I SA/Sz 365/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi P."P." Spółka Akcyjna z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę. W dniu 23 kwietnia 2015 r. do Burmistrza Miasta i Gminy C (organ podatkowy) wpłynął wynik kontroli z dnia 25 marca 2015 r. Dyrektora Urzędu Kontroli w Bydgoszczy w stosunku do P "P" Spółka Akcyjna z siedzibą w P, dalej "spółka" w zakresie podatku od nieruchomości za rok 2011. Pismem z dnia 4 maja 2015 r. organ podatkowy zwrócił się do spółki o dokonanie korekt deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2011-2015. Pismem z dnia 12 maja 2015 r. spółka odpowiedziała, że nie widzi potrzeby dokonania korekt ww. deklaracji, gdyż są one prawidłowe. Postanowieniem z dnia 1 października 2015 r. organ podatkowy wszczął postępowanie w celu ustalenia podatku od nieruchomości za rok 2011 w stosunku do spółki. Organ podatkowy wydał w dniu 2 listopada 2015 r. decyzję, w której określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2011 w kwocie [...] zł. Zdaniem organu podatkowego, analiza zebranego materiału dowodowego, w tym ww. wyniku kontroli i umów łączących spółkę z Lasami Państwowymi wskazała, że w złożona przez spółkę deklaracja na przedmiotowy podatek w roku 2011 była nieprawidłowa. Organ przedstawił sposób wyliczenia ww. podatku. Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Zarzuciła organowi naruszenie: - art. 3 ust. 1 pkt 4 lit.a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.), dalej "u.p.o.l.", w zw. z art. 336 Kc przez uznanie spółki za podatnika podatku od nieruchomości w stosunku do gruntów należących do Lasów Państwowych, które nie stanowią dzierżawy, a tym samym w stosunku do których spółka nie wykazuje cech posiadacza zależnego; - art. 3 ust. 2 u.p.o.l. oraz art. 1a ust. 1 pkt 7 u.p.o.l. przez uznanie spółki za podatnika podatku od nieruchomości w stosunku do gruntów Lasów Państwowych, które są we faktycznym władaniu Nadleśnictwa i na którym Nadleśnictwo może wykonywać pewne rozdaje działalności leśnej; - art. 120 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), dalej "o.p.", przez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, w tym braku dokładnej analizy stanu faktycznego i obowiązujących przepisów, nieprzeprowadzeniu pełnego postępowania dowodowego za rok objęty postępowaniem mającego na celu ustalenie, jaka faktycznie powierzchnia gruntów Lasów Państwowych zajęta jest przez spółkę w danym roku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wydało w dniu 29 stycznia 2016 r. decyzję, w której utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie i przywołał treść art. 3 ust. 1 i 2 u.p.o.l. oraz uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 1996 r., sygn. FPK 9/96 (ONSA 1996, nr 4, poz. 152). Organ odwoławczy przeanalizował zebrany materiał, w tym umowę łączącą spółkę z Lasami Państwowymi, pismo z dnia 2 lipca 2015 r. Nadleśnictwa C, ww. wynik kontroli i wyciąg z protokołu badania ksiąg. W ocenie organu odwoławczego, spółce na podstawie ww. umowy udostępniono grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki - tereny różne oznaczone symbolem "Tr", które zostały wydzielone specjalnie na potrzeby rurociągów. Do opodatkowania nie przyjęto terenu na działce nr 79 sklasyfikowanej symbolem "Ls"-las. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję i wniosła o uchylenie w części zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów sądowych. Zarzuciła organowi naruszenie: 1. art. 3 ust. 1 pkt 4 lit.a u.p.o.l. w związku z art. 336 Kc przez uznanie spółki za podatnika podatku od nieruchomości w stosunku do gruntów należących do Lasów Państwowych, które nie stanowią przedmiotu dzierżawy, a tym samym w stosunku do których spółka nie wykazuje cech posiadacza zależnego; 2. art. 3 ust. 1 pkt 4 lit.a u.p.o.l. w zw. z art. 305¹ Kc przez uznanie spółki za podatnika podatku od nieruchomości w stosunku do gruntów należących do Lasów Państwowych, w stosunku do których spółka nie wykazuje cech posiadacza rzeczy (tj. gruntu), tylko cechy co najwyżej posiadacza prawa analogicznego w swej treści do służebności przesyłu; 3. art. 3 ust. 2 u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 7 u.p.o.l. przez uznanie spółki za podatnika podatku od nieruchomości w stosunku do gruntów Lasów Państwowych, które są w faktycznym władaniu Nadleśnictwa i na których Nadleśnictwo może wykonywać działalność leśną. 4. art. 120 o.p. przez wydanie decyzji z naruszeniem ww. przepisów prawa materialnego oraz wskazanych w tym punkcie przepisów postępowania; 5. art. 121 § 1 o.p. przez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych z uwagi na zastosowanie wykładni rozszerzającej i profiskalnej przy rozstrzyganiu w przedmiotowej sprawie; 6. art. 122 o.p. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozstrzygnięcia jej w zgodzie z przepisami prawa przejawiające się brakiem dokładnej analizy stanu faktycznego, jak i przepisów prawnych obowiązujących w przedmiotowym postępowaniu, a także analizą stanu faktycznego w oderwaniu od postanowień umowy z Lasami Państwowymi (bagatelizowanie, że tzw. pas bezpieczeństwa stanowi grunty sąsiednie a nie pas gruntu będący przedmiotem umowy z Lasami Państwowymi); 7. art. 120 o.p. w zw. z art. 121 § 1 o.p. przez wykraczanie organu poza zakres swoich kompetencji z uwagi na dokonanie wykładni profiskalnej podczas interpretacji (według swojego uznania) ustaleń umowy cywilnoprawnej dzierżawy (dot. § 11 ust. 1 umowy z Nadleśnictwem), jak i całej sprawy. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania. Rozpatrzenie tych zarzutów poprzedzać musi bowiem rozpoznanie zarzutów dotyczących naruszenia norm prawa materialnego, albowiem tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny może być podstawą do trafnej subsumpcji tego stanu faktycznego pod określoną normę prawną. Nie budzi przy tym wątpliwości, że zakres postępowania dowodowego jest zdeterminowany przesłankami określonymi w przepisach stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, nie doszło do zarzuconych w skardze naruszeń prawa procesowego, art. 120, art. 121, art. 122 o.p. przez niepełne i niewłaściwe rozpoznanie stanu faktycznego, oparcie się na niekompletnym materiale dowodowym i dokonania błędnej oceny zebranego materiału dowodowego. Organy zgromadziły bowiem pełny materiał dowodowy, pozwalający na zrekonstruowanie stanu faktycznego i oceniły go zgodnie z zasadą swobodnej, a nie dowolnej oceny tych dowodów. W obszernym uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał podstawy prawne i faktyczne poczynionych ustaleń. Dowody z dokumentów nie były przy tym kwestionowane. Podkreślić należy, że to iż wyprowadzona z zebranego materiału dowodowego ocena prawna jest odmienna od oczekiwań strony nie może dowodzić wadliwości tej oceny, która, zdaniem Sądu, jest zgodna z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, a zatem odpowiada wymogom art. 191 o.p. Powyższe nie stanowi również naruszenia zasady zaufania podatników do organów podatkowych. Wskazać należy, że organ prowadzący postępowanie zebrał materiał dowodowy obejmujący te okoliczności, z którymi na gruncie stosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego wiążą się skutki prawne. Reasumując, w kontrolowanym postępowaniu nie można dopatrzyć się zarzucanego w skardze naruszenia przepisów procesowych, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kwestia sporna w niniejszej sprawie sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie, czy w roku 2011 w czasie obowiązywania umowy z dnia 6 listopada 2002 r., zawartej pomiędzy Dyrektorem Generalnym Lasów Państwowych a spółką, była ona posiadaczem całości gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów jako "Tr"- tereny różne a w efekcie tego, czy była podatnikiem podatku od nieruchomości. W pierwszej kolejności ustalenia wymagał przedmiotowy zakresu umowy zawartej przez skarżącą w dniu 6 listopada 2002 r. Ze stanu faktycznego sprawy wynikało, że zawarta umowa dotyczyła odpłatnego oddania do korzystania spółce pasa gruntu zajętego na potrzeby utrzymania istniejących rurociągów naftowych, pod budowę i utrzymanie nowych rurociągów oraz pod budowę i utrzymanie linii światłowodowych (§ 1 ust. 1 ww. umowy ). Powierzchnię pasa gruntu oddanych do korzystania, zgodnie z § 2 ust. 2 ww. umowy, miał wskazywać załącznik nr 5 (a później 6) określający również szerokość i powierzchnię zajętego pasa gruntów, z uwzględnieniem aktualizacji pomiarów geodezyjnych, o których mowa w ust. 1. Zgodnie z § 2 ust. 1 ww. umowy, spółka w odniesieniu do gruntów będących przedmiotem dzierżawy zobowiązany został do dokonania aktualizacji pomiarów geodezyjnych, przeprowadzenia zmian w ewidencji i dostarczenia zaktualizowanych map i aktualnego wypisu z rejestru gruntów. Załącznik nr 5 który został zastąpiony załącznikiem nr 6 (aneks do umowy nr 4/2008) faktycznie wskazuje jedynie numery działek oraz długość pasa samego rurociągu w metrach bieżących (część 1) oraz zestawienie długości tras zajętych na rurociągi naftowe i linie światłowodowe na gruntach Lasów Państwowych, w tym przypadającą na Nadleśnictwo C. Za udostępnianie gruntów skarżąca była zobowiązana zapłacić wynagrodzenie określone w § 4 umowy. W trakcie postępowania podatkowego organ uzyskał wyjaśnienia Nadleśnictwa C odnośnie zajętych gruntów przez spółkę na potrzeby jej działalności, w ewidencji gruntów i budynków jako grunty "Tr". Długość rurociągu, o której mowa w umowie jest istotna dla ustalenia czynszu (opłaty) z tytułu eksploatacji i jest iloczynem długości i przyjętej w umowie stawki za mb. W toku postępowania skarżąca konsekwentnie twierdziła, że umowa z Lasami Państwowym wskazuje "pas gruntu zajęty na potrzeby rurociągów oraz światłowodów", a wynagrodzenie jest ustalane za długość, a nie za powierzchnię, dlatego też nie jest to typowa umowa dzierżawy gruntów. Do podatku od nieruchomości deklarowany jest m.in. pas gruntu zajęty przez rurociąg. Podkreśliła, że przepisy nie zabraniają, aby na gruncie zajętym na potrzeby rurociągów prowadzono gospodarkę leśną. Dla ustalenia stanu faktycznego istotne są wyjaśnienia złożone przez spółkę P (ujęte w wyniku kontroli), która wykonała dla skarżącej prace geodezyjne w 2009 r. W piśmie z dnia 18 września 2014 r. ww. firma wskazała, że do zakresu rzeczowego prac, zgodnie z umowami, należało m.in. "wyznaczenie w terenie i stabilizacja ogranicznikami betonowymi pasa technicznego zajętego pod rurociągi i towarzyszące im kable światłowodowe i teletechniczne. Wyznaczeniu podlegają punkty załamania pasa technicznego i punkty dodatkowe określone w prostych odcinkach linii rozgraniczającej w odstępach maksymalnych, co 200 m. Przy ustalaniu pasa technicznego należy przyjmować, że minimalna odległość linii rozgraniczającej od osi skrajnego rurociągu powinna wynosić 3 m, a od kabla światłowodowego/teletechnicznego 2 m". Zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2014 r. poz. 1153 ze zm.), ustalenie planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu uwzględnia się zarówno w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, jak i w ewidencji gruntów i budynków. Plan urządzenia lasu stanowi podstawowy dokument gospodarki leśnej opracowywany dla określonego obiektu, zawierający opis i ocenę stanu lasu oraz cele, zadania i sposoby prowadzenia gospodarki leśnej (art. 6 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy). Zapisy ewidencji gruntów i budynków w zakresie użytków oznaczonych jako "Tr -tereny różne" dotyczą więc gruntów przeznaczonych pod rurociągi naftowe i towarzyszące im światłowody i taki stan jest nie zmieniony. Tereny te jak już wyżej wskazano w Planie ujęte są jako tereny nieleśne. Mając zatem na uwadze wyżej wskazane dowody i okoliczności szczegółowo opisane w zaskarżonej decyzji należy za organem odwoławczym stwierdzić, iż zakresem rzeczowym umowy z 6 listopada 2002 r. objęte zostały całe grunty oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jak "Tr - tereny różne" co do których odnosić się miały aktualizacyjne pomiary geodezyjne o których mowa w § 2 ww. umowy. Wyniki pomiarów wprawdzie zostały przekazane Lasom Państwowym ani też nie została przeprowadzona procedura zmian danych ewidencji gruntów i budynków. Nie mniej wbrew stanowisku skarżącej brak jest podstaw do twierdzenia, że zakres rzeczowy umowy z 6 listopada 2002 r. nie odnosi się bezpośrednio do powierzchni działek ujętych w ewidencji gruntów i budynków jako "Tr -tereny różne". W świetle powyższego za prawidłowe Sąd uznał ustalenia organu, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków mają rozstrzygające znaczenie co do określenia powierzchni gruntów oddanych do korzystania przez spółkę, zajętych m.in. na potrzeby utrzymania istniejących rurociągów naftowych. Do przesądzenia pozostaje zatem kwestia czy skarżąca była posiadaczem spornych gruntów i czy prowadzona na nich była działalność gospodarcza. Według art. 3 ust. 1 pkt 4 lit.a u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że przez pojęcie "tytuł prawny", o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit.a u.p.o.l., należy rozumieć nie tylko typową umowę dzierżawy lub najmu, ale również inne szczególne formy prawne gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego (zob. L. Etel w: L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne, Podatek rolny, Podatek leśny. Komentarz, Warszawa 2008, s. 150.). W rozpatrywanej sprawie, poza sporem pozostaje status Nadleśnictwa (w imieniu i na rzecz którego działał Dyrektor Generalny Lasów Państwowych) jako reprezentanta interesu Skarbu Państwa i jednostki podejmującej za niego czynności, również cywilnoprawne (stacio fisci), któremu przysługuje prawo własności. Przywołać należy również uchwałę NSA z dnia 19 sierpnia 1996 r., sygn. FPK 9/96, z której wynikał, że: "W przypadku gdy w wyniku umowy cywilnoprawnej zawartej z jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe przekazano w posiadanie zależne nieruchomość stanowiącą własność Skarbu Państwa, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na mocy art. 2 pkt 2 (obecnie art. 3 ust. 1 pkt 4) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm.) na posiadaczu zależnym." Lasy Państwowe zawarły ze spółką umowę "oddania do korzystania z pasa gruntu: zajętego na potrzeby utrzymania istniejących rurociągów naftowych; pod budowę i utrzymanie nowych rurociągów naftowych; pod budowę i utrzymanie linii światłowodowych." (§ 1 ust. 1 ww. umowy). Oceniając charakter czynności prawnej wynikającej z § 1 ust. 1 ww. umowy, należy uznać, że odpłatne udostępnienie skarżącej gruntów leśnych wyszczególnionych w załączniku nr 5 (potem 6) do ww. umowy, skutkowało przeniesieniem na ten podmiot ich posiadania i to bez względu na to, że w umowie nie zostało zawarte jakichkolwiek z określeń "o posiadaniu, czy użytkowaniu". Należy bowiem także zwrócić uwagę, że z opisywanej umowy o oddaniu do korzystania gruntów leśnych (pod którymi posadowione są rurociągi naftowe i linie światłowodowe) nie wynika, iż udostępnienie tych gruntów, nastąpiło jedynie w celu wejścia na dany grunt. W ocenie Sądu, niezasadne było twierdzenie spółki, iż na podstawie zapisów umowy Lasy Państwowe zastrzegły sobie prawo prowadzenia działalności gospodarczej na terenie będącym przedmiotem dzierżawy i taką działalność faktycznie prowadzi. Zapis § 11 ww. umowy wskazywał, Dyrektor Generalny zastrzega sobie prawo wejścia na nieruchomości, o których mowa w § 1 ust. 1, w celu prowadzenia działalności gospodarczej, ochronnej na sąsiednich gruntach. W przepisie tym pojęcia: "gospodarczej", "ochronnej" zostały rozdzielone spójnikiem "i" który co do zasady oddziela równorzędne określenia o treściach uzupełniających się a nie przeciwstawnych. Wobec czego końcowa część zdania ("na gruntach sąsiednich") odnosi się do obu tych pojęć, a nie tylko do pojęcia "ochronnej". Zdaniem Sądu, przywołany przepis umowy dotyczy prawa Nadleśnictwa do wejścia na teren użytkowany przez skarżącą celem prowadzenia działalności gospodarczej i ochronnej, ale na gruntach sąsiednich. W tej sytuacji nie można również podzielić słuszności wywodu skarżącej, że taki sposób udostępnienia gruntów powodował, że nie miała ona "woli" posiadania tych gruntów. Nawet jeśli przyjmiemy, że występuje jedynie element posiadania służebności w postaci wejścia na grunt, wykonania czynności związanych z właściwą eksploatacją linii (oczyszczanie z roślinności drzewiastej i krzewiastej), to nie wyklucza to faktycznego władztwa spółki ("woli" posiadania w rozumieniu art. 336 Kc) gruntów leśnych pod którymi przede wszystkim zlokalizowano budowle należące do skarżącej, w tym rurociągi naftowe. Udostępnienie skarżącej gruntów uznać więc należy w realiach niniejszej sprawy, za skutek czynności mającej cechy przypisane nie tylko posiadania służebności przesyłu (gruntowej), o której mowa w art. 305¹ Kc, lecz za przekazanie ich w posiadanie temu podmiotowi stosownie do treści art. 336 Kc. Okolicznością, która przemawiała za stanowiskiem organów było, oprócz treści umowy i dowodów zebranych w sprawie również to, że udostępnione spółce grunty zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki - tereny różne oznaczone symbolem "Tr", które zostały wydzielone specjalnie na potrzeby rurociągów. Klasyfikacja tych działek wskazuje, co już opisano wyżej, że są to użytki zakwalifikowane jako tereny różne i działalność leśna przez Nadleśnictwo nie jest na nich prowadzona. Podkreślić należy, że ewidencja gruntów i budynków jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 o.p. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń faktycznych, co do klasyfikacji określonych gruntów podważających dane wynikające w tym zakresie z ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że co do zasady o sposobie klasyfikacji gruntu, dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystywania nieruchomości, ile jej przeznaczenie wskazane w ewidencji gruntów i budynków na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520). Na gruncie ustaw podatkowych (ustawa o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawa o lasach) ewidencja zyskała w tym względzie walor normatywny - dla wyznaczania zakresu opodatkowania (m.in. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3226/12, CBOSA). Zdaniem Sądu, organy prawidłowo na podstawie zebranego materiału w sprawie przyjęły, że spółce zostały udostępnione grunty w celu utrzymania, umożliwienia eksploatacji i budowy rurociągów, czyli w celu wykonywania działalności gospodarczej. Dlatego zasadne było stanowisko organu, iż grunty udostępnione spółce były zajęte na cele działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Według tego unormowania, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Użyte tu pojęcie "zajętych" odnosi się do sfery działań faktycznych, stąd argumentacja spółki przywołująca uregulowania prawne związane z przesłankami wyłączenia gruntów z produkcji leśnej, nie mogła mieć przesądzającego znaczenia. Reasumując, Sąd stwierdził, że zawarcie przez skarżącą z Lasami Państwowymi umowy z elementami posiadania służebności (wejścia na grunt, oczyszczanie go z roślinności drzewiastej i krzewiastej), nie wyklucza faktycznego władztwa w rozumieniu art. 336 Kc gruntów leśnych, na których znajdują się m.in. rurociągi naftowe, zaś to posiadaczu ww. gruntów ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości stosownie do treści przepisów art. 3 ust.1 pkt 4 lit.a u.p.o.l. Wobec powyższych rozważań Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.