VI SA/Wa 136/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi P.S.A. z siedzibą w B. na decyzję Prezesa Państwowej Agencji Atomistyki z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące oddala skargę w całości Prezes Państwowej Agencji Atomistyki (w skrócie: "Prezes PAA") decyzją z [...] listopada 2015 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", oraz art. 5 ust. 3 i art. 7a w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. – Prawo atomowe (Dz.U. z 2014 r., poz. 1512) po rozpatrzeniu wniosku P. S.A. (dalej: "Spółka" lub "skarżąca") o ponowne rozpoznanie sprawy uchylił swoja wcześniejszą decyzję z [...] sierpnia 2015 r., znak: [...] i odmówił wydania zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące, polegającej na stosowaniu i obsłudze urządzeń zawierających źródła promieniotwórcze (WILPO C 212, WILPO C 512, WILPO L 241) na rzecz P. S.A. [...] (dalej: "Oddział"). Do wydania powyższej decyzji doszło na podstawie następujących ustaleń: Pismem z 6 lipca 2015 r. Spółka zwróciła się o wydanie na rzecz Oddziału zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące, polegającej na stosowaniu i obsłudze urządzeń zawierających źródła promieniotwórcze (WILPO C 212, WILPO C 512, WILPO L 241). Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Dyrektor Departamentu Ochrony Radiologicznej Państwowej Agencji Atomistyki działając z upoważnienia Prezesa PAA, decyzją z [...] sierpnia 2015 r. umorzył postępowanie administracyjne, wskazując, że oddział spółki akcyjnej nie jest odrębną od spółki jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, a zatem nie posiada przymiotu strony. Pismem z [...] września 2015 r. Spółka wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy, zarzucając wydanej decyzji naruszenie art. 105 § 1 w zw. z art. 28 i art. 29 k.p.a., art. 3 pkt 8 Prawa atomowego oraz art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2013 r., poz. 672, z późn. zm.). Przywołaną na wstępie decyzją z [...] listopada 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję i odmówi wydania zezwolenia, o które wnioskowała Spółka. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została podpisana z przekroczeniem upoważnienia, które nie upoważniało Dyrektora Departamentu Ochrony Radiologicznej do wydawania decyzji administracyjnych, w związku z czym należało uchylić tę decyzję. Prezes PAA stwierdził, że istota postępowania sprowadza się do ustalenia, kto może być adresatem zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące. Organ podniósł przy tym, że oddział spółki akcyjnej nie stanowi odrębnego od spółki podmiotu prawa pomimo jego organizacyjnego wyodrębnienia. Ponadto Prezes PAA wyjaśnił, że art. 3 pkt 8 Prawa atomowego posługuje się pojęciem wykonywania działalności, które w ocenie organu odnosi się do podmiotu, który wykonuje działalność w imieniu własnym i na własną rzecz, a nie do oddziału. Prezes PAA wywiódł, że wszelkie obowiązki nakładane w związku z prowadzoną w ramach oddziału działalnością gospodarczą stają się obowiązkami przedsiębiorcy głównego. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, organ wyjaśnił, że adresatem decyzji powinien być podmiot, który może lub powinien na podstawie obowiązującego prawa uzyskać konkretne korzyści albo może być obarczony powinnością określonego zachowania. Prezes PAA powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 marca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1733/10 podniósł, że pomimo iż w powszechnym odbiorze oddziały spółki akcyjnej funkcjonują jako samodzielne podmioty, to poza organizacyjnym wyodrębnieniem, nie stanowią one innego od spółki podmiotu prawa. Samodzielność i wydzielenie struktur finansowych, osobowych, organizacyjnych oddziału spółki akcyjnej nie daje podstaw do przyjęcia, że oddział może posiadać odrębną od spółki formę prawną. Fakt, że oddział spółki akcyjnej nie posiada samodzielnej osobowości prawnej, oznacza, że nie może być on uznany za odrębną jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Organ zauważył, że żadna z regulacji prawnych nie przyznaje osobowości prawnej oddziałowi spółki akcyjnej, w związku z czym działa on wyłącznie w ramach struktury osoby prawnej i stanowi jej jednostkę wewnątrzorganizacyjną. W konsekwencji brak odrębności prawnej powoduje niemożność wydania zezwolenia na rzecz oddziału spółki. Ponadto zdaniem Prezesa PAA na prawidłowość powyższego stanowiska wskazuje także treść art. 5 ust. 1 pkt 2 Prawa atomowe, który wskazuje, że wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności, o której mowa w art. 4 ust. 1 tej ustawy, zawiera w przypadku przedsiębiorców numer w rejestrze przedsiębiorców. W ocenie organu ustawodawca przewidział w ten sposób, że to przedsiębiorca, a nie oddział, będzie stroną postępowania o wydanie właściwego zezwolenia. Na wskazaną decyzję Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji bądź uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez błędne uznanie, że jednostką organizacyjną w rozumieniu Prawa atomowego może być jedynie Spółka, a nie jej oddział, podczas gdy: a) ze statutu Spółki, regulaminu organizacyjnego skarżącej oraz regulaminu organizacyjnego Oddziału wynika samodzielność organizacyjnoprawna oddziału; b) oddział wykonuje działalność związaną z narażeniem w rozumieniu Prawa atomowego; c) w oddziale zatrudniony jest inspektor ochrony radiologicznej; 2) art. 3 pkt 8 Prawa atomowego przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że Oddział nie może być uznany za jednostkę organizacyjną w rozumieniu Prawa atomowego; 3) art. 5 pkt 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przez uznanie, że Oddział. nie stanowi odrębnej od Spółki jednostki organizacyjnej; 4) art. 5 ust. 1 pkt 2 Prawa atomowego przez przyjęcie, że skoro wniosek o wydanie zezwolenia ma zawierać w przypadku przedsiębiorców numer w rejestrze przedsiębiorców, to tylko ten przedsiębiorca, a nie jego oddział może być stroną postępowania o wydanie zezwolenia, podczas gdy przepis ten statuuje jedynie dodatkowy wymóg formalny wniosku o wydanie zezwolenia i nie wskazuje ani nie modyfikuje podmiotów mogących ubiegać się o zezwolenie, będących stronami postępowania administracyjnego. Uzasadniając powyższe zarzuty, skarżąca podniosła, że prowadzi swoją działalność na podstawie dwunastu odrębnych oddziałów zajmujących się różnym zakresem strategicznej działalności Spółki. Skarżąca wskazała, że w związku z treścią art. 5 pkt 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oddział funkcjonuje jako wyraźnie osobna część prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, posiada samodzielność organizacyjną, samodzielną strukturę osobową oraz organizacyjno-techniczną, która służy wykonywaniu konkretnej działalności poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności, co zdaniem skarżącej wskazuje, że oddział funkcjonuje jako odrębny podmiot realizujący własne cele ekonomiczne. Spółka zwróciła uwagę, że oddział jest ośrodkiem wyodrębnionym przestrzennie oraz organizacyjnie, wyposażonym w odrębny majątek i posiadającym własne kierownictwo i księgowość w związku z czym może samodzielnie dokonywać wszelkich czynności, które należą do przedmiotu jego działalności, a zatem stanowić odrębną jednostkę organizacyjną w rozumieniu Prawa atomowego pomimo braku podmiotowości prawnej. Skarżąca wskazała także, że zdolności do bycia stroną w postępowaniu administracyjnym nie można przykładać do konstrukcji zdolności prawnej, sądowej czy procesowej funkcjonujących na gruncie prawa cywilnego, a podstawa do bycia stroną postępowania administracyjnego może wynikać z odrębnych przepisów kreujących poszczególne typy spraw administracyjnych, przy czym za taką podstawę można uznać art. 3 pkt 8 Prawa atomowego. Spółka zarzuciła, że Prezes PAA naruszył art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., kierując zaskarżoną decyzję do skarżącej, a nie Oddziału. Skarżąca wskazała także, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 22 stycznia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3386/14, uznał, że oddział Spółki jest jednostką organizacyjną w rozumieniu przepisów Prawa atomowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie Prezes PAA przedstawił Regulamin organizacyjny Spółki celem wykazania, że Oddział nie jest podmiotem uprawnionym do występowania z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalność związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące i nie może być adresatem tego zezwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi, jak i prawem procesowym. Sąd zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej: "p.p.s.a.", rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, że stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Skarżąca domagała się wydania zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące, przy czym adresatem zezwolenia miał być Oddział. Skarżąca w swojej argumentacji odwołuje się do treści art. 5 pkt 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, definiującego pojęcie "oddziału przedsiębiorcy", jak i do treści art. 3 pkt 8 Prawa atomowego, definiującego na gruncie tej ustawy "jednostkę organizacyjną" jako podmiot wykonujący działalność związaną z narażeniem. Na tej podstawie skarżąca wywodzi, że oddział przedsiębiorcy, wykonujący działalność związaną z narażeniem na promieniowanie jonizujące, posiada legitymację procesową do występowania jako strona w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wydania zezwolenia na wykonywanie takiej działalności i może być adresatem zezwolenia. Przechodząc do omówienia zarzutów skargi, w pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutu najdalej idącego, tj. skierowania decyzji do podmiotu niebędącego stroną w sprawie. W tym miejscu należy wskazać, że spór pomiędzy stronami przebiegał, co do możliwości uzyskania zezwolenia przez Oddział, czego żądała Spółka, która nie zgadzała się ze stanowiskiem organu administracji, iż zezwolenie może zostać udzielone wyłącznie Spółce. W związku z tym Spółka odwoływała się do art. 3 pkt 8 Prawa atomowego stanowiącym, że jednostką organizacyjną jest każdy podmiot wykonujący działalność związaną z narażeniem. Wniosek w sprawie złożono w trybie art. 4 ust. 1 pkt 5 Prawa atomowego na wykonywanie działalności związanej z narażeniem, polegającej na uruchamianiu i stosowaniu urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące. Na wykonywanie tej działalności, w trybie wymienionego przepisu, wymagane jest uzyskanie zezwolenia. Zgodnie z art. 5 ust. 7a Prawa atomowego wydanie, odmowa wydania oraz cofnięcie zezwolenia, a także przyjęcie i odmowa przyjęcia zgłoszenia, następują w drodze decyzji administracyjnej. Decyzję administracyjną organ administracji podejmuje w stosunku do strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie strony postępowania administracyjnego określone w art. 28 k.p.a. wyprowadza się z przepisów prawa materialnego, to jest z normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia obowiązku lub uprawnienia. Przepis art. 3 pkt 8 Prawa atomowego nie jest normą prawa materialnego statuującą Oddział, jako stronę postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z narażeniem, polegającej na uruchamianiu i stosowaniu urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące (art. 5 ust. 7a w zw. z art. 4 pkt 5 Prawa atomowego). Przepis art. 3 pkt 8 Prawa atomowego stwierdza jedynie, że podmiot wykonujący, na mocy zezwolenia, o którym stanowi art. 5 ust. 7a tej ustawy, działalność związana z narażeniem na promieniowanie jonizujące ma status jednostki organizacyjnej. W związku z tym stroną postępowania administracyjnego o wydanie zezwolenia jest wyłącznie Spółka, będąca samodzielnym podmiotem gospodarczym wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego z nadaniem jej numeru w tym Rejestrze, jako przedsiębiorcy, wykonującego działalność gospodarczą w imieniu własnym. Podmiotowe ramy stosowania art. 28 k.p.a. określa art. 29 tego aktu normatywnego, wskazując, że stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne również jednostki nieposiadające osobowości prawnej. Jest poza sporem, że Oddział nie jest osobą fizyczną, nie jest także osobą prawną. Oddział skarżącej jest jednostką organizacyjną spółki kapitałowej prawa handlowego, nie jest zatem państwową lub samorządową jednostką organizacyjną ani organizacją społeczną. Nie ma zatem znaczenia, w świetle art. 29 k.p.a. fakt, że Oddział jest jednocześnie jednostką nieposiadającą osobowości prawnej, gdyż jak wskazuje ten przepis, tylko w sytuacji "gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne" brak podmiotowości prawnej jednostki, nie jest przeszkodą dla uznania jej za stronę postępowania administracyjnego. Zgodnie zatem z art. 5 ust. 7a Prawa atomowego decyzja administracyjna z [...] sierpnia 2015 r. jak i decyzja zaskarżona mogła być adresowana wyłącznie do Spółki. Również Regulamin Organizacyjny Spółki potwierdza stanowisko o do braku zasadności żądania wydania zezwolenia dla Oddziału. Zgodnie bowiem z § 4 ust. 1 Regulaminu w skład Spółki wchodzi Centrala Spółki oraz jej Oddziały, które funkcjonują jako pracodawca (§ 5 ust. 1), a w tych Oddziałach ich dyrektorzy są również pracownikami (§ 5 ust. 2). W ocenie skarżącej istotne znaczenie ma § 6 ust. 1 Regulaminu stwierdzający, iż Oddział jest jednostką wyodrębnioną organizacyjnie ze Spółki. Jednakże Spółką kieruje wyłącznie jej zarząd, prezes a członkowie zarządu w zakresie posiadanych kompetencji (§ 10 pkt 1 i 4 Regulaminu). Zgodnie natomiast z § 11 ust. 2 pkt 1 Regulaminu Organizacyjnego Spółki Wiceprezes Zarządu ds. Wytwarzania zapewnia pozyskanie i obsługę koncesji, zezwoleń oraz taryf w obszarze wytwarzania oraz zapewnia, w tym przez Oddziały, pozyskiwanie i obsługę pozwoleń zintegrowanych, sektorowych i innych decyzji administracyjnych przynależnych obszarowi środowiskowemu (pkt 17). Z kolei Wiceprezes Zarządu ds. Wydobycia zapewnia pozyskanie i obsługę koncesji, zezwoleń oraz taryf w obszarze wydobycia (§ 11 ust. 3 pkt 1 Regulaminu). Zgodnie z § 12 ust. 1 Regulaminu, Oddziałem kieruje Dyrektor Oddziału wraz z Zastępcą, odpowiadając za realizację zadań przy pomocy Dyrektorów Pionów (ust. 2). W zakresie uprawnień Dyrektora Oddziału nie występuje żadne z uprawnień wskazanych dla wiceprezesów Spółki w powołanych przepisach Regulaminu (§ 11 ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 1). Dyrektor Techniczny Oddziału (dyrektor pionu) zapewnia realizację pozwoleń zintegrowanych, zezwoleń i innych decyzji administracyjnych (§ 12 ust. 2 pkt 2 lit. zf) i współdziała w zakresie określonym przez Centralę Spółki, przy pozyskiwaniu taryf, koncesji i zezwoleń (...) – lit. zl. Podkreślenia jednak wymaga, że uprawnienia tego dyrektora pionu Oddziału nie są uprawnieniami zapewnienia pozyskania i obsługi koncesji, zezwoleń, lecz sprowadzają się wyłącznie do realizacji koncesji i zezwoleń pozyskanych przez odpowiedniego wiceprezesa zarządu Spółki lub do współdziałania i to w zakresie określonym przez Centralę Spółki przy pozyskiwaniu koncesji i zezwoleń. Zatem wszystkie uprawnienia w zakresie dotyczącym pozyskania koncesji i zezwoleń Regulamin przekazał wyłącznie Zarządowi Spółki, a nie Dyrektorom Oddziałów lub dyrektorom odpowiednich pionów. Także wewnętrzne akty normatywne oraz pisma okólne Centrali Spółki mają charakter nadrzędny w stosunku do aktów Oddziałów, co oznacza, że w przypadku kolizji przepisów, stosuje się postanowienia aktów Centrali Spółki (§ 24 ust. 3 Regulaminu). Natomiast pisma kierowane do urzędów administracji publicznej może podpisać wyłącznie dwóch członków zarządu lub jeden z nich łącznie z prokurentem, a we wskazanym przypadku sam Prezes Zarządu Spółki (§ 25 ust. 1 i 2). Zatem także w zakresie obowiązywania aktów wewnętrznych w Spółce obowiązuje zasada nadrzędności Centrali Spółki, a w zakresie kontaktów z organami administracji, obowiązuje zasada braku samodzielności Oddziałów. W świetle powołanych wcześniej przepisów Regulaminu Organizacyjnego Spółki nie sposób wyprowadzić wniosek, że Oddział, pomimo iż jest jednostką wyodrębnioną organizacyjnie ze Spółki (§ 6 ust. 1 Regulaminu), jest jednocześnie, w rozumieniu art. 5 pkt 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej jednostką wykonującą samodzielną organizacyjnie część działalności gospodarczej wykonywanej przez Spółkę. Spółką kieruje wyłącznie jej Zarząd (§ 10 pkt 1 i pkt 4 Regulaminu), natomiast wskazani w Regulaminie jego wiceprezesi, a nie Dyrektorzy Oddziałów lub same Oddziały, są uprawnieni w sprawach pozyskiwania koncesji i zezwoleń (§ 11 ust. 2 pkt 1 i § 11 ust. 3 pkt 1 Regulaminu), podobnie jak wyłącznie członkowie Zarządu Spółki, a nie Dyrektorzy Oddziałów, są uprawnieni do składania oświadczeń woli w imieniu Spółki i do podpisywania pism służbowych kierowanych do organów administracji publicznej (§ 25 ust. 1 i ust. 2 Regulaminu). Jeżeli zatem Oddział, z powodów podanych wcześniej, nie jest samodzielnym podmiotem prawa, to prowadzenie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie, czego wymagał art. 5 ust. 7a Prawa atomowego, mogło nastąpić wyłącznie ze wskazaniem Spółki, jako strony tego postępowania, gdyż było to postępowaniem prowadzonym w stosunku do Spółki, jako jedynego podmiotu, który był i jest podmiotem tego postępowania. Nie można wywieść, także na gruncie art. 5 pkt 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, odrębności prawnej Oddziału od Spółki, którego odrębność od Spółki polega tylko na funkcjonalnym i przestrzennym wydzieleniu części organizacyjno-gospodarczej Spółki (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 1773/09). Zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania nie był zasadny. Naruszenie to powiązano z błędnym, zdaniem skarżącej, rozstrzygnięciem, a więc zarzut ten w istocie godził nie w błąd, co do ustaleń faktycznych lub w nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, lecz w niewłaściwe rozstrzygnięcie merytoryczne przez organ administracji, jako nieodpowiadające oczekiwaniom strony skarżącej. Organ administracji z zachowaniem wymagań z art. 7 i art. 77 k.p.a. zebrał i rozpatrzył niezbędny do rozstrzygnięcia materiał dowodowy, uzasadniając swoje stanowisko zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Organ co prawda nie odniósł się do Regulaminu Organizacyjnego Spółki, jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że Sąd zna treść wyroku i uzasadnienia, na które powołuje się Spółka w złożonej skardze. Jednocześnie skład orzekający nie podziela wywodów zawartych w tym uzasadnieniu, ze względu na treść omówionego szczegółowo powyżej art. 29 k.p.a. nieprzewidującego, aby oddział osoby prawnej znajdował się w katalogu podmiotów, które mogą być stroną postępowania administracyjnego i adresatem decyzji administracyjnej, w tym w szczególności zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące. Jednocześnie Sąd odnotował, że organ decyzją z [...] sierpnia 2015 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wydania zezwolenia, o które występowała Spółka, a następnie rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylił tę decyzję i odmówił wydania zezwolenia. Niemniej jednak należy zauważyć, że zgodnie z poglądami doktryny przepis art. 138 § 2 k.p.a. nie ma zastosowania do wniosku, o którym mowa w art. 127 § 3 tego aktu normatywnego. Wprawdzie zgodnie z tym przepisem do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy niedotyczące odwołań od decyzji, jednakże należy mieć na uwadze, że w przepisie art. 138 § 2 k.p.a. jest mowa o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a więc przekazanie sprawy samemu sobie, co stanowiłoby rażące naruszenie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. (por. A. Wróbel, Komentarz do art. 138 § 2 k.p.a., LEX 2016, teza 14). W ocenie Sądu uchylenie przez Prezesa PAA decyzji z [...] sierpnia 2015 r. i odmówienie wydania zezwolenia było zatem zgodne z obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec powyższego Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszeń prawa materialnego, ani naruszeń prawa procesowego, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.