II SA/Rz 555/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: Przedsiębiorstwo [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 1 kwietnia 2016 r. (data wpływu do Sądu – 6 maja 2016 r.) J. S. złożył za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] w sprawie wymierzenia wyżej wymienionemu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie Hot Spot nr [...], poza kasynem gry. Poza zarzutami odnoszącymi się do kwestionowanej decyzji skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając go wskazał na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sferze jego interesów majątkowych. Nadto powołał się na orzecznictwo sądowe dotyczące przedmiotowej problematyki i wywiódł, że egzekucja kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji niewątpliwie wpłynie na utratę przez niego płynności finansowej, szczególnie w kontekście licznych zobowiązań związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wskazał na inne toczące się wobec niego postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Podkreślił, że prowadzona działalność gospodarcza nie generuje dochodów, które umożliwiałyby zapłatę wymierzonej mu kary bez zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w zakresie jego kondycji finansowej. W ocenie skarżącego doszłoby wówczas do zachwiania płynności finansowej, a nawet do całkowitego zaprzestania prowadzenia działalności, których to strat nie dałoby się w przyszłości zrekompensować. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej jako "P.p.s.a.") stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przy czym chodzi tu o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Nadto aby Sąd mógł stwierdzić czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne (postanowienie NSA z 22.02.2008 r., sygn. II OZ 131/08, publ. baza orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To obowiązkiem strony wnoszącej o udzielenie ochrony tymczasowej jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (postanowienie NSA z dnia 4.10.2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę (postanowienie NSA z dnia 18.05.2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując oceny, pod kątem przytoczonych wyżej przepisów, Sąd doszedł do przekonania, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie bowiem nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że aby Sąd mógł dokonać oceny zasadności wniosku koniecznym jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, jakim w niniejszej sprawie jest J. S. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi odbywać się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych danych strona wnioskująca nie przedłożyła. Brak stosownych dokumentów uniemożliwił Sądowi zweryfikowanie czy skarżący rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej zaskarżoną decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie tej decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Końcowo wyjaśnić należy, że nawet potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.