II SAB/Op 35/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędzia NSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi D. Z. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu do wydania aktu lub dokonania czynności, załatwiających wniosek D. Z. z dnia 11 września 2015 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, 2) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 3) stwierdza, że bezczynność określona w punkcie 1 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz skarżącego D. Z. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez D. Z., reprezentowanego przez radcę prawnego, jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia 7 kwietnia 2016 r., złożonym drogą elektroniczną, D. Z., zwany dalej skarżącym, zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu o udostępnienie (przesłanie na wskazany adres e-mail) informacji publicznej dotyczącej wydanych, w okresie od dniach od 1 września 2015 r. do 31 marca 2016 r., decyzji administracyjnych, ewentualnie o wskazanie linku do właściwej zakładki BIP, gdzie może te decyzje znaleźć. W związku z powyższym wnioskiem, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, pismem z dnia 12 kwietnia 2016 r., przesłanym w dniu 13 kwietnia 2016 r. na podany adres e-mailowy, na podstawie art. 64 § 2 w związku z art. 63 § 2 i art. 107 § 1 K.p.a. oraz art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej u.d.i.p.), wezwało wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez podanie imienia i nazwiska oraz miejsca zamieszkania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. Jedocześnie Kolegium poinformowało wnioskodawcę o dopuszczalnych formach rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w tym o możliwości wydania decyzji administracyjnej przewidzianej w art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec braku odpowiedzi na wezwanie organu, pismem z dnia 27 kwietnia 2016 r., przesłanym na adres e-mailowy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu poinformowało wnioskodawcę o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Wiadomość ta została wyświetlona na komputerze odbiorcy w dniu 6 maja 2016 r. Pismem z dnia 7 maja 2016 r., D. Z. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, wnosząc o: 1) zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 11 września 2015 r. oraz z 7 kwietnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku; 2) uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i odstąpienie od wymierzenia podmiotowi obowiązanemu grzywny na postawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a.; 3) umożliwienie stronie skarżącej przed wydaniem orzeczenia w sprawie (niezależnie od trybu) sporządzenie i złożenia repliki na odpowiedź na skargę, jeśli z treści odpowiedzi na skargę wynikać będzie, że organ skargi nie uzna; 4) zasądzenie od podmiotu obowiązanego zwrotu kosztów postępowania: a) w przypadku wyznaczenia rozprawy i rozpoznania sprawy w trybie zwykłym w łącznej kwocie 1083 zł i 20 gr, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego wg norm przepisanych w wysokości dwukrotności stawki minimalnej (480 zł) określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, wpisu od skargi (100 zł), opłaty skarbowej od odpisu pełnomocnictwa (17 zł), kosztów korespondencji pocztowej (4,20 zł), opłat bankowych za wykonane przelewy (2 x 1 zł), opłaty skarbowej oraz wpisu od skargi. b) w przypadku rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym w łącznej kwocie 603 zł i 20 gr, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego wg norm przepisanych w wysokości stawki minimalnej (480 zł) określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, wpisu od skargi (100 zł), opłaty skarbowej od odpisu pełnomocnictwa (17 zł), kosztów korespondencji pocztowej (4,20 zł), opłat bankowych za wykonane przelewy (2 x 1 zł), opłaty skarbowej oraz wpisu od skargi. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący podał, że 11 września 2015 r. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z wnioskiem o doręczenie, na adres poczty elektronicznej, decyzji administracyjnych wydanych w 2015 r. na podstawie przepisów o dostępie do informacji publicznej. Na powyższy wniosek organ nie udzielił odpowiedzi. Również na wniosek z dnia 7 kwietnia 2016 r., którym skarżący anonimowo zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udostępnienia decyzji wydanych przez organ w okresie od 1 września 2015 r. do 31 marca 2016 r., organ nie udzielił wnioskowanej informacji. W ocenie skarżącego, nie stanowi o udzieleniu wnioskowanej informacji publicznej, przesłanie przez organ 13 kwietnia 2016 r. skanu pisma z dnia 12 kwietnia 2016 r., wzywającego do uzupełnienia braków formalnych podania. Wedle skarżącego, organ z uwagi na upływ terminu do rozpoznania wniosku, na podstawie przepisów o dostępie do informacji publicznej, nie udzielając skarżącemu żądanej informacji pozostaje bezczynny, co uzasadniało złożenie skargi do Sądu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, wniosło o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutu bezczynności w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia 7 kwietnia 2016 r., Kolegium podniosło, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się uwagę, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej brak jest wskazania jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku. Wniosek taki może zatem przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem. Skutek na gruncie u.d.i.p. wywołuje zatem m.in. przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet w sytuacji, w której do autoryzacji tego zapytania nie zostanie użyty bezpieczny podpis elektroniczny. Dotyczy to również sytuacji, jak w niniejszej sprawie, gdy wnioskodawca podał adres poczty. W ocenie Kolegium, rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej na gruncie regulacji zawartych w u.d.i.p. może przybrać formy wskazane w piśmie Kolegium z 12 kwietnia 2016 r., m.in. udostępnienie informacji publicznej bez opłat w drodze czynności materialno-technicznej, dla której nie jest konieczne dysponowaniem danymi identyfikującymi wnioskodawcę. Jeżeli natomiast podmiot zobowiązany zmierza do wydania decyzji przewidzianej w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., (o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania), to zobligowany jest do stosowania procedury administracyjnej, w tym do wezwania wnoszącego do uzupełnienia braków formalnych podania w trybie art. 64 § 2 K.p.a., gdyż bez tego nie byłoby możliwe wydanie decyzji. W postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej w zakresie, o którym mowa, należy bowiem sięgać do przepisów K.p.a. Takie wyraźne odesłanie zostało zawarte w regulacji art. 16 ust. 2 u.d.i.p. wskazującej na odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. do wskazanych wyżej decyzji. W takiej sytuacji brak jest przeszkód, by wezwać zainteresowanego do uzupełnienia braków formalnych tą samą drogą, którą otrzymano wniosek - pocztą elektroniczną, skoro organ nie miałby innej możliwości. W kontekście powyższych rozważań Kolegium zauważyło, że w piśmie z 12 kwietnia 2016 r. wskazano na wymóg podania przez wnioskodawcę imienia i nazwiska oraz adresu zamieszkania, z uwagi na ewentualność podjęcia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub decyzji o umorzeniu postępowania, w tym konieczność oznaczenia w decyzji strony (jako jej elementu wynikającego z art. 107 § 1 K.p.a.) i doręczenia tego aktu w zgodzie z art. 42 K.p.a. Świadczyło o tym również wskazanie w podstawie prawnej wezwania do uzupełnienia braku formalnego, oprócz art. 64 § 2, art. 63 § 1 i art. 107 § 1 K.p.a., także powołanej wyżej regulacji art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Odnotowało, także że wezwanie z 12 kwietnia 2016 r. zostało sformułowane stosownie do art. 64 § 2 K.p.a. i doręczone wnioskującemu na wskazany adres poczty elektronicznej w dniu 13 kwietnia 2016 r. Jednak wnioskodawca nie uczynił zadość wezwaniu Kolegium, stąd stosownie do pouczenia zawartego w ww. piśmie i na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. przedmiotowe podanie pozostawiono bez rozpoznania. O powyższym poinformowano wnioskodawcę w piśmie z 27 kwietnia 2016 r. Skoro pozostawianie podania bez rozpoznania zakończyło postępowanie administracyjne w sprawie zainicjowanej wnioskiem z 7 kwietnia 2016 r. o udzielenie informacji publicznej, to zarzut bezczynności Kolegium w załatwieniu przedmiotowej sprawy jest nieuzasadniony. W piśmie procesowym z dnia 30 maja 2016 r., stanowiącym odpowiedź na skargę dotyczącą bezczynności Kolegium w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 11 września 2015 r., Kolegium podniosło, że wniosek strony nie wskazuje osoby, która go sporządziła, brak jest więc podstaw do uznania, że skarga złożona do sądu administracyjnego pochodzi od osoby, która zwracała się do SKO w Opolu o udostępnienie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 P.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd: - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Po myśli art. 149 § 1a P.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie natomiast do art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Dodać jeszcze trzeba, że na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, odnotować przyjdzie, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015 r. poz. 2058, z późn. zm.) zwanej dalej u.d.i.p., przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23), zwanej dalej K.p.a., stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz do umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy K.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., natomiast u.d.i.p. nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji, za wyjątkiem art. 16 ust. 1 i 2 tej ustawy. W konsekwencji, przyjąć należy, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, a ponadto nie są wiążące żadne terminy do jej skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego. Przechodząc już do okoliczności rozpoznawanej sprawy przypomnienia wymaga, że skarżący zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Opolu bezczynność w zakresie udostępnienia informacji dotyczących decyzji wydanych przez organ za okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 marca 2016 r. (wniosek strony z 11 września 2015 r. i 7 kwietnia 2016 r.). W świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., nie budzi wątpliwości, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, będąc organem władzy publicznej jest obowiązane do udzielenia informacji publicznej. Rozważając natomiast, czy żądane informacje mieszczą się w pojęciu informacji publicznej podlegającej udostępnieniu na podstawie u.d.i.p. wyjaśnić należy, że pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Zawiera on jednak tylko przykładowy katalog spraw i dlatego, dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na podstawie wskazanych powyżej przepisów przyjąć zatem trzeba, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne i inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Mając na uwadze szeroką definicję informacji publicznej, nie budzi wątpliwości Sądu, że żądane przez skarżącego we wniosku z dnia 11 września 2015 r. i 7 kwietnia 2016 r. informacje, jako bezpośrednio związane z działalnością i funkcjonowaniem Kolegium, są informacjami publicznymi, a zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu było zobowiązane do ich udzielenia w ustawowym terminie. W niniejszej sprawie nie można natomiast zgodzić ze stanowiskiem organu, że brak wskazania przez skarżącego w złożonym drogą elektroniczną wniosku danych w postaci imienia i nazwiska uniemożliwił jego identyfikację, a tym samym udostępnienie żądanych informacji. Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że w u.d.i.p. brak jest wskazania jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku, poza utrwaleniem go w formie pisemnej, przy czym za wniosek pisemny uznawać także należy przesłanie zapytania pocztą elektroniczną, zaś wobec braku konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, wniosek taki może nawet nie zawierać podpisu, o ile możliwa jest jego realizacja w oparciu o samą treść wniosku (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1808/14 i przytoczone tam orzecznictwo; wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić bowiem trzeba, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone, co wynika z celu u.d.i.p. oraz z jej art. 10 ust. 2 stanowiącego, że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1013/12). Skoro zatem złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie zostało obwarowane żadnymi szczególnymi wymogami formalnymi, w szczególności nie wymaga dokładnego zidentyfikowania wnioskodawcy, uznać należało, że wniosek skarżącego zawierał podstawowe elementy pozwalające na jego rozpoznanie. W tym miejscu wskazać należy, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie odsyłają do przepisów K.p.a., w celu uzupełnienia podania poprzez jego doprecyzowanie w trybie art. 64 § 2 K.p.a. Wniosek o udzielenie informacji w trybie ustawy nie stanowi bowiem podania w indywidualnej sprawie administracyjnej w rozumieniu art. 63 K.p.a., a w konsekwencji jego uwzględnienie nie podlega rygorom K.p.a. Czynności proceduralne podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej poprzedzające ustalenie, że żądanie jest kierowane do niego w trybie ustawy, oraz że żądana informacja stanowi informację publiczną, nie są prowadzone w oparciu o przepisy K.p.a., gdyż wniosek nie wszczyna postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 50/06, dostępny na ww. stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych względów nie można zgodzić się z organem, że wezwanie skarżącego o podanie danych było zasadne, a z uwagi na brak odpowiedzi pozostawienie wniosku bez rozpoznania prawidłowe. W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, trzeba przyjąć, że wnioski skarżącego skierowane do organu w dniu 11 września 2015 r. i 7 kwietnia 2016 r. nie zostały rozpatrzone przez organ w ustawowym 14-dniowym terminie, który upływał odpowiednio w dniu 25 września 2015 r. i 21 kwietnia 2016 r. W zakreślonym terminie organ nie udzielił odpowiedzi, dlatego skarga powinna zostać uwzględniona. Rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność, Sąd zobowiązany jest jednak uwzględnić stan faktyczny w chwili orzekania, a więc to, że organ nie przesłał wnioskowanych informacji, co przyznał skarżący w piśmie procesowym z dnia 7 maja 2016 r. Na dzień orzekania przez Sąd organ pozostaje więc w bezczynności w zakresie załatwienia przedmiotowych wniosków. Stan bezczynności nie ustał bowiem po wniesieniu skargi, jak również przed wydaniem niniejszego orzeczenia. Podkreślenia wymaga, że celem skargi na bezczynność organu jest zobowiązanie podmiotu do wydania określonego aktu lub dokonania czynności, więc w zaistniałej sytuacji - z uwagi na nieudzielenie żądanych informacji - poprzez zobowiązywanie Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Opolu do udzielenia informacji publicznej, o czym orzeczono w pkt 1 wyroku. Skoro, jak wykazano wcześniej, na dzień złożenia skargi organ nie udzielił informacji, to dopuścił się bezczynności w udostępnieniu żądanych informacji publicznych, o czym z kolei orzeczono w pkt 2 wyroku, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W ocenie Sądu, bezczynność ta nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt 3 wyroku, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. W niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. W rozpoznawanej sprawie bezczynność organu wynikała z błędnej wykładni przepisów u.d.i.p., polegającej na wadliwym przyjęciu, że skoro wniosek skarżącego nie zawierał danych w postaci imienia i nazwiska wnioskodawcy, to niemożliwe było jego rozpoznanie. O kosztach postępowania należnych skarżącemu orzeczono w pkt 4 wyroku, na podstawie art. 200 § 1, art. 205 § 2 w zw. z art. 54 § 3 P.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się kwota 100 zł uiszczonego wpisu od skargi, ustalonego na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193, z późn. zm.), opłata skarbowa w wysokości 17 zł za udzielenie pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika procesowego skarżącego w wysokości 480 zł, równoważnej minimalnej stawce za czynności radcy prawnego w postępowaniu administracyjnym z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804). Sąd nie uwzględnił natomiast wniosku skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów korespondencji w kwocie 4,20 zł oraz opłat bankowych w kwocie 2 zł. Zgodnie z treścią art. 205 § 2 P.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie, że powyższa regulacja ma charakter wyczerpujący. W związku z tym, przedstawiony katalog niezbędnych kosztów nie może być rozszerzany na wydatki inne, w tym drobne i zwykle występujące przy okazji postępowania sądowego, tak jak w niniejszej sprawie, prowizja banku od przelewu obejmującego kwotę uiszczaną z tytułu opłaty skarbowej od złożenia dokumentu pełnomocnictwa, albo koszty związane z prowadzeniem korespondencji. Koszty te nie mieszczą się w ramach wydatków adwokata lub radcy prawnego, ponieważ wydatki te mogą być pokrywane w ramach wynagrodzenia pełnomocnika. Z pewnością wydatki takie nie są zaliczane do kosztów postępowania, które ma zwrócić organ, w razie uwzględnienia skargi (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II FZ 31/12; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 918/15; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt II SAB/Bd 86/15; wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 923/13 - CBOSA).