II SAB/Bd 52/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej i przyznania kosztów osobistego stawiennictwa przed organem postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej i przyznania kosztów osobistego stawiennictwa przed organem. W odpowiedzi na skargę Okręgowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej [...] wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skargę tę należy traktować jako skargę na działanie organu, o której mowa w art. 227 k.p.a. i w związku z tym właściwym do jej rozpatrzenia jest Krajowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej [...] [...] a nie sąd administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tj. z 2012 poz. 270; z późn. zm.) W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotowa skarga, mimo zawarcia w niej zarzutów dotyczących nienależycie prowadzonego postępowania administracyjnego przez organ nie może zostać uznana, wbrew twierdzeniom organu, za skargę powszechną, o której mowa w art. 227 k.p.a. Skarżący bowiem wyraźnie wskazał, że jest to skarga na bezczynność organu wniesiona na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zawarł w niej wniosek o zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Aby zaś można było mówić o postępowaniu skargowym jako odrębnym rodzaj postępowania, skarga nie powinna dawać podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego ogólnego ani szczególnego, a także nie może stanowić podstawy wniesienia powództwa ani wniosku czy skargi zmierzających do wszczęcia postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., I FSK 1629/12, LEX nr 1239170). Nie oznacza to jednak, że skarga jest dopuszczalna. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest uzależnione od przyjęcia, że podmiot będący organem, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi (art. 32 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), jest zobowiązany do podjęcia jednego z aktów lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a powołanej powyżej ustawy. W niniejszej sprawie skarżący zarzucił organowi bezczynność polegającą na braku zakończenia wszczętego postępowania z zakresu odpowiedzialności zawodowej decyzją o umorzeniu postępowania. W związku z tym wskazać należy, że kwestie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie regulują przepisy art. 95 do art. 101 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.tj. 2016, poz. 290; ze zm.), stanowiąc m.in. kto podlega takiej odpowiedzialności, jakie jest zagrożenie w przypadku popełnienia wskazanych w ustawie czynów, kiedy i na czyj wniosek wszczyna się takie postępowanie, a także jaki organ orzeka w tych sprawach. Właściwość organów samorządu zawodowego w sprawach odpowiedzialności zawodowej w budownictwie regulują natomiast przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (Dz.U. t.j. z 2014, poz. 1946; ze zm.). W świetle treści art. 26 pkt 1 i 2 ustawy o samorządach zawodowych do kompetencji rzecznika odpowiedzialności zawodowej w sprawach indywidualnych należy: 1) prowadzenie postępowania wyjaśniającego oraz sprawowanie funkcji oskarżycielskich w sprawach z zakresu odpowiedzialności zawodowej członków izb architektów oraz inżynierów budownictwa i dyscyplinarnej członków okręgowej izby; 2) składanie odwołań od orzeczeń okręgowego sądu dyscyplinarnego i Krajowego Sądu Dyscyplinarnego albo skarg do sądu administracyjnego w zakresie odpowiedzialności zawodowej członków izb architektów oraz inżynierów budownictwa. W myśl natomiast przepisu art. 25 tej ustawy sprawy z zakresu odpowiedzialności zawodowej, określone w ustawie Prawo budowlane, oraz sprawy dyscyplinarne członków okręgowej izby wniesione przez okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej lub okręgową radę izby rozpatruje okręgowy sąd dyscyplinarny. Brzmienie powyższych przepisów nie wskazuje, aby rzecznik odpowiedzialności zawodowej posiadał kompetencje do wydawania decyzji w sprawach odpowiedzialności zawodowej (w tym decyzji o umorzeniu postępowania). Jest on bowiem uprawniony jedynie do podejmowania czynności materialno-technicznych takich jak wszelkie czynności wykonywane w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego, czynności związane z wnoszeniem spraw do sądu dyscyplinarnego czy składaniem środków zaskarżenia. Również przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 października 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania dyscyplinarnego w stosunku do członków samorządów zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. Nr 194, poz. 1635) nie dają rzecznikowi podstawy do orzekania w drodze decyzji w sprawach odpowiedzialności zawodowej. Przepisy te dotyczą bowiem jedynie spraw dyscyplinarnych i nie mają zastosowania w sprawach z zakresu odpowiedzialności zawodowej stanowiących odrębny rodzaj spraw. Wskazać w tym miejscu należy, że kompetencje organów muszą być wyraźnie określone w ustawie i nie można ich domniemywać. Zgodnie bowiem z wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu organ władzy publicznej zobowiązane są działania na podstawie i w granicach prawa. Stąd też przyjąć należy, że przepisy ustawy nie dają rzecznikowi odpowiedzialności zawodowej prawa do orzekania w drodze decyzji administracyjnej w sprawach odpowiedzialności zawodowej, w tym również do wydawania decyzji o umorzeniu postępowania, bowiem skutkiem tego rzecznik wkraczałby w kompetencje sądu dyscyplinarnego, do którego należy orzekanie w tych sprawach. W związku z tym należy stwierdzić, że skoro rzecznik odpowiedzialności zawodowej nie posiada kompetencji do wydawania rozstrzygnięć w sprawach odpowiedzialności zawodowej, w tym do decyzji o umorzeniu postępowania, to w świetle treści przepisu art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. bezczynność organu w tymże przedmiocie nie będzie podlegała zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skargę, jako niedopuszczalną, odrzucił.