II SA/Op 221/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska- spr. Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 12 lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu na rzecz J. K. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia 13 listopada 2015 r., nr [...], Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Oleśnie (dalej również jako ARiMR), przyznał J. K. płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości na rok 2008. Kierowana do strony przesyłka zawierająca ww. decyzję została przesłana na adres: " J. K., ul. [...],[...][...]" i wobec jej niepodjęcia dwukrotnie awizowana w dniu 17 listopada 2015 r. (I awizo) i 26 listopada 2015 r. (II awizo). Z adnotacji zawartych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki wynika również, że przesyłkę kierowaną do J. K. w dniu 3 grudnia 2015 r. odebrał jego syn B. K. (k. nr 62 akt adm.). Pismem z dnia 17 grudnia 2015 r., nadanym w placówce pocztowej listem poleconym tego samego dnia (k. nr 73 akt adm.), J. K. złożył odwołanie od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie z dnia 13 listopada 2015 r. W związku z powyższym, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, podjął czynności wyjaśniające w celu ustalenia czy odwołanie zostało wniesione w ustawowym terminie. W tym celu, pismem z dnia 8 stycznia 2016 r., wystąpił do Poczty Polskiej z prośbą o wyjaśnienie okoliczności związanych z przekazaniem stronie awizowanej przesyłki po upływie terminu określonego w art. 44 K.p.a. Poczta Polska S.A. Pion Usług Biznesowych, ustosunkowując się do pisma organu, wyjaśniła, że przesyłkę pocztową po nieudanej próbie doręczenia w dniu 17 listopada 2015 r. zaawizowano do odbioru w placówce oddawczej adresata, zgodnie z art. 44 K.p.a., a zawiadomienie powtórne doręczono w dniu 26 listopada 2015 r. W piśmie tym wskazano ponadto, iż wydanie przesyłki adresatowi po upływie terminu odbioru nastąpiło wskutek błędu (pismo z dnia 1 lutego 2016 r.). W toku postępowania odwoławczego, Dyrektor Opolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu 26 stycznia 2016 r. wystąpił do Urzędu Pocztowego w [...], Filia w [...], o doprecyzowanie informacji zawartych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru w szczególności o wskazanie miejsca, w którym pozostawiono adresatowi przesyłki zawiadomienie o jej awizowaniu. Udzielając odpowiedzi na powyższe zapytanie, pismem z dnia 9 lutego 2016 r., Kierownik Działu Operacyjnego w Biurze Ładu Korporacyjnego i Zgodności Poczty Polskiej – P. C. poinformował, że przesyłka kierowana do J. K. została awizowana dnia 26 listopada 2015 r. z powodu nieobecności adresata, a zawiadomienie o jej nadejściu zostało doręczone za pośrednictwem skrzynki oddawczej. Dodał, że zainteresowany pracownik przez nieuwagę nie wypełnił prawidłowo potwierdzenia odbioru załączonego do przesyłki. W następstwie powyższych ustaleń, postanowieniem z dnia 12 lutego 2016 r., nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu, działając na podstawie art. 134 ustawy w z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ) - zwanej dalej K.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 129 K.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Odwołując się do treści art. 44 K.p.a. organ stwierdził, że w niniejszej sprawie doręczenie decyzji nr [...] z dnia 13 listopada 2015 r. nastąpiło nie - jak wskazano na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji w dniu 3 grudnia 2015 r., lecz w dniu 1 grudnia 2015 r., a więc w 14 dniu od dnia, w którym przesyłka pocztowa zawierająca powyższą decyzję została pierwszy raz awizowana. W ocenie organu, okoliczność ta wynika wprost z regulacji art. 44 § 4 K.p.a., który wskazuje, iż doręczenie przesyłki awizowanej następuje z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 tegoż artykułu, a więc w terminie 14 dni od dnia jej awizowania. Bez znaczenia zatem dla oceny stanu faktycznego pozostaje fakt, iż B. K. (syn strony), odebrał awizowaną przesyłkę w siódmym dniu od dnia drugiego awizo, jak również, iż powtórne awizo nastąpiło dopiero w dziewiątym dniu od pierwszego zawiadomienia. Organ wyjaśnił, że termin przechowywania awizowanego pisma został jednoznacznie określony w art. 44 K.p.a. na 14 dni, a jedynie w trakcie biegu tego terminu, w razie nie podjęcia pisma w ciągu 7 dni, pozostawia się kolejne zawiadomienie. Zawiadomienie to nie otwiera jednak biegu kolejnego 7- dniowego terminu, a jedynie "przypomina" o biegnącym już terminie, który upływa 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia. A zatem, okoliczność, że powtórne awizo doręczono stronie dopiero w dniu 26 listopada 2015 r., a więc nie po siedmiu, lecz dziewięciu dniach od pierwszego awiza, nie może mieć wpływu na zmianę terminu wynikającego z art. 44 K.p.a. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego organ podkreślił, że jeżeli strona nie odbierze przesyłki w ciągu 14 dni od dnia dostarczenia pierwszego awiza, uznać należy, że została ona doręczona prawidłowo. Termin 14 dniowy nie podlega przedłużeniu nawet w sytuacji, gdy listonosz pozostawi w skrzynce adresata drugie awizo później niż siódmego dnia od daty dostarczenia pierwszego. W świetle powyższych okoliczności, organ uznał, że odbiór przez B. K. decyzji po upływie terminu 14 dniu od pierwszego awiza stanowi jedynie czynność organizacyjno-techniczną, niemającą znaczenia dla zaistnienia skutku w postaci doręczenia, uzależnionego wyłącznie od spełnienia warunku przewidzianego w ustawie - upływ ostatniego dnia okresu. Skoro zatem doręczenie skarżonej decyzji z dnia 13 listopada 2015 r. nastąpiło w dniu 1 grudnia 2015 r., a odwołanie od przedmiotowej decyzji nadane zostało w placówce pocztowej w dniu 17 grudnia 2015 r., to czynność ta nastąpiła z uchybieniem określonego w art. 129 § 2 K.p.a. czternastodniowego terminu na złożenie tego środka zaskarżenia. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wniósł J. K. domagając się jego uchylenia. Podniósł, że co do zasady art. 44 K.p.a. stosuje się w razie niemożności doręczenia pism w sposób wskazy w art. 42 i 43. K.p.a. W przedmiotowej zaś sprawie pismo zostało odebrane przed upływem wskazanym na druku awiza jako ostateczny termin odbioru przesyłki a odwołanie wysłano w terminie wskazanym w decyzji. Akcentował, że odbiorca pisma nie ma podstaw do zakładania błędnego wypełnienia druku awiza przez pracowników Poczty Polskiej oraz, że nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji niewłaściwego postępowania tych pracowników. Wskazał również, że w zaskarżonym postanowieniu podano błędną datę awizowania przesyłki, według bowiem wydruku ze strony śledzenia przesyłek jest to 18 listopada 2015 r. a nie 17 listopada 2015 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wyjaśnił, że data 17 listopada 2015 r. została wyraźnie określona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, jak również została wskazana w piśmie wyjaśniającym Poczty Polskiej z dnia 1 lutego 2016 r., zatem zarzut ten należało uznać za bezpodstawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz.718), zwanej dalej P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a, uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Zdaniem Sądu, badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, przeprowadzone w określonych wyżej ramach, wykazało, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 12 lutego 2016 r., nr [...], zostało wydane z takim naruszeniem procedury administracyjnej, które uzasadnia wyeliminowanie tego aktu z porządku prawnego. Na wstępie wskazać należy, że Sąd rozpoznał sprawę w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a., który w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy przypomnieć wypada, iż przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 12 lutego 2016 r., nr [...], którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez J. K. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie z dnia 13 listopada 2015 r., nr [...], o przyznaniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości na rok 2008. Podstawą prawną wydania kontrolowanego aktu stanowił przepis art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23) - zwanej nadal K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Na tle powołanego przepisu odnotowania wymaga, że po otrzymaniu odwołania, przed dokonaniem merytorycznego rozpoznania sprawy, organ odwoławczy obowiązany jest zbadać w postępowaniu wstępnym, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu określonego w art. 129 § 2 K.p.a. Odwołanie- jak stanowi art. 129 § 1 i 2 K.p.a.- wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji, a gdy decyzja została ogłoszona - od dnia jej ogłoszenia stronie. Właściwe ustalenia daty doręczenia stronie zaskarżonej decyzji jak i wniesienia odwołania mają fundamentalne znaczenie dla ustalenia zachowania terminu, o jaki mowa w art. 129 § 2 K.p.a. W razie bowiem wniesienia odwołania po upływie przepisanego terminu organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania (art. 134 K.p.a.). Dokonując zatem ustaleń w zakresie dopuszczalności odwołania i dochowania terminu organ powinien wziąć pod uwagę i rozważyć wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia dokonania takiej oceny. Natomiast w razie wątpliwości i zaistnienia konieczności wyjaśnienia kwestii istotnych dla dokonanych ustaleń powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w niezbędnym zakresie. Wydanie postanowienia na podstawie art. 134 K.p.a. bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego odnośnie okoliczności mających wpływ na dopuszczalność odwołania, czy też na dochowanie terminu, ocenić należy jako naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., obligujących organ administracji publicznej do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładanego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy uznał, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Opolu z dnia 13 listopada 2015 r. została doręczona skarżącemu w trybie uregulowanym w art. 44 § 1- § 4 K.p.a. Powołane unormowanie wprowadza instytucję fikcji prawnej doręczenia, ma ona zastosowanie, gdy doręczyciel nie ma możliwości doręczenia przesyłki w sposób właściwy, czyli do rąk adresata (art. 42 k.p.a.), lub też w sposób zastępczy do rąk innej osoby (art. 43 K.p.a.). Zgodnie z art. 44 § 1 K.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Stosownie do art. 44 § 2 K.p.a., zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 K.p.a..) Jak wynika z art. 44 § 4 K.p.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Z zestawienia powołanego wyżej uregulowania prawnego wynikają dwie podstawowe przesłanki skuteczności przewidzianego nim doręczenia. Pierwszą przesłanką jest przechowywanie pisma przez oznaczony czas w placówce pocztowej (w przypadku doręczenia pisma przez operatora pocztowego). Drugą przesłanką jest umieszczenie zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni w placówce pocztowej (w przypadku doręczenia przez operatora pocztowego), w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe na drzwiach adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Tylko w przypadku spełnienia łącznie powołanych przesłanek, doręczenie dokonane przez operatora pocztowego w trybie art. 44 K.p.a. może być uznane za skutecznie. Wyjaśnić w tym miejscy również należy, że sposób doręczania przesyłek pocztowych normują przepisy prawa pocztowego. I tak, zgodnie z art. 32 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1529, z późn. zm.), przesyłkę, której nie można doręczyć adresatowi, operator zwraca nadawcy. W art. 47 pkt 2 lit. c i d tej ustawy, ustawodawca zdecydował, że minister właściwy do spraw łączności określi, w drodze rozporządzenia, warunki wykonywania powszechnych usług pocztowych przez operatora publicznego dotyczące wymagań w zakresie przyjmowania i doręczania przesyłek, w tym: dokumentowania wykonania usługi doręczenia przesyłek rejestrowanych (lit. c) oraz terminów odbioru przesyłek z placówki operatora wyznaczonego (lit. d). Celem wyjaśnienia wskazać można, iż według definicji zawartej w art. 3 pkt 23 ustawy Prawo pocztowe przesyłka rejestrowana jest to przesyłka przyjęta za pokwitowaniem przyjęcia i doręczana za pokwitowaniem odbioru. W § 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 23 kwietnia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 545) w sprawie warunków wykonywania powszechnych przez operatora wybranego, wydanego na podstawie art. 47 ustawy Prawo pocztowe z dnia 23 listopada 2012 r., postanowiono, iż jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej stwierdzi się nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do jej odbioru, o których mowa w art. 37 ustawy, zawiadomienie o próbie doręczenia wraz z informacją o terminie jej odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka ta jest przechowywana, operator wyznaczony pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Stosownie do regulacji zawartej w § 37 ust. 1 tego rozporządzenia przesyłki pocztowe operator wyznaczony wydaje adresatowi w placówce oddawczej w terminie 14 dni, zwanym dalej "terminem odbioru". W ust. 3 § 37 postanowiono, że bieg terminu odbioru rozpoczyna się od dnia następnego po dniu doręczenia zawiadomienia, o którym mowa w § 33, § 34 ust. 1, § 35 ust. 1 oraz § 36 ust. 1, a dla przesyłek pocztowych, o których mowa w § 14 ust. 2 - od godziny następnej po doręczeniu zawiadomienia, o którym mowa w § 34 ust. 1. Za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usług pocztowych operator świadczący powszechne usługi pocztowe (takim operatorem w stanie prawnym obowiązującym w niniejszej sprawie była Poczta Polska S.A.) ponosi odpowiedzialność na zasadach określonych w Rozdziale 8 ustawy Prawo pocztowe. Należy wskazać jeszcze, że sposób wydania przesyłki ze skutkiem doręczenia został określony w art. 37 ust. 2 ustawy Prawo pocztowe, z tym że w ust. 3 tego artykułu zastrzeżono, iż przepisy ust. 2 nie naruszają przepisów innych ustaw dotyczących sposobu, zasad i trybu doręczeń. Z przytoczonych przepisów prawa wynika, że tryb doręczania przesyłek jest szczegółowo regulowany oraz że operator publiczny, w tym wypadku Poczta Polska S.A., zobowiązany jest do doręczenia przesyłki w sposób określony przepisami ustawy Prawo pocztowe, ale też w innych ustawach normujących materię dotyczącą sposobu, zasad i trybu doręczeń, zatem również stosownymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W warunkach rozpoznanej sprawy szczególnie istotny jest zapis nakładający na operatora obowiązek wydania przesyłki adresatowi w terminie 14 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia o próbie jej doręczenia. Z dniem doręczenia przesyłki powiązane są określone skutki dla strony. Między innymi od tego dnia liczony jest 14-dniowy termin do wniesienia odwołania. Dlatego rygorystyczne przestrzeganie powyżej wskazanych przepisów prawa ma szczególne znaczenie. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że zawiadomienie o umieszczeniu w oddawczej skrzynce pocztowej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie z dnia 13 listopada 2015 r. po raz pierwszy pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej w dniu 17 listopada 2015 r., zaś po raz drugi 26 listopada 2015 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął więc w dniu 1 grudnia 2015 r., natomiast odwołanie zostało nadane przesyłką poleconą w dniu 3 grudnia 2015 r., a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Skutek prawny doręczenia przesyłki poprzez przyjęcie fikcji doręczenia uregulowanej w art. 44 K.p.a. następuje z mocy prawa, z upływem ostatniego, 14- dniowego terminu liczonego od daty pierwszego awizowania przesyłki. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, że pracownik Poczty Polskiej wydał adresatowi przesyłkę po upływie owego 14-dniowego terminu. Jednakże w orzecznictwie sądowoadministracyjnym akcentuje się, że adresat pisma nie powinien ponosić jakichkolwiek negatywnych konsekwencji niezawinionych przez siebie uchybień przy doręczaniu mu korespondencji, będących wynikiem zaniedbań organu lub podmiotu dokonującego doręczenia, a wszelkie pojawiające się w tym zakresie wątpliwości winny być interpretowane i oceniane na jego korzyść. Prawidłowo dokonane doręczenie uznawane jest za jeden z kluczowych warunków przestrzegania praw strony w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II GSK 1761/11- dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreśla się również, że obowiązkiem adresata przesyłki nie jest czynienie ustaleń odnośnie daty pozostawienia w jego oddawczej skrzynce pocztowej pierwszego awiza i obliczanie od tej daty 14-dniowego terminu. Odbiorca przesyłki ma prawo działać w zaufaniu do operatora publicznego i przyjąć, że przesyłka została doręczona mu w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 34/93/13; z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1407/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 991/13; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Gl 666/13 - dostępne na ww. stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei w piśmiennictwie prezentowany jest pogląd, że każde naruszenie procedury doręczenia wskazanej w art. 44 K.p.a., w wyniku którego nie doszło do faktycznego odbioru pisma przez adresata, czyni niemożliwym przyjęcie fikcji prawnej doręczenia. Natomiast w przypadku naruszenia tej procedury oraz ustalenia, że pomimo uchybienia przepisem normującym doręczenie doszło do faktycznego odbioru pisma przez adresata, należałby przyjąć, że to doręczenie wywołuje prawem przewidziane skutki (tak Wincenciak Mirosław, CASUS 2005/4/26, Doręczenia subsydiarne w Kodeksie postępowania administracyjnego [wybrane problemy], Teza nr 3, Lex nr 61273/3 ). W niniejszej sprawie Poczta Polska S.A. w piśmie z dnia 1 lutego 2016 r. i 9 lutego 2016 r. przyznała, że zawiadomienie powtórne doręczono stronie w dniu 26 listopada 2015 r. a wydanie przesyłki w dniu 3 grudnia 2015 r. nastąpiło wskutek błędu i za tę nieprawidłowość przeprosiła. Dyrektor ARiMR w Opolu nie wykazał przy tym, aby do powstania tej nieprawidłowości w jakimkolwiek stopniu przyczynił się adresat przesyłki. Przyjąć zatem należy, że skarżący działał w błędzie, do powstania którego sam nie przyczynił się, co oznacza, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Skoro przesyłka została wydana skarżącemu przez operatora pocztowego w dniu 3 grudnia 2015 r., to mógł on przyjąć, iż od tego dnia winien liczyć termin do wniesienia odwołania. W świetle powyższego, Sąd na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 P.p.s.a., w pkt I sentencji wyroku, uchylił zaskarżone postanowienie. W przedmiocie kosztów postępowania, Sąd orzekł jak w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 powołanej ustawy.