II OSK 2525/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant asystent sędziego Małgorzata Mańkowska po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2807/15 w sprawie ze skargi B. M. i P. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. prostuje oczywistą omyłkę w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2807/15 w ten sposób, że w miejsce sygnatury "VII SA/Wa 2087/15" wpisać " VII SA/Wa 2807/15"; 3. zasądza od B. M. i P. M. solidarnie na rzecz H. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2807/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi B. M. i P. M. uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jak wynika z akt sprawy, Prezydent Miasta Siedlce decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom J. R. i H. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią biurową zlokalizowanego na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w S. przy granicy z działkami [...] i [...]. Odwołanie do Wojewody Mazowieckiego od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Siedlce wnieśli B. i P. M. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Siedlce z dnia [...] sierpnia 2012 r. W ocenie organu odwoławczego warunki wynikające z art. 32 ust. 4 oraz 35 ust. 1 Prawa budowlanego zostały spełnione, jak i lokalizacja budynku przy granicy z działkami: nr [...] i [...] jest zgodna ze zmienionym miejscowym planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Siedlce "Osiedle Ułanów" (uchwała Rady Miasta Siedlce z dnia 30 marca 2000 r. nr XIX/277/2000 Dz.Urz. Woj. Maz. Nr 49, poz. 502 z dnia 10 maja 2000 r.) Wojewoda Mazowiecki wskazał, że zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ nie zgodził się z zarzutem, iż usytuowanie obiektu narusza § 5 pkt 7 ww. planu "tereny zorganizowanej działalności inwestycyjnej mogą być zagospodarowane zabudową typu jednorodzinnego lub wielorodzinnego przy uwzględnieniu przepisów szczególnych, tzn., iż szerokość działek budowlanych pod budownictwo szeregowe powinna wynosić od 7,50 m do 8,40 m, z wyjątkiem działek narożnych i położonych na końcach pierzei", gdyż projekt dot. zabudowy całej działki o szer. 11,36 m tworzy zabudowę szeregową nie spełniając wymogów określonych dla tego typu zabudowy – wskazując, że nie jest to zabudowa szeregowa tylko plombowa. Budynek posiada dojazd do drogi publicznej przez bramę przejazdową na poziomie parteru. Wojewoda Mazowiecki podkreślił również, że okoliczność, iż po zrealizowaniu inwestycji powstaną uciążliwości w porównaniu z dotychczasowymi warunkami korzystania – również nie podważa legalności decyzji, skoro uciążliwości te same przez się nie wskazują, że organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia prawa. Zdaniem organu odwoławczego projekt zagospodarowania działki oraz projekt budowlany są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2012 r. wnieśli B. M. i P. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2945/12 oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli B. M. i P. M. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 409/14 uchylił zaskarżony wyrok z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2945/12 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Po ponownym rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2807/16 na podstawie art. 145 § 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a. uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 22 października 2012 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, ponownie rozpoznając skargę był zobowiązany do uwzględnienia wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 409/14. Jak wynika z uzasadnienia ww. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zakwestionował brak odniesienia się przez Sąd do zarzutów skargi: po pierwsze w zakresie spełnienia wymogów określonych w art. § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; po drugie odnośnie zarzutu dotyczącego spełnienia przez przejazd bramowy w projektowanym budynku wymogów dojazdu pożarowego do działki nr [...]. Sąd podniósł, że zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 2 cyt. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271–273, dopuszcza się sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej. Dla sprawdzenia, czy zostały spełnione warunki wynikające z przytoczonego przepisu niezbędne było zatem dokonanie przez organ odwoławczy, szczegółowych ustaleń w zakresie wysokości i szerokości budynków sąsiednich ([...] i [...]), posadowionych w ostrej granicy w stosunku do wysokości i szerokości oraz usytuowania budynku projektowanego. O ile na podstawie danych wymienionych w planie zagospodarowania terenu oraz w projekcie budowlanym (elewacja północna rys. nr 8) można wyliczyć wysokość budynków sąsiednich oraz szerokość budynku skarżących, to jednak brak jest danych co do szerokości budynku istniejącego w ostrej granicy z drugiej strony projektowanej inwestycji. Dodatkowo Sąd podkreślił, że stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 124, poz. 1030) przejazdy na dziedzińce i inne tereny obudowane powinny odpowiadać następującym warunkom: wysokość przejazdu nie mniejsza niż 4,2 m, a w budownictwie jednorodzinnym – 3,2 m, a szerokość przejazdu nie mniejsza niż 3,6 m, w tym szerokość jezdni co najmniej 3 m. Taki przejazd został przewidziany w omawianym obiekcie, jako przejazd do działki [...]. W projekcie budowlanym (elewacja południowa rys. A7 i elewacja północna rys. A8) podano jedynie wysokość przejazdu bramowego – 3,20, brak jednak danych co do jego szerokości. Dlatego też, rzeczą organu odwoławczego przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie przeprowadzenie postępowania uzupełniającego w celu sprawdzenia, czy zostały spełnione wymogi określone w przytoczonych przepisach. W ocenie Sądu organ winien ponadto dokonać ustaleń, czy stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego projekt budowlany jest kompletnym oraz czy inwestor posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a ponadto, czy zostały spełnione wymagania wynikające z treści § 272 ust. 3 cyt. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2016 r. wniosła H. K. zaskarżając wyrok w całości i zarzucają mu naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 145 § 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. przez jego błędne zastosowanie w sytuacji gdy WSA dysponował wszelkimi niezbędnymi danymi dotyczącymi parametrów wznoszonej budowli (karta 26 i 32 projektu budowlanego i opinia techniczna znajdująca się w aktach sprawy) by poczynić ustalenia faktyczne i odnieść się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zabudowie jednorodzinnej w zw. z § 13, 60 i § 271–273 oraz § 12-16 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, w zakresie dotyczącym spełnienia przez projektowany budynek a w zasadzie przejazd bramowy w tym budynku wymogów dojazdu pożarowego do działki nr [...] i w konsekwencji odniesienia się do przedstawionych przez skarżących zarzutów nieuwzględnienia ich skargi oraz jej oddalenia w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a. 2) art. 133 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uchylenie decyzji organu II instancji i zobowiązanie tego organu do podjęcia czynności opisanych w uzasadnieniu tego wyroku w sytuacji gdy WSA dysponował wszelkimi informacjami i danymi zgromadzonymi w aktach sprawy w szczególności projektem budowlanym, w którym na s. 26 są rzuty parteru z zaznaczonymi parametrami budowli w tym szerokość przejazdu bramowego od strony elewacji południowej 400 cm a wysokość uwidoczniona jest na karcie 32 projektu i oznaczona na 320 cm. Ponadto w aktach znajduje się też opinia techniczna, w której są parametry budynku budowanego i budynku istniejącego a sama budowla kontrolowana była też przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zatem akta sprawy wystarczyły do merytorycznego rozstrzygnięcia skargi we wskazanym przez NSA zakresie. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W piśmie z dnia 6 czerwca 2017 r. B. i P. M. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna wskazując na naruszenie zaskarżonym wyrokiem przepisów art. 133 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/, ma usprawiedliwione podstawy. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, powodem uchylenia zaskarżonej decyzji był zdaniem Sądu, brak w aktach sprawy niektórych wymiarów dotyczących szerokości budynku sąsiedniego oraz brak danych co do szerokości przejazdu bramowego. Z ustaleniami tymi nie można się zgodzić, gdyż dane te są tak jak wskazuje się w skardze kasacyjnej, na kartach 26, 27 i 32 projektu budowlanego. Poza tym zważywszy na czas trwania postępowania – od 2012 r., wydane wcześniej wyroki oraz przepis art. 7 p.p.s.a. obligujący sąd do szybkiego załatwienia sprawy, w przypadku jakichkolwiek wątpliwości, jak w tym przypadku, Sąd powinien przed wyznaczeniem terminu rozprawy, zwrócić się do organu o wyjaśnienie tych wątpliwości, zamiast uchylać zaskarżoną decyzję, co powoduje dalsze przedłużanie postępowania. Odnośnie wskazań co do dalszego postępowania, zawartych na s. 7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, należy zauważyć, że na s. 3 uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy między innymi stwierdził, iż projekt budowlany jest kompletny, inwestor posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, czego najwyraźniej nie zauważył Sąd pierwszej instancji. Jak wynika z powyższych ustaleń skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.