I SA/Gd 558/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A z siedzibą w na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 26 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A Sp. z o.o. pismem z dnia 23 listopada 2015 r. złożyła wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych prowadzenia działalności gospodarczej na terenie jednej specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie kilku zezwoleń. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny (zdarzenie przyszłe): Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie produkcji i sprzedaży wyrobów powroźniczych, wyrobów sieciowych przydatnych w rybołówstwie, wyrobów z drutu, łańcuchów i sprężyn, sprzętu sportowego, naprawy i konserwacji sieci rybackich, transportu drogowego towarów. Wnioskodawca prowadzi swoją działalność na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej jako: Strefa), jak i poza Strefą. Wnioskodawca posiada dwa zezwolenia na prowadzenie działalności na terenie Strefy. Zezwolenie nr 90 z dnia 2 maja 2013 r. i zezwolenie nr 127 z dnia 21 lipca 2015 r. Oba zezwolenia zostały wydane na takie same rodzaje działalności prowadzonej na terenie Strefy, przy czym wcześniejsze zezwolenie wskazuje także działalność w zakresie transportu drogowego towarów, który to rodzaj działalności nie jest objęty późniejszym zezwoleniem. Każde z zezwoleń określa odrębne warunki w zakresie: - wysokości koniecznych do poniesienia na terenie Strefy wydatków inwestycyjnych, terminu ich poniesienia, - wysokości zatrudnienia na terenie Strefy i terminów utrzymania tego zatrudnienia, - terminu zakończenia inwestycji. Możliwe jest, że w przyszłości wnioskodawca uzyska kolejne zezwolenia na prowadzenia działalności w Strefie. Spółka korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 w związku z ust. 4-6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 851 ze zm.). W związku z powyższym opisem wnioskodawca zadał dwa pytania, w tym pytanie oznaczone we wniosku numerem 1: czy dla celów obliczenia dochodu opodatkowanego podatkiem dochodowym od osób prawnych oraz dochodu uzyskanego z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie Strefy na podstawie zezwolenia 90 z dnia 2 maja 2013 r. i zezwolenia nr 127 z dnia 21 lipca 2015 r. (oraz ewentualnych zezwoleń wydanych w przyszłości), wnioskodawca może prowadzić jedną wspólną ewidencję dla działalności zwolnionej prowadzonej na podstawie posiadanych w danym okresie zezwoleń na prowadzenie działalności na terenie Strefy oraz odrębną ewidencję dla działalności prowadzonej poza strefą (czyli nieobjętej zwolnieniem z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). Zdaniem wnioskodawcy dla celów obliczenia dochodu opodatkowanego podatkiem dochodowym (czyli podlegającego opodatkowaniu na zasadach ogólnych) oraz dochodu uzyskanego z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie Strefy na podstawie posiadanych w danym okresie zezwoleń na prowadzenie działalności na terenie Strefy (czyli podlegającego zwolnieniu z podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych), wnioskodawca może prowadzić: - odrębną ewidencję dla działalności prowadzonej poza Strefą, - jedną wspólną ewidencję dla działalności zwolnionej prowadzonej na podstawie wszystkich posiadanych w danym okresie zezwoleń na prowadzenie działalności na terenie Strefy. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 274 ze zm., dalej: "ustawa o SSE"), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. Zgodnie z art. 17 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zwolnienie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 tej ustawy, przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy. Zgodnie z regulacjami rozporządzeń wykonawczych do ustawy o SSE, zwolnienia przysługują wyłącznie z tytułu działalności prowadzonej na terenie strefy. W przypadku prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej również poza obszarem strefy, działalność prowadzona na terenie strefy musi być wydzielona organizacyjnie, a wielkość zwolnienia określa się w oparciu o dane jednostki organizacyjnej prowadzącej działalność wyłącznie na terenie strefy. W świetle powyższych przepisów wnioskodawca uważa, że ustawodawca nie nałożył na podatników obowiązku wyodrębnienia wyniku podatkowego osiągniętego w ramach poszczególnych projektów inwestycyjnych będących podstawą wydania odpowiadających im zezwoleń strefowych. Przepisy przewidują w tym zakresie jedynie obowiązek odrębnego ustalania dochodu zwolnionego spod opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych z tytułu prowadzenia działalności na terenie strefy oraz dochodu z tytułu działalności poza Strefą opodatkowanego na zasadach ogólnych. Jednocześnie, ustawodawca przewidział konieczność "wyodrębnienia organizacyjnego" działalności prowadzonej na terenie strefy, nie przewidując jednocześnie analogicznego obowiązku w odniesieniu do poszczególnych rodzajów działań prowadzonych na terenie danej strefy w oparciu o kolejne wydane danemu przedsiębiorcy zezwolenia na prowadzenie działalności w danej strefie. Powyższe oznacza – zdaniem wnioskodawcy – że jest on uprawniony do prowadzenia jednej ewidencji dochodów dla działalności strefowej, obejmującej poszczególne dochody uzyskiwane z wszystkich rodzajów działalności wymienionych w posiadanych w danym okresie zezwoleniach na prowadzenie działalności na terenie Strefy. Innymi słowy wnioskodawca będzie zobowiązany jedynie do ustalenia łącznej wartości wszystkich przychodów oraz kosztów podatkowych w związku z prowadzeniem na terenie Strefy działalności zwolnionej, o które następnie będzie uprawniony pomniejszyć podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. Wynika to z tego, że pomoc publiczna w postaci zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest udzielana przedsiębiorcy (czyli także Wnioskodawcy), a nie jego wydzielonej jednostce organizacyjnej prowadzącej dany rodzaj działalności. W deklaracji podatkowej CIT-8/O w poz. 14 wpisuje się cały dochód objęty zwolnieniem z podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (bez odrębnego wykazywania dochodów związanych z realizacją działań objętych każdym z posiadanych zezwoleń na prowadzenia działalności na terenie Strefy). Wartość tego dochodu jest następnie wpisywania do pozycji 28 deklaracji CIT-8/O i przenoszona do pozycji 46 deklaracji CIT-8. Tym samym nie istnieje możliwość deklarowania dochodów, bądź strat uzyskanych na każdym z zezwoleń na prowadzenie działalności na terenie Strefy odrębnie. Potwierdza to prawidłowość stanowiska wnioskodawcy odnośnie braku konieczności odrębnego kalkulowania dochodu lub straty w odniesieniu do każdego z posiadanych przez wnioskodawcę zezwoleń na prowadzenia działalności na terenie Strefy. Bez znaczenia pozostaje fakt, że podatnik jest zobowiązany do zapewnienia możliwości wyodrębnienia środków trwałych oraz nowo utworzonych miejsc pracy związanych z danym projektem inwestycyjnym, dla celów uwzględnienia różnych poziomów intensywności pomocy, wynikających z wydatków kwalifikowanych ponoszonych w ramach każdego z zezwoleń na prowadzenie działalności na terenie Strefy. Na potwierdzenie swojego stanowiska wnioskodawca przedstawił szereg interpretacji indywidualnych wydanych w analogicznych sprawach. Dyrektor Izby Skarbowej, działający jako organ upoważniony do wydania interpretacji podatkowej w imieniu Ministra Finansów, w interpretacji indywidualnej z dnia 26 stycznia 2016 r. uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe. W uzasadnieniu, przytaczając m. in. treść przepisu art. 9 ust. 1, art. 10 – 11, art. 17 ust. 1 pkt 43, art. 18 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, art. 12 ust. 1, art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, § 5 ust. 1i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz.U. Nr 232, poz. 1548, ze zm.) organ interpretacyjny w pierwszej kolejności wskazał, że przepisy dotyczące specjalnych stref ekonomicznych i przepisy dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych nie zawierają regulacji odnoszących się do sytuacji posiadania przez jeden podmiot kilku zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie stref. W szczególności, nie przewidują one obowiązku prowadzenia odrębnych ksiąg rachunkowych dla potrzeb rozliczeń związanych z poszczególnymi zezwoleniami strefowymi, w tym z poszczególnymi projektami realizowanymi w ramach tych zezwoleń. Tym samym, jeżeli przedsiębiorca prowadzi działalność na terenie strefy, zobowiązany jest przede wszystkim do prowadzenia ewidencji spełniającej wymogi art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, czyli w sposób umożliwiający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. W konsekwencji powinien prowadzić ewidencję w taki sposób, aby mieć możliwość odrębnego ustalania osiągniętego dochodu lub poniesionej straty w odniesieniu do każdego z posiadanych zezwoleń. Ewidencja taka powinna pozwolić wyodrębnić poniesione wydatki związane z każdym zezwoleniem. W rezultacie operacja ta umożliwi rozliczenie wszystkich projektów z osobna pod kątem wypełnienia warunków określonych w zezwoleniach oraz ustalenie kosztów inwestycji poniesionych w związku z realizacją projektów dla celów kalkulacji przysługującego przedsiębiorcy limitu pomocy publicznej. Prowadząc ewidencję rachunkową, wnioskodawca powinien zapewnić możliwość ustalenia wartości wykorzystanej w ramach zezwoleń pomocy publicznej. Spółka powinna mieć przy tym na względzie, że każde z uzyskanych przez nią zezwoleń mogło być wydane w odrębnym stanie prawnym, wskutek czego mogą istnieć odrębności w zasadach korzystania przez Spółkę ze zwolnienia od podatku dochodowego dochodów uzyskanych z działalności prowadzonej na terenie Strefy na podstawie poszczególnych zezwoleń. Co więcej, prowadzenie jednej ewidencji dla wszystkich posiadanych zezwoleń prowadzić może w niektórych sytuacjach do innych rezultatów z punktu widzenia ustalania wysokości zobowiązania podatkowego. Na przykład, jeżeli z jednej działalności zwolnionej prowadzonej na terenie strefy przedsiębiorca wygeneruje stratę, a z działalności prowadzonej na podstawie kolejnego zezwolenia osiągnie dochód, to łączne rozliczenie tych działalności doprowadzi do określenia jednego wyniku, który nie będzie bądź będzie w mniejszym zakresie konsumował dostępną pulę pomocy. Prowadzenie przez wnioskodawcę działalności gospodarczej na terenie Specjalnych Stref Ekonomicznych, w oparciu o dwa zezwolenia, nie skutkuje po jego stronie obowiązkiem prowadzenia odrębnej ewidencji rachunkowej dla każdego z tych zezwoleń. Wobec tego za prawidłowe uznał Dyrektor stanowisko Spółki w zakresie postawionego pytania wyznaczającego zakres jej żądania. Organ interpretacyjny nie podzielił jednak stanowiska Spółki, że wnioskodawca będzie zobowiązany jedynie do ustalenia łącznej wartości wszystkich przychodów oraz kosztów podatkowych w związku z prowadzeniem na terenie Strefy działalności zwolnionej, o które następnie będzie uprawniony pomniejszyć podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. Ewidencja powinna być bowiem prowadzona z zachowaniem wymogów określonych w art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. w sposób umożliwiający realizację obowiązków podatkowych wnioskodawcy jako podatnika podatku dochodowego, w szczególności prawidłowe określenie dochodu (straty) z działalności prowadzonej na terenie Strefy na podstawie – co szczególnie ważne na tle analizowanej sprawy – zezwoleń oraz podstawy opodatkowania. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem A Sp. z o.o. z siedzibą w S. wezwała Dyrektora Izby Skarbowej do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie z dnia 8 marca 2016 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził brak podstaw do zmiany powyższej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe rozstrzygnięcie Spółka wniosła o jego uchylenie i o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzuciła naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni przepisów: - art. 17 ust. 1 pkt 34, art. 17 ust. 4 w związku z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, - art. 12 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych, - § 5 ust. 1 i ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 465, dalej jako: Rozporządzenie Rady Ministrów), skutkującej nieprawidłowym wyprowadzeniem z treści tych przepisów obowiązku prowadzenia przez podatnika prowadzącego działalność na podstawie kilku zezwoleń na terenie jednej specjalnej strefy, odrębnej ewidencji przychodów i kosztów podatkowych związanych z prowadzeniem działalności w oparciu o każde z zezwoleń na działanie na terenie tej samej Strefy, podczas gdy prawidłowo zinterpretowane przepisy winny doprowadzić organ do wniosku, że taki podatnik jest zobowiązany jedynie do prowadzenia jednej wspólnej ewidencji dla działalności prowadzonej na terenie Strefy i do ustalenia łącznej wartości wszystkich przychodów oraz wszystkich kosztów podatkowych w związku z prowadzeniem działalności zwolnionej na terenie tej samej Strefy oraz do odrębnego ustalenia przychodów i kosztów podatkowych związanych z działalnością prowadzoną poza Strefą. Spółka zarzuciła ponadto naruszenie przepisów art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej oraz z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, polegające na wydaniu Interpretacji nie spełniającej wymogów wynikających z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, co wyrażało się w sprzeczności między sentencją interpretacji (czyli tzw. oceną stanowiska wnioskodawcy) uznającą stanowisko skarżącej za prawidłowe a uzasadnieniem interpretacji, w którym organ zakwestionował prawidłowość stanowiska skarżącej w zakresie tego, że skarżąca prowadząc jedną wspólną ewidencję dla działalności prowadzonej na terenie tej samej Strefy jest zobowiązana do ustalenia łącznej wartości wszystkich przychodów oraz wszystkich kosztów podatkowych w związku z prowadzeniem działalności zwolnionej na terenie tej samej Strefy (organ stanął na stanowisku o konieczności odrębnego ustalania przychodów i kosztów podatkowych z działalności prowadzonej na terenie tej samej Strefy, odrębnie w stosunku do każdego z zezwoleń na prowadzenie działalności na terenie Strefy). Dyrektor Izby Skarbowej, działający jako organ upoważniony do wydania interpretacji podatkowej w imieniu Ministra Finansów, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sąd administracyjny w graniach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych interpretacji podatkowych z prawem. Zgodnie z art. 57 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; określanej dalej jako "p.p.s.a.") skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem interpretacji był art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W myśl tego przepisu podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy (...). Zauważyć należy jednak, że przepisy prawa podatkowego nie precyzują zasad prowadzenia ewidencji rachunkowej, odsyłając w tym zakresie do unormowań prawa bilansowego. Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że ustawa o rachunkowości i reguły ustalania wyniku finansowego nie mogą przesądzać o wysokości podstawy opodatkowania. Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Normatywny przedmiot interpretacji indywidualnej stanowią zatem "przepisy prawa podatkowego". Definicja tego pojęcia została określona w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Powyższe oznacza, że organowi wolno dokonać wykładni tylko tych przepisów, które zawierają akty prawne wymienione rodzajowo w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Pogląd taki wyraził WSA w Łodzi w prawomocnym wyroku z dnia 4 sierpnia 2009 r., I SA/Łd 373/09, LEX nr 552634. Analogiczne stanowisko zajął WSA w Gdańsku w prawomocnym wyroku z dnia 15 września 2009 r., I SA/Gd 412/09, LEX nr 528242, wskazując, że interpretacje przepisów prawa podatkowego, zarówno interpretacja ogólna Ministra Finansów jak i interpretacja indywidualna Ministra Finansów dotyczyć mogą wyłącznie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Sąd doszedł do przekonania, że przepis art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie jest wyłączony z zakresu dopuszczalnej interpretacji jako przepis prawa podatkowego, co w niniejszej sprawie nie było kwestionowane przez organ, a Sąd działa w granicach związania zasadą nieorzekania na niekorzyść strony skarżącej. Sąd także nie podziela stanowiska organu interpretacyjnego, według którego na Spółce będzie ciążył obowiązek odrębnego ewidencjonowania dochodu osiągniętego na podstawie Zezwolenia 1 i Zezwolenia 2. Przepis art. 9 ust. 1 stanowi, że podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m. Przepisy prawa podatkowego nie precyzują zasad prowadzenia ewidencji rachunkowej przez podatników podatku dochodowego, odsyłając w tym zakresie do unormowań prawa bilansowego. Prowadzenie ksiąg rachunkowych jest częścią rejestracyjną systemu rachunkowości dającego bazę danych dla całego systemu informacyjnego. Wymagania przepisów prawa podatkowego wywierają istotny wpływ na strukturę i układ ksiąg rachunkowych oraz sposób ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych. Rzetelność, jasność i terminowość prowadzenia ksiąg rachunkowych mają zapewnić podstawy prawidłowego rozliczania się jednostki z zobowiązań podatkowych (por. M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość. Komentarz, wyd. VII; Lex). Zgodnie z art. 24 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 330 ze zm.) księgi rachunkowe powinny być prowadzone rzetelnie, bezbłędnie, sprawdzalnie i bieżąco (ust. 1). Rzetelność ksiąg oznacza, że dokonane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty (ust. 2). Księgi uznaje się za bezbłędne, jeżeli wprowadzono do nich kompletnie i poprawnie wszystkie zakwalifikowane do zaksięgowania w danym miesiącu dowody księgowe, zapewniono ciągłość zapisów oraz bezbłędność działania stosowanych procedur obliczeniowych (ust. 3). We wniosku skarżąca podała, że prowadzi ewidencję księgową w sposób umożliwiający przyporządkowanie wydatków inwestycyjnych oraz utworzonych nowych miejsc pracy do każdego z zezwoleń, dzięki czemu możliwe będzie zweryfikowanie, w każdym czasie, wypełnienia warunków określonych w każdym z zezwoleń oraz ustalenie kosztów kwalifikowalnych poniesionych w związku z realizacją każdego z projektów inwestycyjnych i dokładne wyliczenie limitu pomocy publicznej na podstawie każdego z posiadanych zezwoleń, zgodnie z przysługującym poziomem intensywności pomocy. W ocenie Sądu nie ma normatywnego obowiązku prowadzenia odrębnych ewidencji podatkowych w zależności od ilości posiadanych zezwoleń; skoro regulacji takich nie zawiera ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawa o specjalnych strefach ekonomicznych, jak również rozporządzenie z dnia 10 grudnia 2008 r. Jeżeli zatem wskazany przez skarżącą sposób prowadzenia ewidencji księgowej będzie spełniał wymogi przewidziane art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p., to brak jest podstaw prawnych do kwestionowania wskazanej przez nią argumentacji i nakładania obowiązku prowadzenia kilku ewidencji. Skarżąca zarzuciła także, że wydana interpretacja stoi w sprzeczności z wcześniejszą ugruntowaną linią interpretacyjną. Na poparcie prezentowanego stanowiska przywołała szereg indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanych w zbliżonych stanach faktycznych (zdarzeniach przyszłych) jak w rozpoznawanej sprawie wydanych przez Dyrektora Izby Skarbowej m.in.: w Katowicach z 29 października 2013 r. (IBPBI/2/423-1006/13/CzP), z 7 lutego 2013 r. (IBPBI/2/423-1427/12/MO); w Poznaniu z 9 września 2013 r. (ILPB1/415-706/13-2/AG); w Bydgoszczy z 10 kwietnia 2013 r. (ITPB3/423-16/13/MK); w Łodzi z 15 listopada 2013 r. (IPTPB3/423- 382/13-2/KJ). Indywidualny charakter rozstrzygnięć nie wyłącza obowiązku organu interpretacyjnego dążenia do jednolitości orzeczniczej zgodnej z zasadą pewności prawa. Odstąpienie od poglądu prawnego nie zostało uzasadnione w sposób zgodny z prawem. Mając powyższe na uwadze, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 wskazanej ustawy.