II SA/Sz 124/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tj.Dz. U. z 2015 r. poz. 155), po rozpatrzeniu odwołania A. C. utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r., nr [...] orzekającej o skierowaniu A. C.-B,, posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii [...], na badania psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: Komendant Wojewódzki Policji przesłał do Starosty Powiatowego wniosek o skierowanie na badania psychologiczne A. C. –B. w związku z otrzymaniem 28 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Decyzją z dnia [...] r., działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, Starosta orzekł o skierowaniu A. C. –B. (aktualnie C. ), posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii [...] , na badania psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Odwołaniem z dnia [...] r., A. C., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania organu I instancji, zarzucając decyzji naruszenie przepisów: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie pełnego i wyczerpującego postępowania dowodowego oraz bezkrytyczne przyjęcie informacji o przekroczeniu 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego; - art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., poprzez wydanie decyzji bez uzasadnienia faktycznego i prawnego. W uzasadnieniu odwołania skarżąca wyjaśniła, iż podjęła czynności mające na celu weryfikację zaewidencjonowanych pod jej nazwiskiem punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wskazała, że wyrokiem nakazowym z dnia 22 stycznia 2015 r. sprawie o sygnaturze [...] Sąd Rejonowy uznał skarżącą za winną popełnienia zarzucanych jej wykroczeń, za których naruszenie przypisano skarżącej 16 punktów karnych. Skarżąca podjęła działania zmierzające do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem powyższego wyroku. Powyższe w ocenie skarżącej uzasadnia zawieszenie z urzędu postępowanie administracyjne do czasu zakończenia postępowania przed Sądem z wniosku skarżącej o wznowienie postępowania. Pismem z dnia 23 listopada 2015 r. skarżąca poinformowała, że jej aktualne nazwisko brzmi "C.". Opisaną na wstępie decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w uzasadnieniu wskazało, że zgodnie z przepisem art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o kierujących pojazdami badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, zwanym dalej "badaniem psychologicznym w zakresie psychologii transportu", podlega kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W ocenie Kolegium podstawę wszczęcia postępowania w rozpatrywanej sprawie zainicjowanego wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. o wydanie decyzji w przedmiocie wskazanym w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, stanowić może wyłącznie art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Według przepisu art. 99 ust. 2 powołanej ustawy Starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1: 2) na wniosek organu kontroli ruchu drogowego lub dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 3 lit. b i d. Organ odwoławczy wskazał, iż materialnoprawna podstawa zaskarżonej decyzji zakreśla ramy koniecznych ustaleń w postępowaniu zmierzającym do wydania orzeczenia o skierowaniu na badania psychologiczne, którymi pozostają fakt posiadania uprawnień do kierowania pojazdami oraz liczba otrzymanych punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Według organu, poza powyższymi ustaleniami pozostaje badanie legalności i zasadności dokonania wpisu punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, prowadzonej na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, które poprzedzone jest postępowaniem, o jakim mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (t.j. Dz. U z 2012r., poz. 488). Powołując się na ten przepis organ wskazał, że wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym. Przed wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 1, do ewidencji wprowadza się, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia, wpis tymczasowy. Wpis tymczasowy zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem (ust. 2). Pismem z dnia 30 marca 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji wniósł o skierowanie A. C. – B. na badanie psychologiczne, powołując się na otrzymanie przez A. C. – B. łącznie 28 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Organ odwoławczy podkreślił, iż organy administracji działające w trybie powołanego na wstępie przepisu na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji, są tym wnioskiem związane w zakresie wskazanej liczby punktów i nie mają uprawnienia do badania zasadności i legalności dokonanych w ewidencji wpisów. Taki pogląd wyraził wprost Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 855/12 wskazując, iż ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowania w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Jeżeli jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do ewidencji, a więc w drodze czynności materialno- technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, to kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów karnych przyznanych danemu kierowcy, może być jedynie rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność. Kolegium przywołało stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w wyroku z dnia 15 marca 2012r., sygn. akt I OSK 413/11, według którego dane z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wiążą organ właściwy w sprawie skierowania kierowcy na kontrolny egzamin sprawdzający i organ ten nie może prowadzić samodzielnych ustaleń w zakresie objętym ewidencją.(...)". W ocenie organu przepis art. 130 ust.2 ustawy Prawo o ruchu drogowym przesądza o konieczności uwzględnienia przy ocenie liczby punktów daty naruszeń, za które kierowca naruszający przepisy ruchu drogowego otrzymał 24 punkty. Organ nie uwzględnił wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania bowiem na dzień wydania decyzji istnieje w ewidencji kierowców prawomocny wpis dotyczący liczy punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a strona nie wykazała faktu złożenia wniosku do Sądu o wznowienie postępowania karnego zakończonego wyrokiem nakazowym. Powyższą decyzję A. C. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego działając przez pełnomocnika r. pr. M. K. zarzucając jej: 1) naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., polegające w szczególności na: a) niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Starosty o skierowaniu Skarżącej na badania psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami z uwagi na przekroczenie liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. b) błędnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, braku rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w wyniku których przyjęto, iż Skarżąca przekroczyła dopuszczalne 24 punkty karne. Wobec powyższych zarzutów wniosła o: 1) uchylenie w całości obu decyzji organów administracji 2) zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Według skarżącej, uzasadnienie decyzji zarówno Starosty jak i Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie sprecyzowało na jakiej konkretnie informacji oparł swoje rozstrzygnięcie oraz dlaczego dał tej informacji wiarę. Decyzję o skierowaniu na badania psychologiczne organ oparł jedynie na uzyskanej informacji o przekroczeniu przez skarżącą 24 punktów karnych otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Z uzasadnienia skarżąca nie jest w stanie odczytać jaki dowód stanowił podstawę wydania decyzji oraz jakie fakty, zdaniem organu, zostały udowodnione. W tym stanie rzeczy konieczne jest stwierdzenie nieważności zarówno zaskarżonej decyzji, jak i - biorąc pod uwagę, że zawiera tą samą wadę - decyzji ją poprzedzającej, tj. decyzji Starosty, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a. Skarżąca podała, że w odwołaniu od decyzji Starosty wskazała, iż podjęła czynności mające na celu weryfikację zewidencjonowanych pod jej nazwiskiem punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, bowiem ma podstawy twierdzić, że nie jest sprawcą wykroczeń wskazanych w wyroku nakazowym Sądu Rejonowego z dnia [...] r. w sprawie o sygn. akt [...], wymierzając skarżącej łącznie 16 pkt karnych. Wobec tego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. były przesłanki do zawieszenia postępowania w sprawie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana w postępowaniu odwoławczym w przedmiocie skierowania skarżącego na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r., poz. 600 ze zm.), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W przypadku objętym hipotezą art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, mamy do czynienia z charakterem związanym decyzji organu, dla której podstawą ustaleń jest wniosek komendanta wojewódzkiego policji o przekroczeniu 24 punktów karnych przez kierowcę. Kwestia ta co do istoty, czyli przekroczenia limitów dozwolonych punktów, powinna być bezsporna. W niniejszej sprawie, organ I instancji oparł swe ustalenia na danych wskazanych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we wniosku z dnia 30 marca 2015 r., co okoliczności zebrania przez A. C. 28 punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, których kierowca dopuścił się w okresie od [...] r. Wpis do ewidencji miał charakter ostateczny. Skarżąca została zawiadomiona przez Starostę o wszczęciu postępowania administracyjnego pismem z dnia 16 kwietnia 2015 r. o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Natomiast pełnomocnik skarżącej pomimo wezwania pismem z 29 listopada 2015 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do przedłożenia informacji dotyczącej toku postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem nakazowym z dnia [...] r. o sygn. [...] Sądu Rejonowego takiej informacji nie przedłożył. Wobec powyższego w ocenie Sądu organ będący związany wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji zasadnie przyjął, iż zachodzą przesłanki do wydania decyzji będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Skarżąca nie wykazała, że przypisane jej punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego zostały przez nią skutecznie zakwestionowane. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o zebrany w sprawę materiał dowodowy jakim jest wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 30 marca 2015 r. Skarżąca mogła zapoznać się z tym wnioskiem, o czym została pouczona w piśmie z dnia 16 kwietnia 2015 r. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało ją oddalić.