III SA/Lu 362/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca),, Sędzia WSA Robert Hałabis, Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. F., Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy M. P. z dnia [...] r. nr [...].AI o wymeldowaniu M. F. z pobytu stałego z lokalu znajdującego się w miejscowości B. [...]. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji wykazała, że M. F. nie mieszka w miejscu zameldowania na pobyt stały, czego dowodem są zeznania obydwu stron postępowania, świadków oraz kontrola meldunkowa dokonana przez Komisariat Policji w M. P.. Organ wskazał, że A. F. we wniosku o wymeldowanie stwierdziła, że jej były mąż M. F. opuścił dobrowolnie miejsce zamieszkania w listopadzie 2013 r. Obecnie w mieszkaniu pozostają jego ubrania, z których nie korzysta. Były mąż posiadał klucze do mieszkania, ale w marcu 2015 r. zostały zmienione wkładki w drzwiach. Od chwili wyprowadzenia się nie uczestniczy w kosztach utrzymania domu (opłaty, udział w remontach). Obecnie mieszka w M. P. przy ulicy [...]/24. Strona zeznała, że przyczyną wymiany zamków było to, że M. F. zabierał z domu obrazy, ręczniki, pościel i rzeczy, które są wspólnym dobrem. M. F. zeznał, że od miesiąca listopada 2013 r. nie zamieszkuje w miejscowości B. [...] z powodu notorycznego nękania go przez byłą żonę i jej rodziców. Odwołujący się stwierdził, że nigdy w sposób dobrowolny nie opuścił swojego domu, jak również nie zamierzał koncentrować swoich spraw życiowych w innym miejscu. Praktycznie do kwietnia 2015 r. prawie codziennie przyjeżdżał do swojego domu, do chwili kiedy była żona w sposób bezprawny wymieniła zamki. M. F. kilkakrotnie zgłaszał sprawę P., lecz ta twierdziła, że jest to sprawa dla sądu, więc skarżący złożył stosowny wniosek do sądu o podział majątku wspólnego. Po zakończeniu sprawy odwołujący się zamierza powrócić do swojego domu w [...] [...]. Odnosząc się do zeznań przesłuchanych świadków organ wskazał, że J. S. zeznała, że M. F. jest jej byłym zięciem i wyprowadził się do M. P. w listopadzie 2013 r. Z. ze sobą część swoich rzeczy osobistych, a po resztę przyjeżdżał kiedy córki nie było w domu. Od momentu opuszczenia domu nie nocował i nie przebywał w [...]. Przyjeżdżał aby odwiedzać dzieci. M. F. poznał inną kobietę i dlatego się wyprowadził. Świadek J. B. zeznała, że zna M. F.. Na podwórku widzi tylko A. F. i jej syna. M. F. nie widziała od bardzo dawna w [...]. Nawet jadąc do pracy nie widziała aby tam przebywał. Świadek J. J. zeznał, że ostatni raz on i żona z wizytą wybrali się do Państwa [...] w kwietniu 2015 r. Zastali tylko A. F.. Obecnie świadek nie ma kontaktu z M. F. i nie wie gdzie przebywa. Świadek A. J. zeznała, że ostatni raz M. F. widziała wiosną tego roku. Świadek nie wie czy M. F. przyjeżdża do [...] oraz czy nocuje i przebywa w miejscu zameldowania. Nadto jak podnosił organ przeprowadzona przez Komisariat Policji w M. P. kontrola meldunkowa nr Ldz. [...] z dnia [...] r. wykazała, że pod adresem [...] zamieszkują obecnie A. F. oraz jej syn J. F.. Ponadto ustalono, że obecnie pomiędzy A. F. i M. F. toczy się sprawa o podział majątku w Sądzie Rejonowym w R. P.. Odwołując się do przepisu art. 35 ustawy o ewidencji ludności organ stwierdził, że w sprawie o wymeldowanie organy administracji obowiązane są jedynie do ustalenia czy występują okoliczności faktycznego opuszczenia lokalu. W tym stanie rzeczy jako wymaganą prawem przesłankę wymeldowania odwołującego się wskazać należy ustanie jego pobytu w lokalu znajdującym się w miejscowości B. [...] i ten fakt został bezspornie ustalony w trakcie przeprowadzonego postępowania. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że M. F. opuścił miejsce pobytu stałego i jak sam napisał w piśmie z [...] r.: "Bezpośrednią przyczyną opuszczenia lokalu było znęcanie się psychiczne i fizyczne przez wnioskodawcę A. F. oraz jej rodziców nade mną i córka K. , która od grudnia 2014 roku nie mieszka z wnioskodawcą tylko ze mną". Odwołując skarży się, że w jego domu pozostaje wiele rzeczy osobistych, jak również całe wyposażenie tego domu, które jest wspólną własnością, z którego nie może korzystać, gdyż wnioskodawczym w sposób bezprawny (wymieniając zamki w drzwiach) pozbawiła go możliwości korzystania z tego domu i przebywania w nim. W związku z tym należy stwierdzić, że fakt opuszczenia lokalu przez M. F. został potwierdzony przez obie strony postępowania oraz świadków J. S. i J. B.. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ II instancji wskazał, że zameldowanie lub wymeldowanie jest jedynie rejestracją danych o miejscu pobytu osoby a tym samym nie rodzi ani nie pozbawia uprawnień do lokalu. Ustawa o ewidencji ludności wprowadza zasadę rzetelnego prowadzenia rejestrów meldunkowych, która ma służyć zbieraniu informacji w zakresie danych o faktycznym, a więc zgodnym z rzeczywistością miejscu zamieszkania i pobytu osób. W związku z powyższym sam zamiar przebywania w spornym lokalu nie może być podstawą do uchylenia decyzji o wymeldowaniu, gdyż utrzymywanie meldunku osoby, która nie zamieszkuje pod wskazanym adresem stwarza fikcję meldunkową i jest sprzeczne z intencją wspomnianej ustawy. Organ podniósł, że w orzecznictwie sądowym przyjęto, iż za równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, w której osoba w nim zameldowana nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne. Sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości pod oznaczonym adresem nie przesądza zatem o zmaterializowaniu się tego zamiaru. Byłoby to sprzeczne z drugą z kluczowych przesłanek czynności zameldowania, jaką jest faktyczne przebywanie w danym miejscu. Przez zamiar należy przy tym rozumieć nie tylko wolę wewnętrzną, ale również wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Środkami prawnymi umożliwiającymi powrót do lokalu są roszczenia cywilnoprawne o przywrócenie naruszonego posiadania albo o eksmisję, które zostaną uwzględnione przez sąd przed wydaniem decyzji rozstrzygającej wniosek o wymeldowanie. M. F. złożył co prawda do Sądu Rejonowego w R. P. pozew o przywrócenie posiadania budynku w [...] [...], ale z akt administracyjnych wynika, że zrobił to dopiero w dniu [...]. (data wpływu pisma), a więc po odebraniu już w dniu [...] r. decyzji organu I instancji o wymeldowaniu go z pobytu stałego. W związku z tym, że pozew sądowy złożony został około 9 miesięcy po wymianie zamków w drzwiach w spornym lokalu i po odbiorze decyzji organu I instancji o wymeldowaniu istnieją wątpliwości, czy nie zostało to poczynione na potrzeby przedmiotowego postępowania. Bezsporny jest natomiast fakt, że M. F. zamieszkuje obecnie wraz z córką K. przy ulicy [...]/24 w M. P.. Fakt ten powoduje, że brak jest podstaw prawnych do utrzymania fikcji meldunkowej, bowiem świadczy o dorozumianej woli rezygnacji z zamieszkania pod adresem [...] i przeniesienia centrum życiowego do innego miejsca. Jak wskazywał organ wydaje się, że całym tłem tej sprawy jest podział majątku pomiędzy byłymi już małżonkami tj. M. F. i A. F.. Instytucja zameldowania nie ma natomiast z istoty służyć do rozstrzygania sporów pomiędzy osobami, a jedynie faktycznie rejestrować dane o miejscu pobytu osoby. Wszelkie zaś spory o charakterze cywilnym powinny być rozstrzygane w postępowaniu cywilnoprawnym przed sądami. Organ drugiej instancji odniósł się również do zarzutów odwołującego dotyczących przesłuchania świadków tj. J. B. i J. S., a nie przesłuchania Z. S. i sołtysa wsi B.. Reasumując organ stwierdził, że wobec udowodnienia faktu opuszczenia lokalu w miejscowości B. [...] przez M. F. zasadne było zastosowanie administracyjnej procedury wymeldowania z pobytu stałego. Od powyższej decyzji Wojewody M. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, Skarżący zarzucił decyzji Wojewody oraz decyzji pierwszoinstancyjnej naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji wydanej przez wójta gminy M. P. o wymeldowaniu jako decyzji pierwszoinstancyjnej oraz decyzji Wojewoda jako decyzji drugoinstancyjnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Uczestniczka postępowania A. F. wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. mogłoby stanowić przesłankę do jej uchylenia. Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego. Organy administracji dokonały także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosowały normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest decyzja o wymeldowaniu M. F. z pobytu stałego, której podstawę stanowił art. 35 ustawy z dnia [...] r. o ewidencji ludności (tekst jednolity Dz.U.2015.388 ze zm.). Zgodnie z art. 35 ustawy z dnia [...] r. o ewidencji ludności organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym, zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Tak rozumiany pobyt stały wiąże się z elementem faktycznego przebywania w danym miejscu z wolą koncentracji w tym miejscu swoich spraw życiowych. W orzecznictwo sądów administracyjnych przyjmuje się, że co do zasady wymeldowanie uzasadnione jest opuszczeniem dotychczasowego miejsca pobytu, gdy jest ono dobrowolne i trwałe. Brak cechy dobrowolności nie zawsze jednak stanowi przeszkodę do wymeldowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się bowiem, że na równi z dobrowolnym wyprowadzeniem się z lokalu traktuje się także sytuację, w której wprawdzie dana osoba wyprowadza się pod przymusem bądź zostaje z lokalu bezprawnie usunięta jednak godzi się z tym i nie korzysta z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia [...] r. II SA/Gl 1620/14, System Informacji Prawnej LEX nr 1749978). Podstawową i pierwszoplanową przesłanką, która musi być spełniona, by możliwe było wymeldowanie danej osoby z pobytu stałego pozostaje jednak ustalenie, że osoba ta opuściła miejsce zameldowania trwale, z zaniechaniem koncentrowania swoich spraw życiowych w tym miejscu. Pamiętać należy bowiem o tym, że zameldowanie, jak i wymeldowanie z miejsca stałego pobytu, ma wyłącznie charakter ewidencyjny i rejestrowy. W konsekwencji też już proste stwierdzenie faktu trwałego opuszczenia przez zainteresowanego dotychczasowego miejsca pobytu stałego, bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się, daje podstawę do wydania decyzji o wymeldowaniu. W przedmiotowej sprawie, co trafnie stwierdziły również organy kolejnych instancji, nie budzi wątpliwości to, że skarżący wyprowadził się ze swojego dotychczasowego miejsca stałego pobytu w [...] [...] i zamieszkał w nowym miejscu, tj. w lokalu mieszkalnym położonym w M. P. przy ulicy [...]/24. Z ujawnionych w toku postępowania administracyjnego faktów, nie kwestionowanych w istocie przez skarżącego i po części wynikających także z jego własnych twierdzeń, jednoznacznie wynika, że M. F. opuścił w sposób trwały dotychczasowe miejsce pobytu stałego w [...] [...] i skoncentrował obecnie swe sprawy życiowe w innym miejscu, tj. w lokalu mieszkalnym położonym w M. P. przy ulicy [...]/24. Tak bowiem należy oceniać okoliczności faktyczne ustalone przez organy administracji, a dotyczące tego, że skarżący z nieruchomości w [...] [...] wyprowadził się już w listopadzie 2013 r., że od tamtej pory nie nocuje tam i nie przebywa tam na stałe oraz, że zamieszkał w innym lokalu, tj. w lokalu mieszkalnym położonym w M. P. przy ulicy [...]/24 wspólnie z córką. Z powyższego wynika zatem, że już od ponad dwóch lat skarżący nie przebywa na stałe, w tym w szczególności nie nocuje w miejscu swego poprzedniego pobytu w [...] [...]. Skarżący wyprowadził się więc z budynku położonego w [...] [...] i zamieszkał w innym miejscu. Powyższe okoliczności, wynikające z zeznań świadków i przyznawane przez samego Skarżącego, dawały zatem podstawę do uznania, że pozwany opuścił dotychczasowe miejsce pobytu stałego i zamieszkał w innym miejscu, koncentrując tam swe sprawy życiowe. To, że stan taki utrzymuje się już od ponad dwóch lat uzasadnia przyjęcie, że opuszczenie przez niego dotychczasowego miejsca pobytu nie miało charakteru chwilowego, lecz trwały. Skarżący od listopada 2013 r. zamieszkuje w innym lokalu położonym w M. P.. Co więcej skarżący zamieszkuje tam wraz z córką, zaś w miejscu dotychczasowego pobytu skarżącego w [...] 70/A zamieszkuje była żona skarżącego A. F. wraz z synem. Jest to okoliczność istotna albowiem z przedstawionej w postępowaniu administracyjnym kopii wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia [...] r., sygn. Akt III C 2490/13 wynika, że orzekając rozwód zainteresowanych Sąd ustalił miejsce zamieszkania małoletniej córki stron przy ojcu M. F., a miejsce zamieszkania małoletniego syna stron przy matce A. F.. Tego typu rozstrzygnięcie, przy jednoczesnym stwierdzeniu faktycznego zamieszkiwania dzieci zainteresowanych i ich rodziców w różnych miejscach, dodatkowo uprawnia do stwierdzenia, że dzieci zainteresowanych i zamieszkujący wraz z nimi rodzice rzeczywiście zamieszkują w różnych miejscach. Powyższe okoliczności potwierdziła także przeprowadzona przez Komisariat Policji w M. P. kontrola meldunkowa nr Ldz. [...] z dnia [...] r., w toku której ustalono, że pod adresem [...] zamieszkują obecnie A. F. oraz jej syn J. F.. Powyższe okoliczności w pełni uzasadniały przyjęcie, że M. F. opuścił w sposób trwały dotychczasowe miejsce pobytu stałego w [...] [...] i skoncentrował swe sprawy życiowe w innym miejscu, tj. w lokalu mieszkalnym położonym w M. P.. Wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącego tego rodzaju stwierdzenia nie podważa w żaden sposób to, że do czasu dokonania wymiany zamków w budynku w [...] [...] skarżący posiadał klucze i dostęp do budynku oraz, że przyjeżdżał do tego domu. Posiadanie przez skarżącego kluczy i dostępu do domu w [...] [...] oraz okresowego przebywania w tym domu uznać należy za przejaw przysługującego skarżącemu, obok A. F., prawa własności nieruchomości. Posiadanie dostępu do nieruchomości oraz okresowe odwiedzanie nieruchomości i przybywanie na jej terenie nie świadczy jednak o tym, że skarżący nadal na tej nieruchomości stale zamieszkiwał. Wprost przeciwnie to, że skarżący przebywał na nieruchomości jedynie czasowo wskazywało na to, że skarżący w sposób stały nie zamieszkiwał w budynku w [...] [...]. Analogicznie ocenić należało także to, że w budynku w [...] [...] pozostała także część rzeczy do skarżącego. Fakt pozostawienia części ruchomości w budynku nie oznacza bowiem, że właściciel tych ruchomości nadal w budynku na stałe zamieszkuje. Jak wskazano już wyżej w orzecznictwo sądów administracyjnych przyjmuje się, że co do zasady wymeldowanie uzasadnione jest opuszczeniem dotychczasowego miejsca pobytu, gdy jest ono dobrowolne i trwałe, przy czym brak cechy dobrowolności nie zawsze stanowi przeszkodę do wymeldowania, albowiem na równi z dobrowolnym wyprowadzeniem się z lokalu traktuje się także sytuację, w której wprawdzie dana osoba wyprowadza się pod przymusem bądź zostaje z lokalu bezprawnie usunięta jednak godzi się z tym i nie korzysta z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał, by z miejsca swego dotychczasowego pobytu stałego wyprowadził się w wyniku bezprawnych działań A. F. lub innych osób. W szczególności zaś skarżący nie przedstawił dowodów tego rodzaju, z których możnaby wywieść wniosek, że skarżący wyprowadził się z miejsca swego dotychczasowego pobytu z uwagi na fakt znęcania się nad skarżącym i córką zainteresowanych przez A. F. i jej rodziców. Okoliczności takich nie ustaliły także organy administracji prowadzące postępowanie w sprawie. Już więc z tego powodu nie można przyjąć ażeby wyprowadzenie się skarżącego z miejsca jego dotychczasowego pobytu stałego nastąpiło pod przymusem wynikającym z bezprawnych działań innych osób, w tym w szczególności z bezprawnych działań A. F.. Na marginesie już więc tylko, z uwagi na obszerne wywody skarżącego zawarte w uzasadnieniu skargi, wskazać należy, że podejmowanych przez skarżącego działań nie sposób także rozpatrywać jako działań mających na celu niezwłoczny i bezpośredni powrót do stałego zamieszkiwania w budynku w [...] [...]. Jak wskazano wyżej w orzecznictwo sądów administracyjnych na równi z dobrowolnym wyprowadzeniem się z lokalu traktuje się także sytuację, w której wprawdzie dana osoba wyprowadza się pod przymusem bądź zostaje z lokalu bezprawnie usunięta jednak godzi się z tym i nie korzysta z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Z uwagi na przedstawioną powyżej istotę instytucji wymeldowania tego rodzaju środki prawne umożliwiające powrót do lokalu muszą być środkami umożliwiającymi powrót do dotychczasowego miejsca pobytu i zamieszkanie w nim na stałe. Takiego charakteru nie miały natomiast działania podejmowane przez skarżącego. Jeżeli chodzi o wniesiony przez skarżącego pozew o przywrócenie posiadania, to niezależnie od argumentów podnoszonych przez organ administracji, stwierdzić należy, że w pozwie tym skarżący domagał się jedynie przywrócenia powodowi posiadania budynku mieszkalnego w [...] [...] poprzez wydanie kluczy do budynku. Zarówno z żądania pozwu, jak i jego uzasadnienia, wynikało, że skarżący domagał się przywrócenia takiego stanu posiadania, jaki istniał w dacie jego naruszenia, a więc w istocie zapewnienia mu swobodnego dostępu do budynku poprzez wydanie kluczy do zmienionych zamków. Jak wskazano jednak już wyżej przysługujący skarżącemu po listopadzie 2013 r. dostęp do budynku wynikał z przysługującego mu prawa własności nieruchomości i nie łączył się z zamieszkiwaniem na stałe w tym budynku. Z przedmiotowego pozwu nie wynika, by jego wniesienie łączyło się i miało skutkować ponownym zamieszkaniem skarżącego w budynku w [...] [...]. Nie sposób także w taki sposób interpretować zawartego we wniesionym wniosku o podział majątku wspólnego stanowiska o dokonanie podziału tego majątku i przyznanie nieruchomości zabudowanej domem mieszkalnym na własność M. F.. Tego rodzaju oświadczenie stanowi bowiem jedynie wniosek strony o dokonanie podziału majątku dorobkowego w określony sposób. Oświadczenie to nie wiąże sądu orzekającego w przedmiocie podziału majątku wspólnego. Oświadczenie takie ma jedynie charakter czysto procesowy. Z uwagi na konstytutywny charakter orzeczenia działowego i samodzielność judykacyjną sądu orzekającego w przedmiocie podziału majątku wspólnego oświadczenie zainteresowanego co do żądanego przez niego sposobu podziału majątku wspólnego nie ma charakteru decydującego. Wyrażana w nim wola zainteresowanego ma jedynie charakter potencjalny. W konsekwencji też nie sposób uznać, że złożone w postępowaniu działowym oświadczenie zainteresowanego co do żądanego przez niego sposobu podziału majątku wspólnego jest działaniem, które bezpośrednio zapewni zainteresowanemu niezwłoczne zamieszkanie w lokalu na stałe. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił, że skarżący M. F. opuścił w sposób trwały dotychczasowe miejsce pobytu stałego w [...] [...] i skoncentrował swe sprawy życiowe w innym miejscu, tj. w lokalu mieszkalnym położonym w M. P., co oznaczało spełnienie przesłanek do wydania decyzji o wymeldowaniu, na podstawie art. 35 ustawy z dnia [...] r. o ewidencji ludności. Organ trafnie także nie przyjął, że skarżący opuścił swe dotychczasowe miejsce pobytu w sposób niedobrowolny. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.