II SA/Rz 567/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2016 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych -skargę oddala- Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. w likwidacji z/s w [...], dalej "Spółka" jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] wydana w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych wydana w następującym stanie sprawy. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. cofnął Spółce rejestrację automatu o niskich wygranych [...], nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...]. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., utrzymał tę decyzję w mocy. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 1302/11 uchylił decyzje obu instancji. Sąd wskazał, że w dacie orzekania przez organ odwoławczy obowiązywał art. 23 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (powołano Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., aktualny tekst jednolity Dz. U. z. 2016 r. poz. 471, dalej "u.g.h.") w innym brzmieniu niż w dacie wszczęcia postępowania. Treść tego przepisu zmieniona została przez art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 134, poz. 779). W świetle jego brzmienia podstawą cofnięcia rejestracji może być wyłącznie wynik badania przeprowadzonego przez upoważnioną jednostkę badającą, który nie może zostać zastąpiony ani eksperymentem przeprowadzonym przez funkcjonariuszy celnych ani opinią biegłego rzeczoznawcy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Celnego w [...] decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] cofnął spółce rejestrację tego automatu. Podstawą rozstrzygnięcia była opinia techniczna sporządzona w trybie art. 23b u.g.h. przez jednostkę badającą upoważnioną przez Ministra Finansów – Izbę Celną Widział Laboratorium Celne w [...] z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...], która potwierdziła, że automat nie spełnia wymogu wyposażanie w system trwałej rejestracji i zapamiętywania danych, wymogu zabezpieczenia liczników elektromechanicznych przed próbą zmiany wskazań, wymogu wyposażenia automatu w widoczne dla grających informacje umieszczone w sposób uniemożliwiające ich usunięcie bez uszkodzenia lub zniszczenia automatu, a w szczególności warunku, o którym mowa w art. 129 ust. 3 u.g.h. w zakresie maksymalnej jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za grę, co obligowało organ do cofnięcia jego rejestracji. W odwołaniu od opisanej wyżej decyzji Spółka zarzuciła m.in. nierzetelne przeprowadzenie dowodów mających istotne znaczenie dla wyniku sprawy, w tym zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania pracowników Laboratorium Celnego w [...] i biegłych z jednostki badającej i dowodu z konfrontacji ww. biegłych oraz dowodu z przesłuchania stron; błędne ustalenie stanu faktycznego dokonane w drodze dowolnej oceny poprzez przyjęcie, że zabezpieczone urządzenie nie spełniało wymogów ustawowych dla automatów do gier o niskich wygranych, oraz zlekceważenie okoliczności, że automat posiadał nienaruszone plomby, tym samym, że od dnia badania przez biegłych do dnia kontroli nikt nie ingerował w program automatu oraz jego płytę logiczną. Po rozpoznaniu odwołania Spółki Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. opisaną na wstępie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w podstawie prawnej powołując art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – zwana dalej "O.p.") oraz art. 8, art. 23 ust. 1, art. 129 ust. 3 i art. 23a ust. 7 u.g.h. Organ odwoławczy podzielił ustalenia i ich ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji. Wskazał także na związanie stanowiskiem wyrażonym w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 1302/11. Wyjaśnił, że nowela ustawy o grach hazardowych, która weszła w życie z dniem 14 lipca 2011 r. uzupełniła regulacje dotyczące cofnięcia rejestracji automatów i urządzeń do gier, wprowadzając kluczowe w tym zakresie zapisy art. 23a-f. Przepis art. 23a ust. 7 u.g.h. stanowiący podstawę do cofnięcia rejestracji automatu jeżeli nie spełnia on warunków określonych w ustawie, po myśli art. 11 ust. 2 ustawy zmieniającej na zastosowanie odpowiednio również do eksploatacji automatów o niskich wygranych przez podmioty prowadzące działalność na podstawie art. 129 ust. 1 u.g.h. do czasu wygaśnięcia udzielonego zezwolenia. Skoro badanie techniczne automatu przeprowadzone przez upoważnioną przez Ministra Finansów jednostką badającą (upoważnienie z dnia [...].04.2011r., znak: [...] automatu wykazało, że automat nie spełnia warunków ustawowych, w szczególności warunku, o którym mowa w art. 129 ust. 3 u.g.h. w zakresie maksymalnej jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za grę organ zobligowany był do cofnięcia jego rejestracji. Organ odwoławczy zaznaczył, że poświadczenie rejestracji uprawnia podmiot do jego użytkowania przez sześć lat, ale tylko w sytuacji, gdy automat spełnia warunki rejestracji. Żaden przepis prawa nie zawierał i nie zawiera domniemania, że na skutek uzyskania poświadczenia rejestracji automat spełnia warunki rejestracji, bądź w aktualnym stanie prawnym - warunki określone w ustawą, przez cały sześcioletni okres rejestracji. Końcowo Dyrektor Izby Celnej odniósł się do problemu notyfikacji Komisji Europejskiej projektu ustawy o grach hazardowych. Wskazując na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r., wydany w połączonych sprawach C-213/11, C-214-/11 i C-217-11 w którym Trybunał uzależnił ocenę technicznego albo nietechnicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych od ustalenia (oceny) czy te przepisy wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, tj. automatów do gier o niskich wygranych organ wyjaśnił, że tego rodzaju skutków nie sposób wyprowadzić z art. 129 ust. 3 u.g.h, zatem przepis ten nie jest przepisem technicznym. Natomiast na gruncie postępowań w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu o niskich wygranych w oparciu o art. 23a ust. 7 u.g.h. nie można mówić o naruszeniu obowiązku notyfikacji, gdyż podstawę wydania decyzji w tych sprawach stanowią przepisy ustawy zmieniającej, co do których obowiązek ten dopełniono (notyfikowano Komisji Europejskiej w dniu 16.09.2010 r., pod numerem 2010/0622/PL). Z powyższą decyzją nie zgodziła się Spółka zastępowana przez fachowego adwokata i w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, stwierdzenie że decyzje te nie podlegają wykonaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzuciła zaskarżonej decyzji: - naruszenie fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej uregulowanych w Traktacie z Lizbony oraz art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 61, art. 7 Konstytucji RP poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie u.g.h., która została uchwalona z pominięciem procedury notyfikacji, w sposób bezprawny i jako taka nie obowiązuje; - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 229 O.p. poprzez nierzetelne przeprowadzenie dowodów mających istotne znaczenie dla wyniku sprawy, w tym zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania pracowników Laboratorium Celnego w P. oraz biegłych z jednostki badającej i dowodu z konfrontacji ww. biegłych oraz dowodu z przesłuchania stron; - naruszenie art. 191 O.p. prowadzące do błędnych ustaleń faktycznych, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie ich dowolnej oceny poprzez przyjęcie, że zabezpieczone urządzenie nie spełniała wymogów ustawowych dla automatów do gier o niskich wygranych, oraz zlekceważenie okoliczności, że automat posiadał nienaruszone plomby a tym samym, że od dnia badania przez biegłych do dnia kontroli nikt nie ingerował w program automatu oraz jego płytę logiczną; - naruszenie § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 marca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier, poprzez ich całkowicie bezzasadne zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. wyrokiem z dnia 23 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 1019/13 uchylił decyzje obu instancji . Sąd I instancji uznał za chybiony zarzut naruszenia § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r., jak również nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, tj. art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 229. Sąd nie zgodził się także ze skarżącą, że wobec uchwalenia u.g.h. z naruszeniem obowiązku notyfikacji ustawa ta nie obowiązuje w polskim porządku prawnym. Wyjaśnił, że podstawą prawną rozstrzygnięcia były notyfikowane przepisy noweli i rozporządzenia z dnia 9 marca 2012 r. oraz nienotyfikowany przepis art. 129 ust. 1 i 3 u.g.h. oraz odwołał się do stanowiska wyrażonego w wyroku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r., wydanego w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11, C-217/11, w zakresie przesłanek oceny charakteru technicznego przepisów ustawy o grach hazardowych. Sąd podkreślił, że Trybunał uzależnił ostateczną ocenę technicznego albo nietechnicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych, w zakresie, w jakim mogą być one zakwalifikowane do kategorii wymienionej w art. 1 pkt 4 dyrektywy 98/34/WE, od uprzedniego ustalenia (oceny), czy te przepisy wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, tj. automatów do gier o niskich wygranych. Co prawda przedstawione zagadnienia decydujące o możliwości zastosowania w sprawie art. 129 ust. 1 i 3 u.g.h. były przedmiotem analizy Dyrektora Izby Celnej, jednak organ uznając art. 129 ust. 3 u.g.h. za przepis niemający charakteru potencjalnie technicznego ocenił go jedynie w kontekście normatywnym, tj. wyznaczającym rynek gier na automatach o niskich wygranych w okresie przejściowym. Ponadto – z powołaniem się na orzecznictwo WSA i NSA – przyjął, że przepis art. 129 ust. 3 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej wyrokiem z dnia 3 lutego 2016 r. sygn. akt II GSK 884/14 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 1019/13 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. Wyjaśnił, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, gdy uzasadnienie utrudnia lub wręcz uniemożliwia kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak zwłaszcza, gdy nie ma możliwości jednoznacznej oceny stanowiska Sądu I instancji co do stanu faktycznego przyjętego przezeń za podstawę rozstrzygnięcia, czy też jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Tak jest w rozpoznawanej sprawie, bowiem treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie udziela odpowiedzi na pytanie o motywy, którymi kierował się Sąd I instancji, stwierdzając, że kontrolowana decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie są zgodne z prawem. Podanie i wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w tym zarzucone i przypisane organowi uchybienia mają bardzo niejasny charakter. Z uzasadnienia nie wynika, jaki konkretnie wzorzec kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stosował Sąd I instancji, negatywnie oceniając legalność działania organu, jak również, czy z punktu widzenia przyjętych kryteriów kontroli (których nie ujawnił), zarzucił tym organom naruszenie przepisów postępowania, czy też błędną wykładnię przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie lub ich niewłaściwe zastosowanie z uwagi na stan faktyczny sprawy. Sąd I instancji nie podał również konkretnych przepisów prawa, które jego zdaniem zostały naruszone przez organ. Użycie określeń: "różne przepisy", "niektóre przepisy", "przepisy, które nie były podstawą prawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia", narusza wymogi stawiane uzasadnieniu wyroku w art. 141 § 4 p.p.s.a. Z tych samych powodów nie mogą również zostać uznane za prawidłowo sformułowane zalecenia Sądu I instancji co do dalszego postępowania w sprawie. Niezależnie od powyższego, w kontekście zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odesłań do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. NSA naprowadził, że wypowiadał się już niejednokrotnie co do tego, że przepisy przejściowe u.g.h. nie mają charakteru technicznego i w związku z tym mogą być stosowane. W wytycznych dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie NSA wskazał na obowiązek wyjaśnieniu w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia oceny zgodności lub niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, uwzględniając wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna została przez Sąd oddalona. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647, ze zm.) Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Wyjaśnić w pierwszej kolejności wypada, iż WSA jest związany wykładnią Naczelnego Sądu Administracyjnego ustaloną wyrokiem z dnia 3 lutego 2016 r., o sygn. II GSK 884/14. Otóż w myśl art. 194 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przytoczonym orzeczeniem NSA zobligował Sądowi pierwszej instancji, aby dokonał ponownej oceny legalności zaskarżonej decyzji oraz sporządził wyjaśnienie prawnych podstaw tej oceny w sposób uwzględniający wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Poza tym, NSA odnosząc się do zagadnienia "potencjalnie technicznego" – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakteru przepisu art. 129 ust. 3 u.g.h. przesądził jednoznacznie, że przepis art. 129 ust. 3 u.g.h. jako nieodnoszący się bezpośrednio do automatu o niskich wygranych jako produktu, lecz dotyczący jedynie określonych funkcji tego rodzaju produktu, nie może być uznany "przepis techniczny" w świetle dyrektywy 98/34/WE. Sąd pierwszej instancji wyraża przekonanie, iż z definicji gry na automacie o niskich wygranych określonej w art. 129 ust. 3 u.g.h. nie wynikają warunki uniemożliwiające prowadzenia gier na automatach poza kasynami i salonami gier albo mogące wpływać na sprzedaż takich automatów. Art. 129 ust. 3 u.g.h. nie odnosi się w żadnej swej części do cech automatu, jako produktu i nie określa żadnej obowiązkowej cechy tego produktu. Ponadto powołany przepis należy do kategorii przepisów przejściowych i już z tej przyczyny nie może być uznany za techniczny. Dostrzegł to NSA w wyroku z dnia 28 października 2015 r., II GSK 1624/15 (publ. w CBOIS) stwierdzając wyraźnie, iż przepisy przejściowe nie spełniają kryterium uznania ich za przepisy techniczne. Możliwego istotnego wpływu na spadek sprzedaży automatów do gry nie można jego zdaniem przypisać przepisom prawnym, które zapewniają przez okres przejściowy utrzymanie dotychczasowego stanu w zakresie miejsc urządzania gry i liczby używanych automatów (podobne stanowisko wynika z wyroku NSA z dnia 17 listopada 2015 r. II GSK 2036/15, publ. w CBOIS). Zawarta w art. 129 ust. 3 u.g.h. definicja normatywna gry na automatach o niskich wygranych jest zbieżna z pojęciem zawartym w art. 2 ust. 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, wedle którego gry na automatach o niskich wygranych, to gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż równowartość 15 euro, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,07 euro. Oba te przepisy definiują zatem gry na automatach o niskich wygranych, a jedyną różnicę pomiędzy nimi stanowi rodzaj waluty, wyznaczającej ustawową stawkę za udział w jednej grze, jak również jednorazową maksymalną wygraną. Zdaniem WSA, art. 129 ust. 3 u.g.h. nie wprowadził więc nowych zasad w istotny sposób ograniczając, czy uniemożliwiając prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych. Zatem także art. 129 ust. 3 u.g.h. nie mógł zostać uznany przez DIC za "techniczny" w rozumieniu przepisów unijnych. Dyrektor swe stanowisko szeroko i przekonująco umotywował i jego argumentacja zasługuje zdaniem WSA na pełną aprobatę. Stąd też zarzut naruszenia fundamentalnych zasad prawa UE, poprzez wydanie decyzji na podstawie nienotyfikowanych przepisów u.g.h., nie mógł zostać uznany przez WSA za usprawiedliwiony. WSA również za oczywiście bezzasadne uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynika sprawy, a to art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 229 o.p. poprzez nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego, wyrażające się zaniechaniem dopuszczenia szeregu dowodów, które "miałyby istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności dowodu z przesłuchania pracowników Laboratorium Celnego w [..], dowodu z przesłuchania biegłych z jednostki badawczej, która wydała opinię techniczną, dowodu z konfrontacji biegłych oraz dowodu z przesłuchania strony". Analizy zebranej wszechstronnie dokumentacji pozwala na stwierdzenie, iż DIC jak również organ pierwszej instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, nie naruszając reguł procesowych gwarantujących prawidłowość ustalenia podstawy faktycznej oraz ochronę praw strony. Również materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący i pełny. Wątpliwości Sądu nie budzi także sposób oceny dowodów zebranych w sprawie. Ocena ta bowiem – dokonana na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego – mieści się w granicach swobody przyznanej organom, nie popadając w dowolność lub sprzeczność. Organy nie naruszyły zatem – wbrew zarzutom skargi – art. 191 o.p. Zarówno wyniki eksperymentu oraz opinii Laboratorium Celnego Izby Celnej w [...] były jednoznaczne, spójne i pełne, co uzasadniało zakończenie prowadzenia dalszego postępowania dowodowego, albowiem wszystkie istotne okoliczności w sprawie zostały już dostatecznie wyjaśnione. Organ podatkowy nie ma obowiązku przeprowadzania dowodów zaoferowanych przez stronę w sytuacji, gdy istotne dla sprawy okoliczności zostały już stwierdzone na podstawie innych dowodów, a strona jedynie kwestionuje wnioski, jakie organy wyprowadziły z przeprowadzonych dotychczas dowodów. Nie doszło zatem do naruszenia art. 188 o.p., który stanowi, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Za oczywiście bezzasadny uznano także zarzutu naruszenia § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier "poprzez bezzasadne zastosowanie w sprawie". Organy orzekające w sprawie wyczerpująco i wnikliwie wyjaśniły podstawy zastosowania powyższych przepisów w uzasadnieniach kwestionowanych decyzji. Sąd podziela ustalenia i ocenę prawną organów w całej rozciągłości, odstępując od ponownego jej przytaczania w części rozważającej wyroku. Zdaniem WSA, materiał dowodowy został zgromadzony w myśl reguł wynikających z o.p. (art. 188 o.p.). Organy przeprowadziły niezbędne do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności postępowanie dowodowe. Nie pominięto przy tym regulacji u.g.h., przeprowadzając dowód z należycie sporządzonej opinii uprawnionej jednostki badawczej. Sąd w pełni podziela argumentację decyzji DIC w zakresie zastosowania art. 129 ust. 3 u.g.h., albowiem z treści opinii jednostki badającej wynika jednoznacznie, że maksymalna stawka za grę na przedmiotowym automacie wynosiła 39,90 PLN (399 pkt.) oraz 40,00 PLN (400 pkt.). Wykazanie przez DIC legalności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, nie pozwoliło WSA podzielić wyrażonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Sąd działając z urzędu również nie dostrzegł takich naruszeń prawa, które uzasadniałyby skorzystanie z posiadanych uprawnień kasacyjnych. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja DIC odpowiada prawu. Dlatego skargę jako niezasadną Sąd oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.