II SA/Ol 622/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant referent stażysta Milena Małyszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2016 r. sprawy ze skargi Gminy na postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zrealizowanej budowy obiektów oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia "[...]", po rozpatrzeniu zażalenia Z. D. i W. D. od postanowienia z dnia 24 listopada 2015 r. zawieszającego postępowanie w sprawie zrealizowanej na działce nr "[...]" w A inwestycji polegającej na budowie mechaniczno biologicznej oczyszczalni ścieków na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) uchylił zaskarżone postanowienie w całości i odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan sprawy: Roboty budowlane polegające na budowie mechaniczno-biologicznej oczyszczalni ścieków wraz z przyłączami realizowane były na podstawie ostatecznej w chwili budowy decyzji pozwolenia na budowę Wojewody z dnia "[...]". Wskutek złożonej skargi Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 listopada 1999 r. sygn. IV SA 1194/99 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Olsztyńskiego z dnia 16 kwietnia 1999 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę mechaniczno-biologicznej oczyszczalni ścieków w Biesalu na działce nr "[...]". Główną przyczyną uchylenia powyższych decyzji było uchylenie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 1999 r. sygn. IV SA 2486/97 decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. W związku z uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę PINB postanowieniem z dnia "[...]" wstrzymał przedmiotowe roboty budowlane. Następnie decyzją z dnia "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił pozwolenia na kontynuację robót budowlanych na podstawie opracowanej dokumentacji technicznej. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z "[...]" utrzymał w mocy powyższą decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2002 r. uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" w przedmiocie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych polegających na budowie mechaniczno-biologicznej oczyszczalni ścieków. W dniu 17 maja 2012 r. do PINB wpłynął wniosek Wójta Gminy z prośbą o zawieszenie przedmiotowego postępowania z uwagi na fakt, iż Rada Gminy przystąpiła do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu A, co stanowić może zagadnienie wstępne przed wydaniem decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił przedmiotowe postępowanie do czasu rozpatrzenia uchwały Rady Gminy Gietrzwałd z dnia 23 lutego 2012 r. nr XVII/157/2012 w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu Biesal i podjęcia przez Radę Gminy Gietrzwałd uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu Biesal traktując w/w rozstrzygnięcie Rady jako zagadnienie wstępne, które może przyczynić się do zajęcia prawidłowego stanowiska PINB w Olsztynie przy rozpatrywaniu sprawy. W dniu 19 sierpnia 2013 r. Wójt Gminy Gietrzwałd poinformował PINB o podjęciu przez Radę Gminy Gietrzwałd w dniu 28 maja 2013 r. uchwały Nr XXXIII/327/2013 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu Biesal, gmina Gietrzwałd, obejmującej m.in. teren oczyszczalni ścieków oraz wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego. Następnie PINB postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2013 r. podjął zawieszone postępowanie administracyjne oraz postanowieniem z dnia 2 października 2013 r. nałożył na Gminę Gietrzwałd obowiązek dostarczenia oceny technicznej wykonanych robót. Gmina Gietrzwałd w dniu 9 października 2015 r. dostarczyła nakazaną ocenę techniczną. W dniu 14 stycznia 2015 r. do PINB wpłynęło pismo Gminy Gietrzwałd informujące, że Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał uchwałę nr XXXIII/327/2013 Rady Gminy Gietrzwałd z dnia 28 maja 2013 r. uchwalającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części obrębu Biesal za nieważną i niepodlegającą wykonaniu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż ustalenia planu miejscowego są niezgodne z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Gietrzwałd uchwalonego uchwałą nr IX/67/2011 z dnia 30 czerwca 2011 r. W dniu 13 listopada 2015 r. do PINB wpłynął ponowny wniosek Wójta Gminy Gietrzwałd z prośbą o zawieszenie przedmiotowego postępowania z uwagi na fakt, że Gmina Gietrzwałd przystąpiła do opracowania nowego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Gietrzwałd, a następnie uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Gietrzwałd obejmującego w/w nieruchomość, co stanowić może zagadnienie wstępne przed wydaniem decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego . W związku z powyższym PINB postanowieniem z dnia 24 listopada 2015 r. w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 kpa zawiesił postępowanie w sprawie, do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu Biesal. W dniu 18 grudnia 2015 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego wpłynęło zażalenie na rzeczone postanowienie, wniesione z zachowaniem ustawowego terminu przez W. D. i Z. D.. Wnieśli oni o uchylenie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" Jako podstawę zgłoszonego żądania wskazali naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez jego błędne zastosowanie. Państwo D. wskazali, iż proces uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może stanowić zagadnienia wstępnego. Rozpatrując wniesione zażalenie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa zawieszenie postępowania administracyjnego następuje wówczas, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" rozumieć należy kwestię prawną, która nie była jeszcze prawomocnie przesądzona na właściwej drodze, wyłaniającą się w toku postępowania administracyjnego, gdy jej uprzednie rozstrzygnięcie, a więc poprzedzające rozpatrzenie sprawy, leży w kompetencji innego organu lub sądu. Konieczne jest przy tym istnienie bezpośredniej zależności pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Przy czym nie chodzi tu o konieczność wyjaśnienia nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy, lecz o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego, bez rozstrzygnięcia którego nie jest możliwe wydanie orzeczenia w sprawie głównej. Organ podkreślił, że czynności podejmowane przez Gminę Gietrzwałd w celu opracowania nowego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a następnie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu Biesal nie będą stanowić zagadnienia wstępnego. Organ argumentował w zaskarżonym postanowieniu, że celem wprowadzenia przesłanki zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do legalizacji samowoli budowlanej jest zapewnienie ochrony dobra publicznego, jakim jest ład przestrzenny i architektoniczny. Generalną zasadą jest, iż przesłanką legalizacji robót budowlanych wykonanych z naruszeniem ustawy Prawo budowlane jest zgodność obiektu budowlanego z przepisami z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego obowiązującymi w dacie likwidacji naruszenia prawa, to jest w dacie orzekania przez organ administracji. Zdaniem WINB jeżeli na terenie, na którym wzniesiono obiekt budowlany, obowiązuje (w dacie orzekania) plan miejscowy - tylko ten plan może być podstawą oceny zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest nie tylko aktem planistycznym, ale także aktem prawa miejscowego. Akty prawa miejscowego zgodnie z art. 87 § 2 Konstytucji RP są źródłami prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działań organów, które je ustanowiły. Dlatego też organ II instancji podkreślił, że zapisy na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego mają moc powszechnie obowiązującą. Brak planu nie oznacza jednak swobody w zagospodarowaniu przestrzennym. Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Oznacza to, zdaniem organu nadzoru budowlanego stopnia wojewódzkiego, iż w sytuacji braku planu do ocen zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ nadzoru budowlanego bierze pod uwagę ustalenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W toku postępowania naprawczego organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest wtedy wyznaczyć stronie uzasadniony termin do przedłożenia przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Wszczęcie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy uzasadnia zawieszenie postępowania naprawczego prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego. Błędem jest natomiast zawieszenie postępowania wyłącznie ze względu na prace legislacyjne nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. WINB wyjaśnił, że zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję (postanowienie) w całości i w tym zakresie orzeka w całości. W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdyż wszystkie okoliczności sprawy mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zostały wyjaśnione. Organ orzeka wyłącznie w przedmiocie incydentalnego postępowania w sprawie zawieszenia postępowania głównego (nie ingerując w sposób merytoryczny w jego przedmiot). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożyła Gmina Gietrzwałd. W skardze Gmina zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez uznanie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka uzasadniająca zawieszenie postępowania Na tej podstawie skarżąca wniosła o: - uwzględnienie skargi poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że dopiero po opracowaniu nowego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a następnie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu Biesal sytuacja prawna związana z legalnością inwestycji będzie z całą pewnością jasna i nie budząca wątpliwości. Uchwały Rady Gminy nie stanowią bowiem elementu stanu faktycznego lecz są zdarzeniami prawnymi, co dodatkowo uzasadnia potrzebę zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżąca podniosła, że brak jest legalnej definicji pojęcia "zagadnienia wstępnego", wobec czego organ administracji jest obowiązany każdorazowo ocenić czy dane zdarzenie prawne jest takim zagadnieniem pozostającym w bezpośrednim związku przyczynowym z postępowaniem administracyjnym. Należy jednak zauważyć, że to, co jest owym zagadnieniem wstępnym zależy od tego, co jest przedmiotem sprawy głównej, a to z kolei wynika z przepisów prawa materialnego. W ocenie wnoszącej skargę Gminy pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" rozumieć należy czynności poprzedzające rozpatrzenie sprawy, które dodatkowo leżą w kompetencji innego organu lub sądu. Konieczne jest przy tym istnienie bezpośredniej zależności pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Podkreślono w skardze, że o ile faktycznie uchwalanie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest samodzielnym aktem prawa miejscowego, to jednak niewątpliwie prowadzić będzie do zmiany takiego aktu. Tego rodzaju działania Rady Gminy mają bowiem na celu wywiązanie się z przesłanki legalizacji polegającej na zgodności inwestycji z planem. Dlatego też rozpatrzenie sprawy zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ, w tym przypadku od uchwały Rady Gminy Gietrzwałd. Skarżąca zaznaczyła, że w tej sprawie nie można uznać tych działań za zdarzenie przyszłe i niepewne, bowiem to sama Gmina wniosła o zawieszenie postępowania z uwagi na prace związane z rozstrzygnięciem kwestii związanej z zagospodarowaniem przestrzennym. Argumentowano w skardze, że prawdą jest, iż wydano szereg orzeczeń sądów administracyjnych stwierdzających, iż uchwała w przedmiocie uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi zagadnienia wstępnego, jednakże w tego typu sprawach wniosek o zawieszenie składał najczęściej właściciel danej nieruchomości, który uprzednio zwrócił się do Gminy z prośbą o podjecie takiej uchwały. Dlatego też - w ocenie skarżącej Gminy - stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze zdarzeniem przyszłym aczkolwiek pewnym. Zdaniem skarżącej nie bez znaczenia jest również fakt, iż niniejsze postępowanie dotyczy budowy mechaniczno-biologicznej oczyszczalni ścieków oraz z przyłączami energii elektrycznej, dróg i placów z ukształtowaniem terenu oraz odgrodzenie terenu. W związku z tym jest to inwestycja, która ma na celu podniesienie komfortu życia mieszkańców Gminy Gietrzwałd, dlatego też w ocenie niniejszej sytuacji pod kątem zawieszenia postępowania powinien być brany pod uwagę interes publiczny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2014 r., poz.1647 ze zm.). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji (postanowienia) z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r., poz. 718 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie zostało podjęte z naruszeniem prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na gruncie przedmiotowej sprawy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił postanowienie organu I instancji zawieszające postępowanie naprawcze w sprawie zrealizowanej inwestycji polegającej na budowie mechaniczno biologicznej oczyszczalni ścieków i odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego. Organ II instancji dokonując wykładni przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazał, że podejmowane przez Gminę Gietrzwałd czynności w celu opracowania zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a następnie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu Biesal nie stanowią w niniejszym postępowaniu zagadnienia wstępnego. Z akt administracyjnych wynika, organ I instancji prowadzi postępowanie naprawcze prowadzone w oparciu o art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) mające na celu doprowadzenie zrealizowanej inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Wskazać należy, że w myśl art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przez zagadnienie wstępne rozumie się zagadnienie prawne, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, ale inny organ lub sąd i rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji. Mówiąc inaczej, treść rozstrzygnięcia innego organu lub sądu, do którego kompetencji należy wydanie takiego rozstrzygnięcia jest koniecznym elementem podstawy rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji przez organ administracji. W literaturze stwierdza się także, że rozstrzygnięcie to może dotyczyć uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo innych jeszcze okoliczności mających znaczenie prawne, zarówno o charakterze materialnym, jak i procesowym (Piotr Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydanie 4, LexisNexis ,Warszawa 2007). Postępowanie może zostać zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r. II OSK1570/11; orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu na gruncie przedmiotowej sprawy nie mamy do czynienia z zagadnieniem wstępnym. Nie można bowiem przyjąć, by zmiana studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a następnie uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiło zagadnienie wstępne w prowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu naprawczym. Rację ma organ II instancji odwołując się w tej mierze do jednolitego stanowiska sądów administracyjnych, że przez zagadnienie wstępne należy rozumieć rozstrzygnięcie zapadłe w postępowaniu administracyjnym lub sądowym, od którego wyniku zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w postępowaniu głównym. Nie jest zaś zagadnieniem wstępnym wynik procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem procedura ta nie stanowi postępowania administracyjnego, ani też sądowego, lecz jest postępowaniem legislacyjnym w gminie, prowadzącym do zmiany aktu prawa miejscowego (por. np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2013 r., zapadły w sprawie o sygn. akt: II OSK 1843/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 lutego 2013 r., zapadły w sprawie o sygn. akt: II SA/Gd 752/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2013 r., zapadły w sprawie o sygn. akt: II OSK 2420/11; orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym bardziej takiego postępowania administracyjnego ani sądowego nie stanowi procedura zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jako że studium takie nie jest nawet aktem prawa miejscowego, lecz ma ono jedynie na celu określenie polityki przestrzennej gminy. Nie można także przyjąć, że brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym bardziej zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego stanowi przeszkodę, która wyklucza możliwość zakończenia pozytywnego, czy też negatywnego postępowania naprawczego. Rację ma organ nadzoru budowlanego stopnia wojewódzkiego, że w przypadku braku planu miejscowego oceny zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ dokonuje w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy. Brak planu miejscowego i studium nie tamuje postępowań naprawczych prowadzonych w oparciu o przepisy Prawa budowlanego. Na zakończenie wskazać należy, iż nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej Gminy, że skoro w niniejszej sprawie Gmina wniosła o zawieszenie postępowania, a Rada Gminy ma przyjąć uchwały w sprawie zmiany studium i uchwalenia planu miejscowego to postępowanie w sprawie winno zostać zawieszone, a przywołane przez organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyroki nie znajdują zastosowania przy wykładni art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie Sądu okoliczność, że to Gmina jest inwestorem nie ma w sprawie znaczenia. Trudno bowiem przyjąć, że Gmina jako inwestor może mieć pozycję bardziej uprzywilejowaną w stosunku do innych podmiotów, jak zdaje się to wynikać ze skargi. Ponadto przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) i przepisy prawa budowlanego wyraźnie stanowią, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Brak jest podstaw do twierdzenia, że z uwagi na okoliczność, że to Gmina jest inwestorem (nawet, jeżeli chodzi o inwestycje ważne z jej punktu widzenia), to powyższa zasada może być naruszona. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.