II OSK 2266/16

Dnia 20 września 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie: sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 20 września 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1917/15 w sprawie ze skargi P. J. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 3 czerwca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1917/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. dalej – p.p.s.a.), oddalił skargę P. J. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia umorzenia postępowania odwoławczego. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.K.A. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową w parterze i garażem podziemnym oraz dwóch zjazdów na dz. nr ew. [...] w obr[...] przy ul. [...] w W. Odwołanie od ww. decyzji Prezydenta m.st. Warszawy wniósł P. J., który nie była stroną w postępowaniu przed organem I instancji. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. umorzył postępowanie odwoławcze, podnosząc, że uprawnionym do skutecznego kwestionowania decyzji w trybie odwoławczym jest wyłącznie podmiot, któremu przysługuje przymiot strony danego postępowania. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda Mazowiecki podkreślił, że zgodnie z linią orzeczniczą sądów administracyjnych art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie wyłącza regulacji zawartej w art. 21 ust. 1 ustawy z 1994 r. o własności lokali, przez co stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę nieruchomości sąsiedniej jest wspólnota mieszkaniowa, którą w postępowaniu reprezentuje zarząd. Właściciel lokalu nie ma zatem co do zasady przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, mimo że przysługuje mu współwłasność nieruchomości. Możliwa jest jednak również sytuacja, w której członek wspólnoty mieszkaniowej wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, dający podstawę, aby mógł on wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której może wystąpić także wspólnota. Wojewoda Mazowiecki podkreślił, że P. J. nie był stroną postępowania zakończonego decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] stycznia 2015 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. W związku z tym organ wezwał go do wykazania interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu oraz do przedłożenia dokumentów wskazujących na przysługujący skarżącemu tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania ww. inwestycji. P. J. w odpowiedzi na powyższe wezwanie wskazał, że swój interes prawny wywodzi z faktu bycia właścicielem lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość o nr [...], położonego w budynku usytuowanym na dz. nr ew. [...] z obr. [...]przy ul. [...] w W. oraz części gruntu, na dowód czego przedłożył odpis zwykły księgi wieczystej. Ponadto wskazał, że obiekt budowlany objęty skarżonym pozwoleniem na budowę oddziałuje na lokal nr [...] w oparciu o następujące regulacje prawne: art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego i art. 140 Kodeksu cywilnego. W ocenie Wojewody Mazowieckiego wskazane przez skarżącego okoliczności nie mogą stanowić podstawy do uznania, że P. J. posiada interes prawny w postępowaniu odwoławczym od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy. Zdaniem organu lokal należący do skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji wyznaczonym w oparciu o art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz art. 140 Kodeksu cywilnego. Wojewoda Mazowiecki podkreślił, że jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z normami prawa budowlanego i warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. W ocenie Wojewody Mazowieckiego P. J. nie wskazał żadnej konkretnej okoliczności, która godzi w jego indywidualny interes oraz nie wskazał na przepis prawa, który upoważnia go do działania. Ponadto analiza projektu budowlanego prowadzi do wniosku, iż ze względu na usytuowanie projektowanego budynku, jak również jego gabaryty, odległości od granicy z nieruchomością skarżącego, projektowana inwestycja nie niesie ze sobą żadnych ograniczeń w sposobie zagospodarowania lokalu skarżącego. Wobec tego nieruchomość należąca do skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń w zakresie możliwości zagospodarowania lokalu skarżącego nr [...]. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył P. J. Skarżący wskazał, że roboty budowlane, a w szczególności wykonanie garażu podziemnego będą oddziaływały nie tylko na część wspólną budynku przy ul. [...], ale również na lokal skarżącego. O ile zatem interes prawny w sprawie robót budowlanych oddziałujących na części wspólne obiektu posiada wspólnota mieszkaniowa budynku, o tyle w sprawie oddziaływania planowej inwestycji na lokal stanowiący odrębną własność, interes prawny winien być przyznany indywidualnie skarżącemu. Skarżący podał również, że fakt ujemnego wpływu planowanej inwestycji na budynki położone na terenie Rynny [...], w tym lokal skarżącego został potwierdzony w sporządzonej na zlecenie Wspólnoty specjalistycznej opinii technicznej z sierpnia 2015 r., określającej wpływ realizacji planowanej inwestycji na budynki sąsiednie, w tym budynek przy ul. [...]. Z opinii tej wynika, że budynek przy ul. [...] znajduje się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. Według Instytutu z uwagi na uwarunkowania geologiczne zasadnicze znaczenie przy określaniu obszaru oddziaływania ma charakter podłoża oraz wpływ odwodnienia wykopu. Instytut przyjął, że wpływ ten będzie równy zasięgowi leja depresyjnego wywołanego na skutek pompowania. W opinii tej zostało również potwierdzone, że istnieje duże ryzyko pogorszenia się stanu technicznego budynków sąsiednich z powodu podniesienia się zwierciadła wodonośnego na skutek piętrzenia wód gruntowych wywołanych wykonaniem głębokiego posadowienia planowanej inwestycji. W ocenie skarżącego istnieje duże prawdopodobieństwo, że należący do skarżącego lokal mieszkalny może zostać uszkodzony ze względu na realizację planowanej inwestycji, zatem skarżący posiada interes prawny w postępowaniu odwoławczym od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...]. Skarżący podniósł ponadto, że w postanowieniu Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...] nałożone zostały na inwestora nowe obowiązki. Jeśli zatem Prezydent m.st. Warszawy uznał za konieczne monitorowanie planowanej inwestycji pod kątem jej wpływu na budynki znajdujące się w sąsiedztwie terenu inwestycji (nie wskazując jednocześnie konkretnie, o które budynki chodzi), w ocenie skarżącego należy przyjąć, że również budynek [...], w tym lokal skarżącego, znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Ponadto, jeśli Prezydent m.st. Warszawy jako organ prowadzący sprawę o pozwolenie na budowę uznał, że dla przedmiotowej inwestycji zachodzi potrzeba przeprowadzenia badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektu, w tym wykonania dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, to dał podstawę ku temu aby twierdzić, że realizacja planowanej inwestycji będzie odbywać się na gruntach trudnych (skomplikowanych), a zatem jej obszar oddziaływania jest silnie związany z podłożem geologicznym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki wskazał, że kwestię statusu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę reguluje przede wszystkim przepis art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, w myśl którego stronami w tym postępowaniu są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Uzupełnieniem powyższej regulacji jest art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, zgodnie z którym obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Sąd Wojewódzki podkreślił, że okolicznością w sprawie bezsporną pozostaje, iż skarżący jest właścicielem lokalu o nr[...] , położonego w budynku usytuowanym na dz. nr ew. [...] z obr. [...]przy ul. [...] w W. oraz części gruntu, co wynika z księgi wieczystej. Jednak interes prawny właściciela lokalu stanowiącego odrębną własność nie może być rozważany w oderwaniu od przepisów ustawy dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Wspólnota jest podmiotem, którego uprawnienia wprost wpływają na zakres uprawnień współwłaścicieli lokali tworzących tę wspólnotę. Zarządzanie w znaczeniu przedmiotowym, jak wynika pośrednio z treści art. 21 tej ustawy, polega na kierowaniu sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentowaniu jej na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą, a poszczególnymi właścicielami lokali. Tak rozumiane zarządzanie obejmuje czynności prawne, w tym rozporządzanie rzeczą, czynności faktyczne, np. remont, konserwacja i czynności polegające na załatwianiu spraw urzędowych dotyczących rzeczy wspólnej, przed urzędami i sądami. Z art. 6, art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 i ust. 2 omawianej ustawy wynika, że w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej, kierowanie i reprezentowanie należy do wspólnoty mieszkaniowej, reprezentowanej przez zarząd. Czynności prawne, czynności faktyczne oraz załatwianie spraw przed urzędami i sądami, odnoszące się do nieruchomości wspólnej, należą zatem do kompetencji wspólnoty mieszkaniowej, która reprezentuje interesy właścicieli lokali. Jednocześnie Sąd Wojewódzki stwierdził, że jeżeli członek wspólnoty wykaże swój indywidualny własny interes prawny, to istnieje podstawa, aby mógł wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie w której może wystąpić także wspólnota. Natomiast w przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał indywidualnego interesu prawnego, będącego podstawą do przyznania mu statusu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową w parterze i garażem podziemnym oraz dwóch zjazdów na dz. nr ew. [...] w obr. [...] przy ul. [...] w W. Sąd Wojewódzki zaznaczył, że zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości tworzy wspólnotę mieszkaniową. Stosownie zaś do art. 21 ust. 1 ww. ustawy sprawami wspólnoty mieszkaniowej kieruje zarząd i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą, a poszczególnymi właścicielami lokali. Skarżący nie wykazał, aby miał zindywidualizowany własny interes prawny wypływający z przepisów prawa materialnego uzasadniający możliwość występowania w charakterze strony. Przepisy, na które skarżący powoływał się w toku postępowania nie mogą być źródłem indywidualnego interesu prawnego skarżącego, są to bowiem te same normy które uzasadniać miały przymiot strony w niniejszym postępowaniu Wspólnoty Mieszkaniowej [...], która jednak złożyła odwołanie z uchybieniem terminu. Interes prawny członka wspólnoty – właściciela lokalu musi być zindywidualizowany, a więc nie tożsamy z interesem Wspólnoty. Odmienny pogląd – reprezentowany przez skarżącego prowadziłby do nieuzasadnionego prawnie wniosku, iż każdy właściciel lokalu w budynku zarządzanym przez Wspólnotę musiałby zostać przez organ uznany za stronę postępowania o udzielenie pozwolenia budowlanego, jeśli budynek znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Tymczasem skarżący nie wykazał w jaki sposób planowana inwestycja wpływa negatywnie na sposób użytkowania przez niego własnego lokalu. Ponadto Sąd Wojewódzki wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych dowód z opinii biegłego nie jest dowodem, który mógłby być dopuszczony w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Dlatego oddalony został wniosek skarżącego o dopuszczenie dowodu z opinii technicznej Zakładu [...]z sierpnia 2015 r. W rezultacie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. J., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik spawy tj.: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku oddalającego skargę, pomimo że organ odwoławczy: – dokonał wadliwych ustaleń w zakresie określenia obszaru oddziaływania planowanego obiektu, czym naruszył przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., a w związku z powyższym – wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem art. 127 § 1 i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane błędnie uznając, że skarżący nie ma interesu prawnego, a zatem istniały podstawy do umorzenia postępowania odwoławczego b. art. 141 § 4 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na niepełnym wyjaśnieniu stanu sprawy oraz pominięciu istotnych dla sprawy okoliczności; 2. naruszenie prawa materialnego, tj.: a. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wynikające z przyjęcia, że skarżący – jako właściciel nieruchomości lokalowej o nr [...], położonej w budynku usytuowanym na dz. nr ew. [...] z obr. [...]przy u. [...] w W. ([...]) – nie posiada interesu prawnego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, gdy tym czasem skarżący oparł swój interes prawny na przepisach prawa materialnego, tj.: – art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 3 ust. 1 pkt 6 i § 4 ust. 1 pkt 2, § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U. z 2012 r., poz. 463), – § 204 ust. 5 w związku z § 2.06 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690), – art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 140 i 144 k.c. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie kosztów sądowych według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego okazały się niezasadne. Sąd Wojewódzki, kierując się właściwą interpretacją wymienionych przepisów trafnie przyjął, że skarżący nie wykazał indywidualnego interesu prawnego, będącego podstawą do przyznania mu statusu strony, co skutkować musiało umorzeniem postępowania odwoławczego w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową w parterze i garażem podziemnym. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że skarżący wywodził swój interes prawny z faktu potencjalnych negatywnych oddziaływań planowanego obiektu na budynki sąsiednie z uwagi na okoliczność skomplikowanych warunków geotechnicznych i możliwość zagrożeń związanych z naruszeniem warunków wodnych i przemieszczeń gruntowych. Skarżący, jako właściciel wyodrębnionego lokalu w budynku należącym do Wspólnoty [...] wywodził w szczególności, że realizacja inwestycji, w tym wykonanie garażu podziemnego będzie oddziaływać nie tylko na część wspólną budynku przy ul. [...], ale również na lokal skarżącego, który narażony jest na uszkodzenia. W takim stanie sprawy Sąd Wojewódzki trafnie wskazał, że interes prawny właściciela lokalu stanowiącego odrębną własność w budynku objętym wspólnotą musi być oceniany przy uwzględnieniu przepisów art. 6, art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, z których wynika, że czynności prawne, czynności faktyczne oraz załatwianie spraw przed urzędami i sądami, odnoszące się do nieruchomości wspólnej, należą do kompetencji wspólnoty mieszkaniowej, która reprezentuje interes właścicieli lokali. Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę na ukształtowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym w sprawach z zakresu prawa budowlanego właściciel lokalu mieszkalnego nie ma legitymacji procesowej, chyba że posiada własny interes prawny podlegający ochronie na podstawie przepisów prawa cywilnego lub prawa administracyjnego. Jako zasadę traktuje się natomiast działanie wspólnoty, która reprezentuje interes właścicieli poszczególnych lokali w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej. Zaznaczyć trzeba, że dla wykazania własnego interesu prawnego nie jest wystarczające powołanie się przez właściciela lokalu na fakt, że budynek objęty wspólnotą położony jest w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Taki bowiem argument mógłby podnieść każdy członek wspólnoty, co prowadziłoby do tego, że w postępowaniu przed organem architektoniczno-budowlanym w sprawie pozwolenia na budowę występowaliby obok wspólnoty także właściciele poszczególnych lokali. Oczywiście nie można wykluczyć sytuacji, że oddziaływanie projektowanego obiektu może dotyczyć tylko części budynku wielomieszkaniowego (np. w zakresie zacienienia), co uzasadniałoby samodzielne występowanie właścicieli poszczególnych lokali dla ochrony własnego interesu prawnego. Jednak w niniejszej sprawie Sąd Wojewódzki prawidłowo zauważył, że wskazywany przez skarżącego interes prawny opierał się na tożsamych okolicznościach, mających uzasadniać legitymację Wspólnoty Mieszkaniowej [...] do działania w niniejszej prawie. Zaznaczyć należy, że w skardze kasacyjnej nie została podważona konstatacja wyprowadzona przez Sąd Wojewódzki z przepisów ustawy o własności lokali, że interes prawny członka wspólnoty – właściciela lokalu musi być zindywidualizowany, a więc nie może być tożsamy z interesem Wspólnoty. Wbrew argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej, wskazywane przez skarżącego uwarunkowania związane z oddziaływaniem przedmiotowego przedsięwzięcia budowlanego pozwalały ewentualnie na uznanie, że cały budynek przy ul. [...], a nie tylko lokal stanowiący jego własność, leży w obszarze oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W konsekwencji uprawniona do odwołania w charakterze strony w niniejszym postępowaniu mogła być Wspólnota Mieszkaniowa, reprezentująca prawa wszystkich właścicieli lokali wchodzących w skład nieruchomości. Nie ulega wątpliwości, że przedstawiane przez skarżącego okoliczności związane z trudnymi warunkami gruntowymi wskazywały na potrzebę zbadania przez organ obszaru oddziaływania spornego obiektu w kontekście geotechnicznych wymogów jego posadowienia, a zwłaszcza fundamentowania i wykonania podziemnego garażu. Jednak potencjalne oddziaływanie projektowanego obiektu musiałoby być odnoszone do całego budynku Wspólnoty Mieszkaniowej, a nie tylko lokalu skarżącego. W rezultacie powoływane w skardze kasacyjnej skomplikowane warunki geotechniczne występujące na terenie inwestycji i wynikające z nich możliwości zagrożenia dla zabudowy sąsiednich nieruchomości, w tym lokalu skarżącego, nie mogły uzasadnić przyznania mu legitymacji do samodzielnego występowania w sprawie. Podnoszone przez autora skargi kasacyjnej okoliczności stwarzające uzasadnione obawy, że planowana inwestycja będzie miała negatywny wpływ na "bezpieczeństwo konstrukcji całego budynku przy ul. [...]", potwierdzają wnioskowanie Sądu Wojewódzkiego, zgodnie z którym w omawianym przypadku działania w postępowaniu podejmować mogła Wspólnota Mieszkaniowa, a nie właściciele poszczególnych lokali. Z tych względów powołane w podstawie kasacyjnej przepisy art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego w zw. z § 3 ust. 1 pkt 6, § 4 ust. 1 pkt 2, § 7 ust. 3 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych oraz przepisy § 204 ust. 5 w zw. z § 206 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak też art. 140 i 144 k.c. – nie mogły stanowić podstawy do przyznania skarżącemu statusu strony. W konsekwencji nie doszło też do naruszenia przez Sąd Wojewódzki powołanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów postępowania. Ustalony w sprawie stan faktyczny był wystarczający do zweryfikowania przez Sąd Wojewódzki zaskarżonego postanowienia w kontekście art. 127 § 1 i 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W uzasadnieniu wyroku Sąd Wojewódzki, zgodnie z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a., przedstawił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W konsekwencji skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Wniosek uczestnika o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego nie mógł być uwzględniony, jako nieznajdujący oparcia w przepisie art. 203 i art. 204 p.p.s.a.