I SA/Gd 448/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 30 grudnia 2015 r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2009 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w z dnia 15 czerwca 2015 r. nr [...] 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w na rzecz skarżącego kwotę 5.617 (pięć tysięcy sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Z.K. w dniu 21 grudnia 2009 r. sprzedał nieruchomość stanowiącą niezabudowaną działkę położoną w G., O. Podatnik nabył przedmiotową nieruchomość w 2009 roku częściowo w drodze spadku po zmarłym ojcu J.K. (aktem notarialnym z dnia 12 marca 2009 r.), a częściowo w drodze działu spadku (aktem notarialnym z dnia 2 kwietnia 2009 r.). W dniu 23 kwietnia 2010 r. Z.K. złożył do Urzędu Skarbowego zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2009, na formularzu PIT-39 wykazując przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości w kwocie [...] zł, koszty uzyskania przychodu 0 zł, dochód [...] zł, kwotę dochodu zwolnionego [...] zł, podatek należny 0 zł, kwotę do zapłaty 0 zł. Pismami z dnia 6 i 24 listopada 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, wezwał podatnika do złożenia korekty zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-39 za rok 2009 w związku z błędem od poz. 26 (kwota dochodu zwolnionego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f.). W piśmie z dnia 10 grudnia 2014 r. podatnik wyjaśnił, że w złożonym zeznaniu podatkowym PIT-39, poz. 26 została wykazana w sposób prawidłowy. Decyzją z dnia 15 czerwca 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił Z.K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości na podstawie aktu notarialnego z dnia 21 grudnia 2009 r., w wysokości [...] zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego - po przeprowadzeniu postępowania podatkowego - stwierdził, że przychód w wysokości [...] zł uzyskany przez Z.K. ze sprzedaży nieruchomości, nie został przez niego wydatkowany w całości na własne cele mieszkaniowe - zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) i lit. e) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ pierwszej uznał, że nie mogą być uznane za wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) i e) u.p.d.o.f. wydatki poniesione na nabycie w dniu 14 stycznia 2010 r. nieruchomości położonej w miejscowości L., nabycie w dniu 8 kwietnia 2010 r. udziału w nieruchomości położonej w B., nabycie w dniu 16 kwietnia 2010 r. udziału 1/6 w nieruchomości położonej w B., nabycie w dniu 24 maja 2010 r. nieruchomości położonych w L. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez podatnika, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 30 grudnia 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że z punktu widzenia rzeczywistej i realnej możliwości zabudowy (budynkiem mieszkaniowym w zabudowie zagrodowej), nieruchomości nabyte przez Z.K. mogły spełniać warunki określone w art. 21 ust. 1 pkt 131 w związku z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit.c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej w skrócie zwanej u.p.d.o.f.) tj. nabycia gruntu pod budowę budynku mieszkalnego. Niemniej jednak, zdaniem organu, nie został spełniony drugi z warunków odnoszący się do zamiaru nabywcy co do rzeczywistego przeznaczenia tych gruntów na realizację własnych celów mieszkaniowych. Samo poniesienie wydatku na nabycie nieruchomości (w tym przypadku działek rolnych, dla których wydane zostały decyzje o warunkach zabudowy) nie świadczy jeszcze o tym, że została spełniona przesłanka skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, wydatkowanie przychodu na własne cele mieszkaniowe oznacza, że celem podatnika jest dążenie, aby w tej nabytej nieruchomości zamieszkać. Wyrażenie "własne cele mieszkaniowe" należy bowiem odnosić do zamiaru zamieszkiwania, a celem podatnika ma być realizacja potrzeby zapewnienia sobie tzw. "dachu nad głową". Jak wskazał dalej organ, realizacja własnych celów mieszkaniowych w sytuacji, kiedy podatnik był właścicielem innej (innych) nieruchomości (lokalu mieszkalnego) winna polegać na tym, że w przypadku zakupu kolejnego lokalu mieszkalnego również w nim podatnik faktycznie winien takie cele realizować. Istotnym jest zatem, aby podatnik był w stanie racjonalnie udowodnić, że faktycznie mieszka lub ma możliwość mieszkania w nabytej nieruchomości/lokalu mieszkalnym. Same subiektywne deklaracje o nabyciu nieruchomości w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych nie są wystarczające do uzyskania zwolnienia podatkowego. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie sposób uznać, że wskazany w ustawie cel Z.K. realizuje poprzez nabycie trzech nieruchomości. Z zebranego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że nabyte działki rolne położone w miejscowości L., B., L., zostały zakupione przez Z.K. na potrzeby prowadzonego przez niego gospodarstwa rolnego. Mimo tego, że podatnik prowadzi tam gospodarstwo rolne, to jednak od lat zamieszkuje w G. Ponadto, jak wskazał organ, kierując się doświadczeniem życiowym trudno uznać, że Z.K. w przyszłości będzie stałe zamieszkiwał we wszystkich domach wybudowanych na tych gruntach, biorąc pod uwagę, że działki te położone są w niedalekie odległości od siebie (w obrębie jednej gminy). Dyrektor Izby Skarbowej nie stwierdził jednocześnie, aby organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia wskazywanych przez stronę przepisów Ordynacji podatkowej jak również Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji i przepisów Konstytucji RP. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Z.K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 Ordynacji podatkowej poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji określającej podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto naruszenie art. 120, art. 121, art. 124 w zw. z art. 180, art. 181, art. 187 oraz art. 199 Ordynacji podatkowej z uwagi na prowadzenie postępowania z pominięciem obowiązujących przepisów prawa, z nierzetelnym określeniem stanu faktycznego, zaniechaniem przeprowadzenia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również dokonanie dowolnej interpretacji materiału dowodowego. Zdaniem strony naruszono także przepis art. 10 ust. 1 pkt 8, art. 21 ust. 1 pkt 131 i ust. 25 u.p.d.o.f. poprzez nieuwzględnienie przez organy podatkowe obu instancji zwolnienia podatkowego, co doprowadziło do zawyżenia podstawy opodatkowania. Strona zarzuciła również naruszenie art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że w rozpoznawanej sprawie, skorzystanie z ulgi w podatku dochodowym możliwe było przy spełnieniu dwóch przesłanek, a mianowicie nabyty grunt musi spełniać warunki formalne do wykorzystania go na cele mieszkaniowe, a ponadto podatnik przeznaczy nabyty grunt pod budowę budynku mieszkalnego, w którym będzie realizować własne cele mieszkaniowe. Zdaniem strony, kwestia możliwości przeznaczenia gruntów na cele mieszkalne nie stanowiła przedmiotu sporu. Natomiast odnoście drugiej z przesłanek zastosowania ulgi podatkowej organ odwoławczy bezzasadnie zakwestionował złożone przez stronę oświadczenie o zamiarze wykorzystywania zakupionych nieruchomości na cele mieszkaniowe. Zdaniem skarżącego, organ przeciwstawił złożonemu oświadczeniu jedynie subiektywne poglądy oparte na przekonaniu, że cel mieszkaniowy na nabytych nieruchomościach nie będzie realizowany z uwagi na to, iż skarżący ma miejsce zamieszkania, a ponadto z tej przyczyny, że zakupione grunty znajdują się na terenie tej samej gminy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że została ona wydana z naruszeniem prawa, a zatem istniały podstawy do jej uchylenia, choć nie wszystkie z podniesionych zarzutów zasługiwały na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w mniejszej sprawie, jest prawo do zwolnienia w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych środków uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości, w sytuacji, gdy środki te zostały wydatkowane przez podatnika na nabycie gruntów. W ocenie organu odwoławczego, w rozpoznawanej sprawie nie może znaleźć zastosowania ulga, o jakiej mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f., albowiem nabyciu przez podatnika gruntów nie towarzyszyła realizacja zamiaru w postaci zakupu tych gruntów na własne cele mieszkaniowe. Tymczasem, jak stwierdził organ, warunkiem skorzystania z przedmiotowej ulgi jest zamiar podatnika (dążenie) do tego, aby kwoty wydatkowane ze sprzedaży nieruchomości służyły realizacji potrzeby w postaci zapewnienia sobie tzw. "dachu nad głową". Z powyższym stanowiskiem prezentowanym przez organ nie sposób się zgodzić, albowiem nie znajduje ono oparcia wprost w przepisach prawa. Przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f. stanowi, że wolne od podatku dochodowego są (..) dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych. Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 25 u.p.d.o.f., za wydatki poniesione na własne cele mieszkaniowe, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na: a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie, c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu łub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego, d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego, e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego, - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej łub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej. Z przytoczonych przepisów wynika, że podatnik może skorzystać ze zwolnienia podatkowego, o którym w mowa w art. 21 ust 1 pkt 131 u.p.d.o.f., jeżeli wydatkuje przychód ze sprzedaży lokalu na cele mieszkaniowe skonkretyzowane w art. 21 ust. 25 u.p.d.o.f. i dokona tej czynności nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie. W ocenie Sądu, dokonując wykładni przepisu art. 21 ust 1 pkt 131 u.p.d.o.f., określającego podstawy zwolnienia z opodatkowania dochodu uzyskanego z tytułu sprzedaży nieruchomości, nie można pomijać treści art. 21 ust. 25 u.p.d.o.f. W przepisie tym Ustawodawca wymienił enumeratywnie te sytuacje, w których wydatkowanie kwot uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości, na wskazane w przepisie cele, należy uznać za wydatek poniesiony na własny cel mieszkaniowy. W art. 21 ust. 25 u.p.d.o.f. zawarta jest w istocie ustawowa definicja pojęcia "własne cele mieszkaniowe", użytego w art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f., i na podstawie tak skonstruowanej definicji należy przyjąć, że własne cele mieszkaniowe realizuje ten, kto – verba legis – ponosi wydatki na cele wymienione w art. 21 ust. 25 u.p.d.o.f. Zauważyć należy, że Ustawodawca w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. c u.p.d.o.f. wskazał, iż realizacja własnych celów mieszkaniowych ma miejsce także wtedy, gdy podatnik za środki pochodzące ze zbycia nieruchomości nabędzie grunt lub użytkowanie wieczyste gruntu. Z treści przedmiotowej normy wynika zatem, że już samo nabycie gruntu (użytkowania wieczystego) jest przez Ustawodawcę traktowane jako realizacja własnego celu mieszkaniowego, choć niewątpliwie sam zakup gruntu nie jest równoznaczny z możliwością zamieszkania na tym gruncie. Co więcej, za realizację własnego celu mieszkaniowego jest traktowane także nabycie gruntu, który w chwili nabycia nie musi spełniać przewidzianych prawem wymogów do posadowienia na nim budynku mieszkalnego. Z treści przepisu wynika bowiem, że wymagane jest jedynie to, aby grunt taki, w terminie wskazanym w treści art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f., uzyskał charakter gruntu pod zabudowę. W świetle takiego brzmienia przepisu nie sposób przyjąć, że warunkiem skorzystania z prawa do ulgi, o jakiej mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f., jest realizacja potrzeby zamieszkania w budynku posadowionym na nabytym gruncie, w celu zapewnienia sobie własnego "dachu nad głową". Skoro Ustawodawca w przepisie zgodził się na sytuację, w której nabycie gruntu, który z definicji nie może służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych podatnika tj. nie może być wykorzystany jako mieszkanie lub dom, jest traktowane jako realizacja własnego celu mieszkaniowego, to jako warunek skorzystania z ulgi nie może być postrzegana konieczność wykazania przez podatnika zamiaru zamieszkiwania na gruncie, nabytym ze środków pochodzących ze sprzedaży nieruchomości. Podkreślić jeszcze raz należy, że Ustawodawca powiązał prawo do skorzystania z ulgi z faktem wydatkowania kwot uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości, na jeden z celów określonych precyzyjnie w ustawie tj. w art. 21 ust. 25 u.p.d.o.f. Ustawodawca nie ustanowił przy tym innego, dodatkowego warunku skorzystania z prawa do ulgi poprzez wskazanie, że nabyciu nieruchomości (gruntu) powinny towarzyszyć dodatkowe okoliczności, jak np. zamiar zamieszkiwania w nabytym lokalu czy też konieczność wybudowania budynku mieszkalnego na nabytym gruncie. Skoro Ustawodawca w art. 21 ust. 25 u.p.d.o.f. wyraźnie sprecyzował, zdefiniował, co należy rozumieć pod pojęciem wydatkowania kwot uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości na własne cele mieszkaniowe, to nie można nadawać temu innego znaczenia niż wskazane wprost w ustawie. Zdaniem Sądu, wskazywanie przez organy podatkowe na "zamiar zamieszkiwania" na nabytych gruntach, jako warunku udzielenia ulgi jest niezasadne także z tej przyczyny, że nie ma podstaw do określenia tego, jak wola podatnika w tej mierze miałaby wpływać na prawo do ulgi. W szczególności w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zostało określone czy zamiar zamieszkiwania powinien istnieć już w chwili nabycia czy może pojawić się w okresie późniejszym, czy wola zamieszkiwania musi być realizowana w dłuższym okresie czasu, a jeśli tak to w jakim i w końcu jakie byłyby skutki zmiany tego zamiaru, w szczególności czy wiązałoby się to z utratą prawa do ulgi? Skoro Ustawodawca nie zamieścił w ustawie takiej okoliczności, jako przesłanki udzielenia ulgi, to nie może ona stanowić podstawy do odmowy jej przyznania. Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f. jest zwolnieniem z mocy prawa i przysługuje podatnikowi bez decyzyjnej ingerencji organów podatkowych, jeżeli spełni on określone przepisami warunki. Warunkami tymi są: wydatkowanie przychodu na cele mieszkaniowe wskazane w treści art. 21 ust. 25 u.p.d.o.f. i dokonanie tej czynności przed upływem terminu dwuletniego. Spełnienie tych warunków łącznie powoduje nabycie i zrealizowanie zwolnienia podatkowego. Ustawodawca nie zastrzegł także w przytoczonych wyżej przepisach art. 21 ust. 1 pkt 131 oraz art. 21 ust. 25 u.p.d.o.f., aby warunkiem skorzystania ze zwolnienia było wydatkowanie przychodu uzyskanego ze sprzedaży wyłącznie na jeden cel mieszkaniowy. Stąd nabycie kilku gruntów pod budowę budynku mieszkalnego skutkuje również zastosowaniem zwolnienia od podatku. Sąd rozpoznający sprawę nie znalazł przy tym podstaw do stwierdzenia, że postepowanie dowodowe było prowadzone w sposób powierzchowny i niedbały i zaniechano dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu organy podatkowe, zgodnie z dyspozycją art. 122 Ordynacji podatkowej, podejmowały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zgromadzony materiał dowodowy należny uznać za wystarczający do wydania władczego rozstrzygnięcia. W prowadzonym postepowaniu zgromadzono dokumentację niezbędną do ustalenia stanu faktycznego jak również przeprowadzono dowód z przesłuchania strony. Zdaniem Sądu, zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na poczynienie miarodajnych ustaleń faktycznych, stąd też zarzut powierzchownego i niedbałego przeprowadzenia postępowania dowodowego nie może zostać uwzględniony. Jednocześnie należy podkreślić, że przeprowadzony przez Dyrektora Izby Skarbowej wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów nie nosi cech dowolności, a dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza poza granice wynikające z art. 191 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu sama ocena materiału dowodowego nie była wadliwa, a jedynie oparta została na nieprawidłowym przekonaniu organu, że przepisy prawa wymagają od podatnika chcącego skorzystać z prawa do ulgi, aby po stronie nabywcy gruntów istniał zamiar rzeczywistego przeznaczenia gruntów na realizacje własnych celów mieszkaniowych. Należy także zauważyć, że z sytuacją nierozpatrzenia całości materiału dowodowego, o jakiej mowa w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, a zatem przepisu, którego naruszenie zarzuca strona skarżąca, mamy do czynienia wówczas, gdy organ zaniecha w ogóle przeprowadzenia oceny dowodu, a nie wówczas, gdy uznaje określony dowód za niewiarygodny, a wynikające z przeprowadzonego dowodu wnioski za niestanowiące podstawy dokonanych ustaleń faktycznych. Organom podatkowym przyznano uprawnienie do swobodnej oceny poszczególnych dowodów, a zatem prawo do uznania, które z dowodów stanowią wiarygodne źródło twierdzeń o faktach, a które nie. Zarzut dowolnego działania organu można by postawić dopiero wówczas, gdyby ustalenia faktyczne zostały oparte na dowodach dowolnie wybranych, a zatem takich, których wybór nie został poparty odpowiednią argumentacją. Sytuacja taka nie występuje jednak wówczas, gdy organ, wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko wskazuje, którym dowodom przyznaje moc dowodową, a którym odmawia wiarygodności i z jakich przyczyn. Podsumowując Sąd wskazuje, że jakkolwiek organy podatkowe dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, a postępowanie dowodowe nie zostało przeprowadzone z uchybieniem przepisom Ordynacji podatkowej, to zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na przyjęciu przez organ podatkowy, że przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 u.p.d.o.f., dla skorzystania z prawa do ulgi wymaga od podatnika, aby nabyciu gruntów pod budowę budynku mieszkalnego towarzyszył zamiar rzeczywistego przeznaczenia gruntów na realizacje własnych celów mieszkaniowych. Zdaniem Sądu, we wskazywanych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Ustawodawca takiego warunku nie ustanowił. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe uwzględnią stanowisko zaprezentowane przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – dalej w skrócie p.p.s.a. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej. Sąd uznając również, że wadliwość rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji nakazuje zastosować środki określone ustawą także wobec tego aktu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego. O kosztach postępowania należnych stronie Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a.