I OZ 886/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. L. od zarządzenia Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SO/GL 2/16 o pozostawieniu pism z dnia 1 lutego 2016 r., 16 lutego 2016 r. oraz z dnia 6 marca 2016 r. bez rozpoznania postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2016 r. pozostawił bez rozpoznania pisma z dnia 1 lutego 2016 r., 16 lutego 2016 r. oraz z dnia 6 marca 2016 r. Sąd wskazał, że J. L. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z pismem z dnia 1 lutego 2016 r., którego treść nie pozwalała w sposób jednoznaczny odczytać intencji jego autora, dlatego Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem z dnia 5 lutego 2016 r. wezwał J. L. do sprecyzowania jego treści przez wskazanie, czy stanowi ono skargę wniesioną do sądu administracyjnego w trybie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. W wyznaczonym terminie J. L., odpowiadając na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia 16 lutego 2016 r., stwierdził, że z uwagi na mało precyzyjne wezwanie oraz ze względu na liczną, prowadzoną przez niego korespondencję nie jest w stanie ustosunkować się do wezwania sądu. W związku z powyższym Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem z dnia 23 lutego 2016 r. ponowił wezwanie do sprecyzowania treści pisma z dnia 1 lutego 2016 r. Jednocześnie wnioskodawca został poinformowany, że zgodnie z art. 55 §1 § P.p.s.a. Sąd może orzec o wymierzeniu grzywny organowi za nieprzekazanie skargi sądowi, a nie jak sugerował to wnioskodawca, za przekazywanie sobie skargi pomiędzy organami. Odpowiadając na wezwanie J. L. nadesłał kolejne pismo z dnia 6 marca 2016 r., którego treść również nie uzasadniała uznania, że stanowi ono skargę w rozumieniu art. 50 P.p.s.a. Każde ze wskazanych pism z dnia 1, 16 lutego oraz z dnia 6 marca 2016 r. zostało podpisane: "strona poszkodowana rodzina L.". W związku z powyższym Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem dnia 11 marca 2016 r. wezwał wskazanego w nagłówku przedmiotowych pism J. L. do uzupełnienia braków formalnych wskazanych pism przez ich podpisanie. Wskazano, że braki te mogą zostać uzupełnione przez podpisanie pism w siedzibie Sądu lub nadesłanie ich podpisanych egzemplarzy. Wyznaczono termin 7 dni, pod rygorem pozostawienia pism bez rozpoznania. W wyznaczonym terminie J. L. nadesłał pismo z dnia 24 marca 2016 r. do którego dołączył odpisy pism z dnia 1,16 lutego oraz 6 marca 2016 r. Każde ze wskazanych pism zostało podpisane w następujący sposób: " strona poszkodowana, pokrzywdzona i okradziona, źle traktowana, jak wyraźnie wynika przez organy RP, cała rodzina L., każdy z osobna w osobie L., L. i L.". Sąd I instancji wskazał, że każde pismo w postępowaniu sądowym powinno zostać podpisane, czego wymaga przepis art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Brak podpisu podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., ponieważ uniemożliwia on nadanie sprawie prawidłowego biegu. Treść żadnego ze wskazanych pism z dnia 1 i 16 lutego oraz 6 marca 2016 r. nie pozwala na właściwe oznaczenie zarówno przedmiotu skargi jak i organu, którego skarga miałaby dotyczyć. W ocenie Sądu wnioskodawca nie uzupełnił braków formalnych pism z dnia 1, 16 lutego oraz 6 marca 2016 r. W wyznaczonych terminach wnioskodawca nie podpisał ww. pism oraz nie sprecyzował ich treści. Wobec powyższego na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a. zarządzono o pozostawieniu bez rozpoznania wskazanych pism J. L. Na to postanowienie J. L. złożył zażalenie, z którego treści wynika, że nie zgadza się z zapadłym rozstrzygnięciem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 49 § 1 P.p.s.a. w wypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek nie zachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Podkreślić należy, że obowiązek określony w art. 49 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obciąża składającego pismo, ze skutkami o których stanowi art. 178 tej ustawy, jeżeli brak w tym zakresie uniemożliwi nadanie pismu procesowemu właściwego biegu. Przy czym wskazać należy, iż nie jest tak, że każde nieuzupełnienie braków formalnych pisma będzie prowadziło do sytuacji pozostawienia go bez rozpoznania, bądź odrzucenia. Podstawą takiego rozstrzygnięcia może być jedynie brak istotny, to znaczy taki którego nieusunięcie uniemożliwia nadanie pismu dalszego biegu. W rozpoznawanej sprawie wielokrotnie wzywany do sprecyzowania treści pism wnoszonych do sądu nie wykonał wezwań w sposób prawidłowy, nie sprecyzował treści pism, a nawet nie podpisał właściwie powyższych pism. W związku z tym stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie interpretacja zastosowana przez Sąd pierwszej instancji, który stwierdził, że wobec nieuzupełnienia braków formalnych pism z dnia 1, 16 lutego i 6 marca 2016 r., zarządzić należy pozostawienie pism bez rozpoznania, jest prawidłowa. Nieusunięcie bowiem przez skarżącego istotnych braków pism uniemożliwiło nadanie pismom dalszego biegu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.