II OSK 2822/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Czesława Nowak – Kolczyńska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. Ł. i A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 242/14 w sprawie ze skargi K. Ł. i A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 24 czerwca [...]14 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. Ł. i A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. Decyzją z dnia [...] września 2013 r. Burmistrz Miasta Ch., na podstawie art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca [...]03 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z [...]12 r., poz. 647 z późn. zm.) - u.p.z.p., § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia [...]03 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) orzekł na wniosek Gminy Ch. o ustaleniu warunków zabudowy nieruchomości ozn. nr [...], jedn. ewid. Ch. - miasto dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego lokalu usługowego na mieszkalny w budynku nr [...] przy ul. K. w Ch.. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli K. Ł. oraz A. C. wskazując, że nie otrzymali zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie, ponieważ zawiadomienie było wysłane na niewłaściwy adres, chociaż organowi l instancji właściwy adres był znany, gdyż nakaz zapłacenia podatków przysyłany był na właściwy adres. Faktu tego nie konwaliduje późniejsze zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji. Ponadto decyzja jest przedwczesna, ponieważ przed jej wydaniem konieczna i wymagana przez prawo była wcześniejsza uchwała wspólnoty mieszkaniowej budynku nr [...] przy ul. K. w Ch. o wyrażeniu zgody na zmianę przeznaczenia lokalu usługowego na mieszkalny, która to czynność, jest czynnością przekraczającą zwykły zarząd. Wskazano również, że zmiana przeznaczenia lokalu na mieszkalny spowoduje naruszenie interesów współwłaścicieli budynku, gdyż lokal ten będzie zamieszkiwany przez najemców o wątpliwej reputacji i statusie społecznym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa, usługowa oraz handlowa. A zatem planowana inwestycja, polegająca na zmianie sposobu użytkowania istniejącego - w budynku nr [...] przy ul. K. w Ch. lokalu użytkowego na mieszkalny, jest kontynuacją funkcji istniejącej zabudowy i zagospodarowania terenu zlokalizowanej w bliskim sąsiedztwie i otoczeniu. W odpowiedzi na podniesione w odwołaniu zarzuty Kolegium wskazało, że jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów, strona odwołująca figuruje jako współwłaściciel przedmiotowej nieruchomości, a wykazanym adresem zamieszkania jest ul. W. [...] w Ch.. Zgodnie z treścią art. 22 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne obowiązek zgłaszania w terminie 30 dni wszelkich zmian obciąża właściciela nieruchomości. Z faktu, iż K. C. oraz A. C. nie dopełnili obowiązku zgłoszenia do organu ewidencyjnego, nie mogą wywodzić dla siebie korzystnych skutków procesowych. Ponadto strona odwołująca wiedziała o toczącym się postępowaniu, o czym świadczy pismo z dnia 26 czerwca 2013 r., w którym przedstawiła swoje stanowisko, sprzeciwiając się planowanej inwestycji. Z treści art. 63 ust. 1 u.p.z.p., wynika, iż w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu. A zatem, zgoda współwłaścicieli na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy nie jest wymagana. Ponadto w myśl ust. 2 ww. przepisu, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji. Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. Ł. oraz A. C., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w l instancji, ze względu na jego przedwczesność - brak stosownej uchwały wspólnoty mieszkaniowej, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zarzutów skarżący podali, że pomimo toczącego się postępowania od czerwca 2013 r. nie otrzymali zawiadomienia o jego wszczęciu, a pierwsze pismo zawiadomienie o zebraniu dowodów i prawie zaznajomienia się z nimi, otrzymali we wrześniu 2013 r. co uniemożliwiło im czynny udział w postępowaniu. W zakresie zaś prawidłowości decyzji o warunkach zabudowy wskazali, że w analizowanej okolicy nie znajduje się lokal mieszkalny położony w piwnicy, nadto lokal ten nie spełnia wymogów do zamieszkania. Nadto chociaż decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza własności i uprawnień osób trzecich, to będzie mieć realny wpływ na funkcjonowanie pozostałych lokali mieszkalnych znajdujących się w kamienicy – zmiana sposobu użytkowania na lokal mieszkalny spowoduje zasiedlenie go przez osoby korzystające z pomocy socjalnej – jako lokalu socjalnego i rotacyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Odnosząc się do kwestii niezapewniania udziału w postępowaniu administracyjnym Sąd I instancji wskazał, że jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów z dnia 27.05.2013 r. skarżący figurowali jako współwłaściciele przedmiotowej nieruchomości pod adresem zamieszkania ul. W. [...] w Ch., a więc tym pod który skierowano zawiadomienie o wszczęciu postępowania, a także zawiadomienie o zebraniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim. Nadto wbrew twierdzeniom skarżących posiadali oni wiedzę o toczącym się postępowaniu i jego przedmiocie już 26 czerwca 2013 r., kiedy skierowali do organu I instancji sprzeciw wobec zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu. Powyższe okoliczności oznaczają, że umożliwiono skarżącym pełny czynny udział w toczącym się postępowaniu. Dodatkowo w ocenie Sądu skarżący mieli również zapewnioną możliwość czynnego działania w sprawie już po doręczeniu im pod nowy ustalony przez organ adres - zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim, gdyż odebrali je 4 i 5 września 2013 r., a zatem 14 dni przed wydaniem decyzji I instancji. Organ l instancji ustalił go na podstawie danych z ewidencji ludności i w tym stanie rzeczy należy uznać, że nie tylko nie można zarzucić organowi l instancji niedochowania obowiązku działania w granicach prawa lecz, że w związku z tymi dodatkowymi działaniami dołożył szczególnej staranności przy zapewnieniu udziału skarżących w postępowaniu. Pomimo tego dodatkowego zawiadomienia skarżący nie złożyli wówczas przed wydaniem decyzji żadnych dodatkowych zastrzeżeń i uwag. Niezasadne są także zarzuty odnoszące się do nieuwzględnienia praw współwłaścicieli nieruchomości tworzących wspólnotę mieszkaniową, w której znajduje się przedmiotowy lokal w zakresie nieuwzględnienia ich sprzeciwu wobec zmiany przeznaczenia lokalu. Mając na uwadze przedmiot postępowania, jakim jest ustalenie warunków zabudowy kwestie współwłasności części wspólnych budynku a także sprzeciw skarżących, nie stanowią podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Z treści art. 63 ust. 1 u.p.z.p., wynika, iż w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu. A zatem, zgoda współwłaścicieli na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy nie jest wymagana. Ponadto jak zasadnie podniósł skarżony organ decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Dopiero w następnym etapie procesu inwestycyjnego tj. w pozwoleniu na budowę, następuje konkretyzacja praw i obowiązków. Na tym etapie dopiero rozstrzygane są warunki techniczne inwestycji, w tym również czy możliwe jest wydanie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Zatem w postępowaniu o pozwolenie na budowę, ocenia się i bada czy lokal spełni wymagania dla lokalu mieszkalnego. Stąd niezasadne są również zarzuty skarżących odnoszące się do spełnienia w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy warunków technicznych dla lokalu mieszkalnego czy też wymogów do zamieszkania. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut odnoszący się do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. z powodu braku w obszarze analizowanym lokalu mieszkalnego położonego w piwnicy. Powyższy zarzut prowadzi bowiem do niedopuszczalnego zawężającego rozumienia pojęcia kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników, których rozumienie nie może ograniczać się tylko do zezwalania na powstanie w danym miejscu obiektów tożsamych z już istniejącymi poprzez odwołanie do specyficznych cech, których ustawodawca nie wyróżnił. W niniejszej sprawie decyzja dotyczy warunków zabudowy dla lokalu mieszkalnego. Już z racji znajdowania się w przedmiotowym budynku innych lokali mieszkalnych ta kontynuacja funkcji mieszkalnej została spełniona. Kontynuacji funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie można rozumieć jako tożsamości i powielania co do wszystkich parametrów lokali, lecz jako umożliwienie funkcji istniejącej. Zatem gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, nie można uznać, że nie daje się z nią pogodzić i z nią koliduje. Wobec tego ustalenia skarżonym organom nie można zarzucić, że przeprowadzone postępowanie było wadliwe, gdyż jego istotą była ocena czy została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Realizację tej przesłanki również wyczerpująco uzasadniono w skarżonej decyzji. W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący kasacyjnie zaskarżając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości podnieśli następujące zarzuty: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi stron, w sytuacji, gdy decyzja S.K.O. w K. została wydana z naruszeniem art. 64 k.p.a., uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu, że "ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów dnia 27.05.2013 roku wynika z skarżący figurowali jako współwłaściciele przedmiotowej adresem zamieszkania jest ul. W. [...] w Ch., a więc tym pod który skierowano zawiadomienie o wszczęciu postępowania, a także zawiadomienie o zebraniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim", w sytuacji, gdy skarżący nigdy nie byli współwłaścicielami nieruchomości położonej W. [...] w Ch. oraz gdy przeczy powyższemu ustaleniu stan prawny księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla nieruchomości położonej w Ch., przy ulicy W. nr [...] przez Sąd Rejonowy w Ch. - Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia 04 czerwca 2002 roku; - art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja S.K.O. w K. została wydana z naruszeniem art. 28 w zw. z "art. 10 par" ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013, poz. 267) uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu, że skarżący "skierowali do organu I instancji sprzeciw wobec zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu, a zatem posiadali wiedzę o toczącym się postępowaniu ", - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 110 p.p.s.a. poprzez zrezygnowanie z zawiadomienia o toczącym się postępowaniu sądowym - współwłaściciela nieruchomości T. R., który dotychczas nie brał udziału w sprawie w charakterze strony. O powyższym zdecydował W.S.A. w Krakowie, odraczając pierwszą rozprawę, w dniu 07.05.2014 r., a następnie zaniechał wzywania wyżej wymienionego. Przez powyższe zaniechanie naruszono istotne uprawnienia strony oraz zasady postępowania; 2. naruszenie prawa materialnego, tj.: - "art. 61 ust pkt 1" u.p.z.p. przez wadliwe ustalenie warunków zabudowy i przyjęcie (za błędną opinią architekta miejskiego), że w piwnicy budynku, znacznie poniżej poziomu ulicy G. może znajdować się lokal mieszkalny; - "art. 61 ust. pkt 5" u.p.z.p. w związku z przepisami art. 195-221 k.c., przez niezastosowanie przywołanych przepisów; przez pominięcie faktu, że w tym przypadku mamy do czynienia z tak zwaną "małą wspólnotą mieszkaniową ". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autorzy podnieśli, że w razie wszczęcia postępowania z urzędu strona ma prawo do uzyskania natychmiastowej (niezwłocznej) informacji o zainicjowaniu postępowania w jej sprawie - czego w tej sprawie zabrakło. Jest to podstawowe uprawnienie strony, któremu nie może ona się przeciwstawić. Dlatego zawiadomienie o wszczęciu postępowania jest takie istotne, a władczy organ winien działać z wyjątkową starannością. Tylko wyraźne zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego gwarantuje stronie ochronę jej praw w oparciu o przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Powyższe zawiadomienie daje podmiotowi administrowanemu możliwość podporządkowania swoich działań rygorom prawa administracyjnego, dlatego jest tak istotne. Organy obu instancji w swoich ustaleniach oparły się na wynikach analizy sporządzonej przez mgr inż. arch. A. G.. Ustalenia tej analizy podzieliło bezkrytycznie S.K.O w K. oraz W.S.A w Krakowie, uznając że w zaskarżonej decyzji spełniono wymogi określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Za wadliwą analizą architekta — odnośnie spełnienia wymogów ustawy sprowadzającą się do jednego zdania - przyjęto, że w piwnicy budynku, znacznie poniżej poziomu ulicy G. może znajdować się lokal mieszkalny. W najbliższej okolicy nie ma lokalu mieszkalnego położonego w piwnicy, co organ I instancji pomijają milczeniem. Analizy sporządzonej przez mgr inż. arch. A. G. jest dla tych organów wystarczająca, choć jest ewidentnie wadliwa. Jak można dopuścić by ustalać warunki lokalu mieszkalnego w piwnicy. Decyzja formalnie dotyczy warunków zabudowy dla lokalu mieszkalnego, ale ma to być lokal o charakterze rotacyjnym, gdzie zamieszkiwać będą osoby z tak zwanego marginesu społecznego. Argument polegający na tym, że w przedmiotowym budynku znajdują się inne lokale mieszkalne i kontynuacja funkcji mieszkalnej została spełniona nie wytrzymuje krytyki. Nie ma bowiem żadnego lokalu położonego w piwnicy. Ten lokal użytkowy na mieszkanie zupełnie się nie nadaje, ze względu na posiadane parametry. Nie posiada węzła sanitarnego, który chciano wydzierżawić od państwa Ł.. Ten lokal znajduje się w przyziemiu, a dokładniej w piwnicy. Strop tego lokalu jest bardzo niski. W tym lokalu nigdy nie mieszkali ludzie. Jednak to opina zbywa jednym zdaniem. Chociaż w toku postępowania uzyskano wymagane uzgodnienia i opinie oraz ustalono, iż spełnione są przesłanki do wydania decyzji to projekt decyzji został sporządzony przez mgr inż. arch. A. G. - nie odpowiada wymogom. Miejski architekt napisał to, kazał mu jego zwierzchnik. Nikt nie chciałby mieszkać w piwnicy i to zrujnowanej. Miejski Zarząd Budynków Komunalnych w Ch. z wnioskiem o zmianę warunków zabudowy wystąpił w dniu 07.06. 2013 roku nie uzyskawszy takiej zgody pozostałych członków wspólnoty. Zdaniem skarżących mamy tu do czynienia z czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu. Choć decyzja o warunkach zabudowy formalnie nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, to decyzja będzie miała realny wpływ na życie całej kamienicy i funkcjonowanie pozostałych lokali. Powołując takie argumenty w ramach podstaw kasacyjnych jej autorzy wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Jednocześnie skarżący kasacyjnie zwrócili się o wystąpienie do Sądu Rejonowego w Ch. - Wydziału Ksiąg Wieczystych, o wydanie zaświadczenia odnośnie byłego stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej nr [..], prowadzonej dla nieruchomości położonej w Ch., przy ulicy W.nr [...], w okresie od 19 grudnia 2000 roku do dnia 28 lutego 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia [...]02 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z [...]12 r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna ograniczona została do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, a poza kontrolą pozostała zgodność orzeczenia z innymi przepisami prawa. Rozpoznawana skarga kasacyjna oparta została na zarzutach naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, z których żaden nie może wywołać zamierzonego rezultatu w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku. Istota skargi kasacyjnej sprowadza się w zasadzie do wykazania, że strona skarżąca nie miała zapewnionego prawa czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji, co było skutkiem doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym na adres, pod którym skarżący nie zamieszkują, w sytuacji gdy prawidłowy adres był ujawniony w ewidencji meldunkowej. Powyższe dało skarżącym podstawę do sformułowania zarzutów naruszenia art. 64 i art. 10 § 1 k.p.a. Usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić między innymi w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu decyzji organ naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. - jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w kontekście przedstawionych zarzutów skargi kasacyjnej i argumentacji z tym związanej nie było podstaw do zastosowania w tej sprawie konstrukcji prawnej wynikającej z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., bowiem Sąd pierwszej instancji niewadliwie stwierdził, że uchybienia których dopuścił się organ I instancji nie miały wpływu na wynik przedmiotowej sprawy. Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Przepis ten stanowi formę realizacji zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym (art. 10 k.p.a.). Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego ma umożliwić stronom realizację uprawnień procesowych określonych przepisami k.p.a. przez podejmowanie przez nie czynności procesowych mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy administracyjnej. Z tego też względu nie jest istotna forma tego powiadomienia, lecz fakt, czy strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania administracyjnego w określonej sprawie, a więc to, czy powzięły wiadomość o wszczęciu postępowania administracyjnego. Uzyskanie przez stronę informacji o wszczęciu postępowania administracyjnego w określonej sprawie umożliwia stronie podjęcie stosownych działań w danej sprawie i pozwala na zadbanie o należytą ochronę własnych interesów prawnych. Poza sporem pozostaje fakt, że organ I instancji w sposób nieprawidłowy wysłał zawiadomienia, skoro dane w ewidencji meldunkowej były aktualne. Jednak nie można uznać za słuszne twierdzenie zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, iż brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania stanowił istotne uchybienie rzutujące na prawa i obowiązki strony w postępowaniu administracyjnym, w tym zapewnienie jej czynnego udziału. Świadczy o tym fakt, że jedno ze skarżących małżonków już w dniu 26 czerwca 2013 r. podpisało się pod pismem współwłaścicieli nieruchomości wystosowanym w proteście przeciwko zmianie sposobu zagospodarowania lokalu. Wyjaśnienia ponadto wymaga, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Takiego związku skarżący kasacyjnie nie wskazali. Uczestnik postępowania T. R. został zawiadomiony o terminie rozprawy w dniu 7 maja 2016 r., jednak Sąd w dniu rozprawy – jak wynika z akt sprawy – nie dysponował zwrotnym potwierdzeniem odbioru (w drodze awizo), stąd postanowił o odroczeniu rozprawy. O kolejnym terminie wyznaczonym na dzień 24 czerwca 2014 r. uczestnik ten również został zawiadomiony – zwrotne potwierdzenie odbioru k. 85, zatem twierdzenie o pominięciu uczestnika w postępowaniu sądowym jest zupełnie niezrozumiałe. Jeśli idzie o zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 u.p.z.p. to również są one niezasadne. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie przesądza o prawie do rozpoczęcia budowy. Budowę można dopiero rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która może być wydana jedynie inwestorowi który m.in. wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Brak zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości nie ma zatem znaczenia w przedmiotowym postępowaniu. Podzielić również należy pogląd, że ustalanie dobrego sąsiedztwa nie polega, na tym, żeby poszukiwać w obszarze analizowanym lokali mieszkalnych urządzanych w piwnicach. W sposób wyczerpujący zostały te kwestie uargumentowane przez organy i prawidłowo zaakceptowane przez Sąd Wojewódzki. Reasumując, skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 184 p.p.s.a.