I OSK 2722/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza Bobowej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 827/16 odrzucającego skargę Burmistrza Bobowej na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia negatywnego sporu o właściwość postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], wydanym na podstawie przepisu art. 22 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej w skrócie: K.p.a.) w zw. z art. 191 ust. 9 i ust.10 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 332, dalej zwanej ustawą o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej) po rozpoznaniu wniosku Wójta Gminy Łużna o rozstrzygnięcie negatywnego sporu o właściwość między Wójtem Gminy Łużna a Burmistrzem Bobowej w przedmiocie wskazania organu właściwego do ponoszenia wydatków na opiekę i wychowanie dzieci A., M., J. i Z. W., umieszczonych w pieczy zastępczej – wskazał Burmistrza Bobowej jako organ właściwy do ponoszenia wydatków na opiekę i wychowanie wskazanych wyżej dzieci umieszczonych najpierw w rodzinie zastępczej S. I. zamieszkałej w Szalowa a następnie w placówce opiekuńczo – wychowawczej. Skargę na powyższe postanowienie wniósł Burmistrz Bobowej. Zarzucił naruszenie prawa materialnego art. 191 ust. 9, 238 ust. 1, 195 ust. 5 w zw. z art. 191 pkt 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej oraz zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 7, 77 i 80 K.p.a. W odpowiedzi na skargę SKO w Nowym Sączu wniosło o jej odrzucenie z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowieniem z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 827/16, wydanym na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., odrzucił powyższą skargę uznając, że nie mieści się ona w kognicji sądu administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł Burmistrz Bobowej. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 1 i art. 3 § 2 pkt P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji błędne uznanie, iż zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] lutego 2016 r. nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Burmistrz Bobowej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie Burmistrz Bobowej przedmiotem skargi do sądu administracyjnego uczynił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu w przedmiocie wskazania organu właściwego do ponoszenia wydatków na opiekę i wychowanie dzieci. Odnotować należy, że kwestię określenia organów właściwych do rozstrzygania sporów o właściwość między organami administracji normuje art. 22 K.p.a. Podkreślić należy, że postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia sporu o właściwość nie jest postępowaniem administracyjnym. Spór o właściwość jest wewnętrzną sprawą administracji publicznej, nie podlegającą kontroli za pomocą środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, jak też sądowoadministracyjnym. Rozstrzygnięcie tego sporu następuje w formie aktu administracyjnego, ale nie w formach przewidzianych w postępowaniu administracyjnym tj. decyzji czy postanowienia (patrz: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. M. Wierzbowskiego i A. Wiktorowskiej, Warszawa 2011, s. 136-137 i przywołania tam literatura oraz postanowienie NSA z 28 marca 1991 r., SA/Lu 218/91, ONSA 1991/1/30). W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu rozstrzygnęło spór o właściwość między Wójtem Gminy Łużna a Burmistrzem Bobowej ujmując je nieprawidłowo w formie postanowienia. Jednak okoliczność ta nie ma wpływu na wynik sprawy bowiem jak wyżej wskazano skarga na rozstrzygnięcie sporu o właściwość jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.