II OZ 633/16

Dnia 17 czerwca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 457/16 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi R. M. na decyzję W. L. z dnia [...] stycznia 2015 r., Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 457/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę R. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., Nr [...], w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego, jako wniesioną po terminie. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 30 stycznia 2015 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 2 marca 2015 r. (poniedziałek). Z akt sprawy wynika, że skarga została wniesiona do organu w dniu 17 kwietnia 2015 r., a więc po upływie 30-dniowego terminu do wniesienia skargi. Ponadto w związku z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II OZ 207/16, prawomocnie odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W trakcie tego postępowania oceniono, że zaskarżoną decyzję prawidłowo zaadresowano na adres wskazany przez skarżącego, tj. ul. [...] w L.. To strona na własne ryzyko i odpowiedzialność wskazała w postępowaniu przed organem administracji do doręczeń adres lokalu, z którego została eksmitowana, zatem tylko ona będzie ponosiła z tego tytułu negatywne konsekwencje. Dlatego dokonane w postępowaniu administracyjnym doręczenie skarżącemu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. uznać należało za skuteczne w trybie art. 44 § 1-5 K.p.a. Zażalenie na ww. postanowienie o odrzuceniu skargi złożył R. M., kwestionując skuteczność doręczenia zaskarżonej decyzji. W ocenie strony skarżącej doręczenie przesyłki nastąpiło na adres mieszkania, z którego skarżący został eksmitowany w dniu 18 września 2014 r. Dlatego organ powinien zwrócić się do właściwego sądu o ustanowienie dla skarżącego kuratora do doręczeń. Skarżący był bowiem osobą w istocie pozbawioną miejsca zamieszkania. Skarżący wskazał, że po powzięciu wiadomości o nadejściu i zwrocie przesyłki pocztowej i ustaleniu od kogo pochodzi niezwłocznie udał się do organu gdzie odebrał zaskarżoną decyzję w dniu 16 kwietnia 2015 r. Nikt nie poinformował go, że przesyłkę odebrał po terminie. Założył więc, że dopiero od tej daty biegnie termin do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji błędnie ocenił, że skarżącemu skutecznie doręczono zaskarżoną decyzję w trybie art. 44 K.p.a., tj. w trybie doręczenia zastępczego. Należy mieć na względzie, że ten rodzaj doręczenia skutek doręczenia wiąże z domniemaniem prawnym (art. 44 § 4 K.p.a.), co jednak wymaga dopełnienia ściśle określonych czynności przez podmiot doręczający. Jest to wymóg dwukrotnej awizacji przesyłki, zgodnie z art. 44 § 2 i 3 K.p.a. Z akt sprawy wynika, że przesyłka była awizowana w dniu 16 stycznia 2015 r., co spełnia wymóg z art. 44 § 2 K.p.a.; natomiast nie wiadomo w jakiej dacie nastąpiło powtórne awizowanie tej przesyłki stosownie do art. 44 § 3 K.p.a. Na przesyłce brak jest bowiem adnotacji operatora pocztowego w tym zakresie. Taki brak uniemożliwia stwierdzenie, że doręczenie przesyłki w trybie art. 44 K.p.a. korzysta z domniemania skuteczności doręczenia zaskarżonej decyzji. Dlatego skarżący prawidłowo argumentował, że w okolicznościach tej sprawy termin do wniesienia skargi zaczął biec od dnia, w którym odebrał zaskarżoną decyzję osobiście u Wojewody, tj. w dniu 19 marca 2015 r., co czyni skargę wniesioną osobiście za pośrednictwem organu w dniu 17 kwietnia 2015 r. jako wniesioną z zachowaniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Oznacza to, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W odniesieniu zaś do kwestii zaadresowania przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję wskazania wymaga, że w tym zakresie określone konsekwencje wynikają nie tylko z obowiązków organu administracyjnego, lecz wynikają także z przysługujących stronie postępowania praw, w ramach których to strona może wskazać adres do korespondencji (art. 41 K.p.a.), co też w tej sprawie miało miejsce. Jak wynika z akt sprawy nawet pomimo eksmisji, w trakcie trwającego postępowania administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego skarżący odbierał przesyłki adresowane na wskazany przez niego adres ul. [...] w L.. Argumentacja zażalenia w tym zakresie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.