natomiast rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Badając decyzję Starosty [...] w świetle przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Wojewoda wskazał, że kwestionowana decyzja nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego, a argumenty podniesione we wniosku o stwierdzenie nieważności są niezasadne. Odwołanie od powyższej decyzji odwołania wnieśli A. W., G.z C., E. B. i Z. W., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, wydania postanowienia wstrzymującego wykonanie pozwolenia na budowę oraz stwierdzenia nieważności przedmiotowego pozwolenia na budowę. W tych okolicznościach została wydana wymieniona na wstępie decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ odwoławczy uzasadniając swoje rozstrzygnięcie podkreślił wyjątkowy charakter postępowania wskazując przy tym na ograniczoną możliwość stwierdzenia nieważności jedynie w stosunku do decyzji obarczonych najcięższymi wadami prawnymi, wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Następnie organ przytoczył odpowiednie przepisy ustawy Prawo budowlane mające zastosowanie w sprawie i wskazał, że inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz dołączył decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2014r ustalającą warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji i decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] marca 2011r ( zmienioną decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2013r ) ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po dokonanej analizie akt sprawy stwierdził, że kwestionowana inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy i decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W szczególności nie uchybiono rażąco wymaganiom co do wysokości wieży – do 140 m, oraz skrajnego punktu łopaty śmigła – do 190 m (projektowana: wysokość wieży 123m, skrajny punktu łopaty śmigła 180 m – Projekt budowlany – str. 77), co do minimalnych odległości od granicy pasów drogowych dróg gminnych oraz należących do gmin – min. 60 m (projektowana: ok. 120 m od granicy działki nr ew. [...] w przypadku wieży na działce nr ew. [...], ok. 400 m od granicy działki nr ew. [...] w przypadku wieży na działce nr ew. [...] – zob. projekt zagospodarowania terenu, s. 75 i 76), ustaleń co do mocy jednej elektrowni wiatrowej – maks. 3,2 MW (projektowana – maks. 3,2 MW – por. projekt budowlany – str. 70 i 71) oraz linii zabudowy i dopuszczalnej lokalizacji elektrowni wiatrowych według załączników graficznych od decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do zarzutu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wprost określa, iż w przypadku przedmiotowej inwestycji nie przewiduje się przekroczeń hałasu. Organ odwoławczy podkreślił, iż w ramach prowadzonego postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę organy administracji architektoniczno – budowlanej w zakresie swej właściwości sprawdzają jedynie zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, którymi to ustaleniami organy te są związane. Nie jest dopuszczalna w ramach tego postępowania kontrola postanowień decyzji środowiskowej. Ponadto wyjaśnił, że w aktach sprawy znajduje się opracowanie graficzne przedstawiające zasięg występowania poziomu hałasu emitowanego przez pracę turbiny wiatrowej, z którego wynika, iż izofona 45 dB obejmuje jedynie tereny niezabudowane, użytkowane jako grunty rolne. Poza jej zasięgiem znajdują się istniejące w znacznej odległości zabudowania zagrodowe. Mając na uwadze podnoszoną przez skarżących ewentualną niezgodność zakresu izofony 45dB, zauważył, że raport oddziaływania na środowisko jest tyko jednym z elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Efektem tego postępowania jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, która w sposób wiążący wyznacza sposób i zakres oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z zapisami zawartymi w projekcie budowlanym najbliższa zabudowa znajduje się w odległości około 600m i jest to zabudowa zagrodowa. Przepisy rozporządzenia Ministra środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz.U. z 2014r., poz. 112) nie przewidują natomiast dopuszczalnych norm hałasu dla terenów rolnych. Wobec dalej położonej zabudowy zagrodowej dopuszczalny byłby poziom hałasu 45 dB, który jednak tej zabudowy swym zasięgiem nie obejmuje. Zdaniem organu odwoławczego nie znajduje potwierdzenia zarzut wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bez podstawy prawnej, jako opartej na studium zagospodarowania przestrzennego Gminy Lubsko. GINB wskazał, że ze zgormadzonych akt wynika, iż inwestor uzyskał wymaganą przepisami prawa decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], znak: [...], zmienioną decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], jak również niezbędne, wymagane przez prawo opinie, uzgodnienia i pozwolenia, a projekt budowlany został opracowany przez osoby posiadające wymaganie uprawnienia. Ponadto uznał, że badana decyzja nie narusza rażąco warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Za nie mające wpływu na treść podjętego rozstrzygnięci uznał pozostałe zarzuty odwołania, m.in. wykonania prac budowlanych w okresie ochronnym ptaków czy dotyczących zaleceń w przedmiocie wykonywanych w otoczeniu wieży wiatrowej upraw rolnych. Powyższe kwestie nie są rozstrzygane w decyzji o pozwoleniu na budowę, która podlega kontroli w niniejszym postępowaniu. Odnosząc się do zarzutu, że sporna inwestycja skutkuje lub też – hipotetycznie – może skutkować w przyszłości ograniczeniem w zabudowie działek sąsiednich, należy stwierdzić, że okoliczność ta była niezgodna z przepisami prawa obowiązującymi w momencie podjęcia decyzji o pozwoleniu na budowę. Podobnie bez znaczenia dla niniejszego postępowania jest okoliczność, iż przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...] toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważność wyżej wymienionej decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2014r., nr [...], o warunkach zabudowy oraz decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] marca 2011r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego uniemożliwienia A. W. oraz ewentualnym innym osobom uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2014r., nr [...], zauważył, że okoliczność pozbawienia strony udziału w postępowaniu stanowi wskazaną w art. 145 §1 pkt 4 kpa przesłankę do wznowienia postępowania. Organ odwoławczy uznał, iż wobec powyższych okoliczności na uwzględnienie nie zasługują zarzuty skierowane wobec postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015r odmawiającego wstrzymania wykonania kontrolowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...]. Konkludując, , że decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli A. W., G. C., E. B. i Z. W., zaskarżając decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w całości i decyzję ją poprzedzającą oraz związane z nią postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Starosty. Skarżący wnieśli o wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, stwierdzenie nieważności decyzji Starosty, alternatywnie o zobowiązanie GINB do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty, a także o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów: 1. art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i pominięcie części zgłoszonych zarzutów dotyczących skarżonych decyzji 2. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji dotkniętej rażącym naruszeniem prawa; 3. art. 159 § 1 k.p.a. poprzez niewstrzymanie wykonania decyzji Starosty pomimo istnienia prawdopodobieństwa, iż decyzja ta jest dotknięta wadą nieważności oraz niewydanie odrębnego postanowienia w tym zakresie; 4. a także rażące naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie od nowa postępowania wyjaśniającego, w tym także uchylenie się od obowiązku rozpatrzenia odwołania w zakresie postanowienia Wojewody, W uzasadnieniu skarżący wskazali m.in., że GINB winien był najpierw rozpatrzyć wniosek o wstrzymanie wykonania pozwolenia na budowę i wydać stosowne postanowienie, a następnie przejść do merytorycznego rozpoznania odwołania. Uchylenie się od tego obowiązku rażąco narusza art. 159 § 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. Następnie wskazali, że zadaniem Starosty było skontrolowanie, czy planowana inwestycja nie będzie powodować przekroczenia normy hałasu na terenie zabudowy jednorodzinnej, czego w ocenie skarżących Starosta [...] nie dokonał, jak również nie dokonał w ich mniemaniu oceny zgodności projektu budowlanego z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r., Nr 120 poz. 826). Dalsze wywody skarżących dotyczyły głównie dopuszczalnego natężenia hałasu dla terenów inwestycji. Opisując przesłanki wydania decyzji bez podstawy prawnej skarżący wskazali na fakt, że w aktach administracyjnych znajduje się pismo Starosty [...], w którym stwierdza wprost, że wydając decyzję opierał się na postanowieniach studium zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Natomiast w odniesieniu do wydania decyzji z rażącym naruszaniem prawa, skarżący wskazali, że jej skutkiem było prowadzenie robót budowlanych w okresie ochronnym ptaków, jak również pominięcie wielu stron postępowania. Skarżący powtarzając wiele zarzutów podniesionych na wstępie podnieśli także, że Starosta [...] nie ustalił, czy zasięg hałasu o natężeniu powyżej 40 dB wkracza na tereny zabudowy jednorodzinnej, jak również nie uwzględnił w pozwoleniu na budowę postanowienia decyzji środowiskowej. Z kolei w ocenie skarżących GINB dopuścił się rażącego naruszenia art. 15 k.p.a., albowiem był zobligowany do ponownego rozpatrzenia sprawy, a w tym także do wydania postanowienia odnośnie wstrzymania wykonania pozwolenia na budowę. Nie odniósł się natomiast merytorycznie do większości zarzutów podniesionych w odwołaniu, więc nie przeprowadził od nowa postępowania oraz nie wydal postanowienia, które powinien był wydać na mocy art. 159 § 1 k.p.a.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu. Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie sąd kontroluje decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...] wydaną w trybie stwierdzenia nieważności. Prowadzone w trybie nadzoru postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy jakie ma miejsce w przypadku postępowania odwoławczego, a jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. organ orzekający w tym zakresie bada stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji. W rozpatrywanej sprawie, organ nadzorczy prawidłowo ustalił, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], udzielająca pozwolenia na budowę dwóch elektrowni wiatrowych nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 §1 kpa. Z akt sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją wynika, że inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz dołączył decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2014r ustalającą warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji i decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] marca 2011r. (zmienioną decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2013r.) ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Wobec tego nietrafny jest zarzut wydania decyzji w oparciu o postanowienie studium zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Obie wymienione ostateczne decyzje Burmistrza [...] określają warunki dla projektowanej inwestycji i są wiążące dla organu rozstrzygającego sprawę pozwolenia na budowę. Bez znaczenia dla oceny kontrolowanej decyzji pozostaje okoliczność toczącego się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...] postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2014r ustalającej warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji i decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] marca 2011r ( zmienionej decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2013r ) ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodzić należy się z organem, iż projekt budowlany został wykonany zgodnie z wymaganiami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i decyzji środowiskowej. Natomiast projekt zagospodarowania terenu został wykonany zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Autorami projektu budowlanego są osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane w odpowiednich do zakresu opracowania specjalnościach oraz legitymujące się zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnymi na dzień opracowania projektu. Projektanci zapewnili sprawdzenie projektu pod względem zgodności z przepisami przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń zgodnie z art. 20 ust 2 Prawa budowlanego. Projekt jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust 7 Prawa budowlanego. Decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] marca 2011r ( zmieniona decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2013r ) ustalająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia wprost stwierdza, że w przypadku przedmiotowej inwestycji nie przewiduje się przekroczeń poziomów hałasu. W aktach sprawy znajduje się opracowanie graficzne przedstawiające zasięg występowania hałasu emitowanego przez pracę turbiny wiatrowej, z którego wynika, że izofonia 45 dB obejmuje jedynie tereny niezabudowane, użytkowane jako grunty rolne. Poza jej zasięgiem znajdują się zabudowania zagrodowe z których najbliżej położona jest w odległości około 600m. Przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku nie przewidują dopuszczalnych norm hałasu dla terenów rolnych. Za niezasadny należy uznać zarzut braku oceny zgodności projektu budowlanego z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Ocena taka została przez Starostę [...] przeprowadzona natomiast kwestionowanie jej prawidłowości mogłoby odnieść zamierzony skutek w postępowaniu zwykłym. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ nadzoru merytorycznie nie rozpoznaje sprawy jak w postępowaniu zwykłym, a jedynie dokonuje oceny kontrolowanej decyzji w świetle przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. W świetle tych rozważań zdaniem Sądu organy nadzorcze w sposób prawidłowy dokonały oceny kontrolowanej decyzji w trybie postępowania nadzwyczajnego, w sposób wyczerpujący analizując każdorazowo możliwość wystąpienia przesłanek nieważnościowych zawartych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym przesłanki rażącego naruszenia prawa. Wyjaśnić należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że "rażące naruszenie przepisów postępowania występuje niezwykle rzadko, ujmowane jest bowiem wąsko, a dotyczyć może w szczególności naruszenia przepisów regulujących postępowanie dowodowe, takich jak wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego, w tym dowodów niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie" (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 października 2015 r., (sygn. akt I OSK 1977/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak trafnie zauważył też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 kwietnia 2013 r., (sygn. akt I SA/Wa 1361/12, LEX nr 1314579) "Stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowane decyzje naruszają rażąco prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a ustalenia te oparte są na zebranym materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty potwierdza." Pogląd ten skład orzekający w sprawie niniejszej w całości podziela. W tym świetle organ trafnie ocenił, że zarzuty skarżącego nie dotyczą okoliczności stanowiących rażące naruszenie prawa. Odnosząc się z kolei do pozostałych zarzutów strony skarżącej Sąd zauważa, że zarzuty te wynikają z niezrozumienia przez skarżących istoty postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Zarzut pominięcia strony stanowi przesłankę do wznowienia postępowania i dotyczy tylko strony pominiętej natomiast skarżący brali udział w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją co wynika z doręczonego pisma Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014r zawiadamiającego strony o wszczęciu postępowania i o przysługującym im prawie do wypowiedzenia się w przedmiotowej sprawie. Rolą organu w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 156 k.p.a. nie jest rozpoznawanie sprawy na nowo. Ma on za zadanie zbadać czy zaistniała jakakolwiek przesłanka wyszczególniona w tym przepisie, nie ma natomiast obowiązku rozpatrzenia całego materiału dowodowego pod kątem merytorycznego rozpoznania sprawy. Sąd stwierdza, że organy nadzorcze wypełniły swoje ustawowe obowiązki i uzasadniły stanowisko wyrażone w decyzjach w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm) skargę oddalił.