I OZ 382/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 937/16 odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 937/16 utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 937/16 odmawiające przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M.R. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanawia oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 listopada 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 937/16 (dalej postanowienie z 27 listopada 2017 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie M.R. (dalej skarżąca) w sprawie z jej skargi na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania. Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 937/16 (dalej postanowienie z 28 czerwca 2017 r.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu sprzeciwu M.R., utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 937/16 (dalej postanowienie z 6 kwietnia 2017 r.), odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Odpis postanowienia z 28 czerwca 2017 r. doręczono skarżącej dnia 25 lipca 2017 r. W piśmie przewodnim, przy którym przesłano odpis postanowienia, błędnie zawarto pouczenie o możności wniesienia od postanowienia zażalenia. Pismem nadanym w placówce operatora pocztowego dnia 1 sierpnia 2017 r. skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie z 28 czerwca 2017 r. Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., dalej ppsa) do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 ppsa. W myśl art. 178 ppsa wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Art. 194 § 1 ppsa stanowi, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wskazane w pkt 1-10 tego przepisu. Jeżeli zatem przywołana ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (postanowienie NSA z 30.6.2011 r. II FZ 196/11). Zgodnie z art. 260 § 1 ppsa w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie, tj. nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Aktualne brzmienie art. 260 ppsa wskazuje, że obecnie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W konsekwencji powyższego, w ocenie Sądu I instancji, skarżącej nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 937/16, utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 6 kwietnia 2017 r. Tym samym przedmiotowe zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne. Sam fakt błędnego pouczenia skarżącej o trybie zaskarżenia przedmiotowego postanowienia nie może stanowić podstawy do jego wniesienia (k. 47-48v, 54-56, 61, 64-67, 70, 72, 73, 75-77 akt VI SA/Wa 937/16). Postanowienie z 27 listopada 2017 r. stało się przedmiotem zażalenia M.R., w którym wniosła o jego uchylenie zarzucając niezgodność ustaleń organu orzekającego ze stanem faktycznym (k. 82 akt VI SA/Wa 937/16). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 2 zd. 2 ppsa rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w zakresie prawa pomocy Sąd orzeka jako sąd II instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Wobec tego, zgodnie z przepisami powołanej ustawy, zażalenie na postanowienie Sądu wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego nie przysługuje, tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie uznał wniesione zażalenie za niedopuszczalne, a zatem podlegające odrzuceniu (postanowienie NSA z 17.2.2016 r. I FZ 45/16, Lex 2035615; M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2017, s. 1151, nb 22). Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia na postanowienie Sądu z 27 listopada 2017 r. o odrzuceniu zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji.