I SA/Rz 367/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ Sędziowie NSA Jerzy Solarski WSA Jarosław Szaro Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2016 r. sprawy ze skargi spółki "A" w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2013 r. oddala skargę. I SA/Rz 367/16 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] marca 2016r. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania "A" Spółka z o. o. (dalej: Spółka/ podatnik) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2015r. nr [...], określającej w podatku od towarów i usług za listopad 2013r. kwotę zwrotu różnicy podatku w wysokości 8 zł, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ powołał się na wyniki kontroli podatkowej przeprowadzonej u podatnika w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za listopad 2013r., w trakcie której stwierdzono, że podatnik wykazał w ewidencji zakupu i rozliczył w deklaracji VAT-7: fakturę VAT nr [...] z dnia 12.11.2013r., wystawioną przez "B"Spółka z o.o. (dalej: "B") na kwotę netto 150.749 zł, podatek VAT 34.672,27 zł, dot. zakupu folii strech jumbo, fakturę VAT nr [...] z dnia 13.11.2013r., wystawioną przez "B" na kwotę netto 425.351,16 zł, podatek VAT 97.837,90 zł, dot. zakupu kawy Tchibo Family - fakturę VAT nr [...] z dnia 21.11.2013r., wystawioną przez "C" Spółka z o. o. (dalej: "C") na kwotę netto 156.916,21 zł, podatek VAT 36.090,73 zł, dot. zakupu napoju UMMBA. W ewidencji sprzedaży Spółka wykazała faktury dotyczące wewnątrzwspólnotowych dostaw: nr [...] z dnia 12.11.2013r., wystawioną dla "D". (Czechy) na kwotę 153.835,20 zł (folia stretch Jumbo), nr [...] z dnia 13.11.2013r., wystawioną dla"E". na kwotę 434.877,30 zł (kawa Tchibo Family) oraz nr [...] z dnia 21.11.2013r., wystawioną dla "F". na kwotę 161.616,46 zł (napój UMMBA). Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji uznał, że faktury mające dokumentować tak nabycie, jak i wewnątrzwspólnotowe dostawy kawy oraz napoju UMMBA, nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych, zrealizowanych pomiędzy wskazanymi w nich podmiotami, są więc nierzetelne. W ocenie organu I instancji spółka "A" nie dysponowała jak właściciel rzekomo nabytymi towarami i w konsekwencji nie mogła przenieść na odbiorców prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W zakresie transakcji obrotu folią stretch Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie art. 22 ust.2 i ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 201 Ir., Nr 177 poz. 1054 ze zm. – dalej: ustawa o VAT) uznał, że nabycie i dostawa folii stretch zrealizowane przez spółkę "A", były elementem "transakcji łańcuchowej" i jako dostawy "nieruchome" winny być opodatkowane w Czechach. W konsekwencji w oparciu o art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT wykluczył możliwość obniżenia podatku należnego o podatek wykazany w fakturze dotyczącej nabycia przez Spółkę folii stretch. Dokonane ustalenia znalazły odzwierciedlenie w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2015r. nr [...], którą określono spółce "A" w podatku od towarów i usług za listopad 2013r. kwotę zwrotu różnicy podatku w wysokości 8 zł (wobec zadeklarowanej kwoty zwrotu różnicy podatku w wysokości 168.609 zł). Organ I instancji nie uwzględnił obniżenia podatku należnego o kwoty podatku wykazanego w wyżej wymienionych fakturach oraz wyłączył z rozliczenia wykazane w deklaracji VAT-7 wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów. Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając naruszenie: art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a ustawy o VAT przez pozbawienie strony prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w fakturach dokumentujących zakup towarów w następstwie przyjęcia, iż dokumentowały one czynności, które nie zostały dokonane, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, m.in. przez dokonanie niewłaściwej oceny zebranego materiału dowodowego, przez przyjęcie braku istnienia po stronie podatnika dobrej wiary, uznanie, że transakcje dokonywane przez niego nie miały charakteru transakcji handlowych - gospodarczych oraz przez przyjęcie, że podatnik może ponosić negatywne skutki działań swoich kontrahentów, pomimo braku dowodów świadczących o działaniu podatnika bez istnienia dobrej wiary. Organ stwierdził, że z treści z art. 86 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT wynika, że przesłanką realizacji prawa do obniżenia kwoty podatku należnego jest faktyczne nabycie towarów lub usług, potwierdzone fakturą dokumentującą rzeczywistą dostawę w kraju. Warunek taki realizuje się wtedy, gdy faktura odzwierciedla rzeczywiste zdarzenie gospodarcze dokonane pomiędzy podmiotami wymienionymi na fakturze, którego przedmiotem jest towar bądź usługa opisana w tym dokumencie, zgodne z jego treścią pod względem ilościowym, rzeczowym i wartościowym. Natomiast sama faktura nie stanowi dowodu zaistnienia zdarzenia gospodarczego, Zdaniem organu okoliczności, w jakich doszło do opisanych w fakturach transakcji zakupu i sprzedaży kawy oraz napoju UMMBA, wskazują, że transakcje te stanowiły element "karuzeli podatkowej". Zarówno kawa, jak i napój UMMBA, były wywożone i po wykazaniu transakcji przez kilka firm w kraju i na terenie Wspólnoty, wracały z powrotem do punktu wyjścia: w przypadku kawy był to magazyn [...] w Czechach – [...], natomiast w przypadku napoju UMMBA była to firma "G" Węgry. Organ stwierdził, że okoliczności charakterystyczne dla transakcji karuzelowych to: - powrót towaru do punktu wyjścia (do tej samej firmy lub pod ten sam adres), - przedmiotem rzekomego obrotu był cały czas ten sam towar, w identycznej ilości, co wynika z porównania treści faktur, - brak źródła pochodzenia towaru, - brak ostatecznego odbiorcy, - brak racjonalności transakcji, - celem transakcji było wykazanie się obrotami i dochodem przed bankami, - błyskawiczny czas realizacji transakcji (nawet kilka podmiotów w ciągu jednego dnia), - międzynarodowy zasięg transakcji. W przypadku obrotu kawą podmioty zaangażowane w ten proceder to (w kolejności transakcji): "H" Czechy (wysyłka z magazynu [...]) – "I" sp. z o.o – "J" sp. z o.o. – "C" sp. z o.o. – "B" sp. z o.o. – "E"- "K" Czechy (magazyn [...]). Kawę przemieszczano zatem faktycznie z Czech do Czech. W przypadku napoju UMMBA podmioty zaangażowane w ten proceder to (w kolejności transakcji): "L" sp. o.o. (wysyłka towaru nastąpiła z "G" Węgry) – "M" - sp.z o.o -"C" sp. z o.o. – "A" sp. z o.o., "F" Słowacja – "G" Węgry. Napój UMMBA przemieszczano zatem z Węgier na Węgry. "Karuzelowego" obrotu towarem nie negowała spółka, zarzucała jednak, że działała w "dobrej wierze". Zdaniem organu odwoławczego postępowanie dowodowe wykazało, że nikt ze spółki "A" nie brał udziału w transakcjach zakupu i sprzedaży kawy oraz napoju UMMBA, nikt nie posiada szczegółowej wiedzy dotyczącej towaru, jego jakości, transportu do odbiorcy (mimo, iż wg CMR nadawcą był "A"), nikt nie widział towaru, wystawienia przez spółkę "A" faktur dotyczących wewnątrzwspólnotowej dostawy kawy i napoju UMMBA nie potwierdzili składając zeznania: D. K.., która zajmowała się w spółce "A" sporządzaniem faktur, L. P. prezes zarządu Spółki. Całością transakcji dostawy na Słowację (nie widząc przy tym towaru) kierował G. B. - wspólnik i członek zarządu spółek "C" i "B", który przyznał też, że fakturowaniem zajmował się pracownik jego spółki. Spółka "A" nie posiadała magazynów, jak również zatrudnionych pracowników. Spółka jedynie "udostępniła" swoją dokumentację do zaewidencjonowania i zadeklarowania obrotu kawą i napojem UMMBA, pozorując realność rzekomych transakcji. Wg organu odwoławczego w sprawie nie pojawiają się takie okoliczności, które pozwoliłyby na wyłączenie po stronie podatnika przypuszczenia nielegalności przedmiotowych transakcji. W okolicznościach niniejszej sprawy podatnik, przy zachowaniu reguł zwyczajnej ostrożności, mógł co najmniej podejrzewać, że transakcje obrotu kawą i napojem UMMBA na tyle odbiegają od realiów działalności gospodarczej prowadzonej rzeczywiście i zgodnie z prawem, że mogą stanowić element oszustwa. Dlatego, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, że spółka ‘A" bezpodstawnie obniżyła podatek należny o kwoty podatku wykazanego w zakwestionowanych fakturach, mających dokumentować dostawę kawy i napoju UMMBA, gdyż nie potwierdzają one rzeczywistych transakcji pomiędzy wykazanymi w nich podmiotami. Spółka w rzeczywistości nie dysponowała tymi towarami jak właściciel, nie dochodziło do faktycznego rozporządzania i obrotu towarem z jej strony, dlatego nie mogła dalej przenieść na ewentualnych nabywców praw do rozporządzania tymi towarami jak właściciel; wobec tego nie mogła dokonać skutecznie wewnątrzwspólnotowej dostawy przedmiotowych towarów. Zasadnie zatem zakwestionowano również wykazanie w ewidencji sprzedaży i zadeklarowanie wewnątrzwspólnotowych dostaw kawy i napoju UMMBA, a organ I instancji trafnie uznał, iż faktury wystawione na rzecz "E". i "F". nie dokumentują obrotu, o którym mowa w art. 29 ustawy o VAT i wyłączył je z rozliczenia podatku od towarów i usług za omawiany okres. Dokonując analizy transakcji dotyczącej folii stretch Jumbo ustalono natomiast, że podmioty uczestniczące w obrocie tym towarem to (w kolejności transakcji): "N" sp.z o.o. – "O" – "P" – "C"- "B" – "A" – "D" (Czechy) – "R". W toku postępowania spółka "B" pismem z dnia 13 lipca 2015r. poinformowała organ I instancji, że to ona zamówiła i opłaciła transport folii do firmy "D".- (Czechy), przedkładając zlecenie transportowe, fakturę i potwierdzenie zapłaty za usługę. Przyjąć zatem należy, iż spółka "B" była organizatorem transportu folii do Czech. Opierając się na ustaleniach odnośnie transportu towaru oraz na brzmieniu art.22 ust.2 i ust. 3 ustawy o VAT, organ uznał dostawę towarów, która poprzedzała transport folii (dostawa przez "C" na rzecz "B") za dokonaną w miejscu rozpoczęcia transportu (czyli w Polsce), natomiast dostawy folii, które nastąpiły po jej transporcie (dostawa przez "B" na rzecz "A" oraz dostawa przez "A’na rzecz "D"), uznać należy za dokonane w miejscu zakończenia transportu towarów, czyli w Czechach. W konsekwencji nabycie i dostawa folii stretch, zrealizowane przez "A", jako elementy "transakcji łańcuchowych" i jako dostawy następujące po transporcie (w piśmiennictwie określane jako "nieruchome") winny być opodatkowane poza Polską - w Czechach. Z uwagi na to, że transakcja nabycia przez "A" folii stretch nie podlegała opodatkowaniu w Polsce, podatek wykazany w fakturze dotyczącej jej nabycia, wystawionej dla "A", nie może stanowić podstawy do obniżenia należnego podatku od towarów i usług, stosownie do treści art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT. Podatnik nie kwestionował takiego ustalenia miejsca dostawy towarów i co za tym idzie - opodatkowania dostawy poza Polską, a w konsekwencji ustaleń i analizy przepisów prawa podatkowego dokonanych przez organy podatkowe w analizowanym zakresie. Na decyzję organu odwoławczego "A" spółka z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucono naruszenie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT oraz art. 120, art.121 § 1, art.122, art.180 § 1, art.187 § 1, art.188, art.191 i art.210 § 4 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła, że w sprawie brak było podstaw do pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z treści spornych faktur. Wbrew unijnym przepisom i ugruntowanemu orzecznictwu, organy wydały decyzję naruszającą zasadę neutralności VAT. Skarżąca powołała się na orzeczenia TSUE m.in. C-126/14 oraz C-277/14 i stwierdziła, że jeśli w grę wchodzi przestępstwo lub nadużycie prawa to organy mogą odmówić prawa do odliczenia, ale powinny podatnikowi udowodnić, iż wiedział, bądź powinien wiedzieć, że transakcja wiązała się z przestępstwem. Organy nie powinny lekceważyć orzecznictwa TSUE i dlatego nie mogą wymagać, aby podatnicy kontrolowali swoich dostawców i sprawdzali ich, a także ich dostawców, zwłaszcza, że podatnicy nie mają do tego żadnych instrumentów. W niniejszej sprawie Spółka sprawdziła w urzędzie skarbowym swego podwykonawcę "S" i "T" i nic nie wskazywało, że może on być oszustem podatkowym. Oświadczyła, że usługi i dostawy wykazane na zakwestionowanych fakturach zostały faktycznie wykonane przez ich wystawcę lub osoby działające na jego zlecenie. Poza tym nigdy nie zostały nikomu przedstawione zarzuty karne, nie zostało wszczęte żadne postępowanie karne lub karne skarbowe – okoliczności te świadczą o braku znamion przestępstwa w niniejszej sprawie. Zdaniem Spółki organ powinien zastosować w niniejszej sprawie zasadę in dubio pro tributario, która została wprowadzona do Ordynacji podatkowej od 1 stycznia 2016r. w celu ochrony podatników przed negatywnymi konsekwencjami wynikającymi z nieprecyzyjnego formułowania przepisów przez ustawodawcę. Jako uzasadnienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania podatkowego skarżąca wskazała brak przeprowadzenia przez organy pełnego materiału dowodowego i jego dowolna ocenę, nie uwzględniającą wniosków dowodowych składanych przez stronę. W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. W jego ocenie w sprawie nie pojawiły się wątpliwości, które mogłyby być interpretowane na korzyść podatnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej: P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Skarga jest niezasadna. Spór w niniejszej sprawie dotyczy prawa do obniżenia przez skarżącą podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT dotyczących nabycia kawy, napoju i folii oraz ujęcia w rozliczeniu VAT faktur wystawionych w związku z dostawą wewnątrzwspólnotową tych towarów. Zdaniem Sądu słusznie przyjęły organy, że skarżąca nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie zakwestionowanych faktur VAT, gdyż – co do kawy i napoju - nie odzwierciedlają one rzeczywistych transakcji pomiędzy wskazanymi w nich podmiotami, zaś odnośnie folii – jej dostawa została dokonana na terenie Czech i dlatego nie podlegała opodatkowaniu w Polsce.. Kwestia odliczenia tzw. podatku naliczonego została unormowana w art. 86 i nast. ustawy o VAT. Przepis art. 86 ust. 1 tej ustawy wprowadza prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie, w jakim zakupione towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Stosownie natomiast do art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą dokonanie sprzedaży, wskazując w niej m.in. dane dotyczące podatnika i nabywcy. Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a ustawy o VAT, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi stwierdzającymi czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. W prawie wspólnotowym kwestię neutralności podatku od towarów i usług oraz zasady odliczania podatku naliczonego określa dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r., Nr 347, str. 1) – dalej: Dyrektywa VAT. Z art. 167 tej dyrektywy, wynika, że prawo do odliczenia powstaje w momencie, gdy podatek, który podlega odliczeniu, staje się wymagalny. Zgodnie z art. 168 lit. a Dyrektywy VAT, jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje tych transakcji, do odliczenia następujących kwot od kwoty VAT, którą jest zobowiązany zapłacić, VAT należnego lub zapłaconego w tym państwie członkowskim od towarów i usług, które zostały mu dostarczone lub które mają być mu dostarczone przez innego podatnika. W myśl art. 178 lit.a Dyrektywy VAT w celu dokonania odliczenia, o którym mowa w art. 168 lit.a, w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług, musi posiadać fakturę sporządzoną zgodnie z art. 220-236 i art. 238, 239 i 240. Nie budzi wątpliwości Sądu, że prawo do odliczenia podatku naliczonego jest podstawowym i fundamentalnym prawem każdego podatnika podatku od towarów i usług i nie można go odmawiać lub ograniczać podatnikowi poza szczególnymi, przewidzianymi przez prawo okolicznościami. Jest to element konstrukcyjny podatku od towarów i usług, związany z zasadą neutralności tego podatku dla podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, realizowaną właśnie przez prawo do odliczenia podatku naliczonego we wcześniejszych fazach obrotu. Jednakże prawo do odliczenia podatku naliczonego nie jest prawem samoistnym, lecz warunkowym, tj. nie wynika z samego faktu posiadania faktury, lecz z faktu nabycia towaru lub usługi od podmiotu wskazanego jako wystawca faktury. Sama faktura nie jest dokumentem urzędowym, nie korzysta z domniemania prawdziwości, a organy podatkowe uprawnione są do jej kontroli i oceny, czy w istocie stwierdza ona fakt nabycia towaru lub usługi, a zatem czy między stronami wskazanymi w tym dokumencie doszło do rzeczywistej transakcji. Bez wątpienia zatem podatnik może skorzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług dokonanych przez innego podatnika - wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. Faktura, która nie dokumentuje czynności sprzedaży pomiędzy wskazanymi w niej kontrahentami, powoduje, nie stanowi podstawy od obniżenia podatku należnego, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. W ocenie Sądu, organy podatkowe zasadnie stwierdziły, że skarżąca w rzeczywistości nie zakupiła towaru od spółki "B" (kawa) i od spółki "C" (napój energetyczny), a transakcje dokumentowane zakwestionowanymi fakturami stanowiły element tzw. transakcji karuzelowych. Ze zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego wynika bowiem, że zakup i sprzedaż tych towarów na Słowację zorganizował G. B. – wspólnik i członek zarządu spółek "B" i "C", czyli tych podmiotów, które rzekomo sprzedawały towar skarżącej spółce. Żaden z członków zarządu, ani pracowników spółki "A" nic nie wiedział na temat przedmiotowych zakupów i dostaw, nie widział towaru, nie organizował transportu, a obrót towarem odbywał się jedynie "na papierze". Skarżąca spółka nie zajmowała się działalnością handlową, lecz deweloperską, nie posiadała magazynów, ani pracowników, którzy mogliby obsłużyć wyładunek, załadunek czy transport takiej ilości towaru. Wiceprezes zarządu "A" sp. z o.o. – B. P., przyznał się w istocie do udziału w fikcyjnych transakcjach, przeprowadzonych wspólnie i w porozumieniu z G. B. - jedynie w celu podzielenia się zyskiem i wykazania obrotów przed bankami. W ocenie Sądu w tych okolicznościach zasadne było uznanie przez organy podatkowe, że transakcje udokumentowane zakwestionowanymi fakturami stanowią element transakcji karuzelowych, których celem jest wyłudzenie zwrotu nienależnego podatku od towarów i usług. W konsekwencji podzielić należy stanowisko, że na podstawie art.88 ust.3 a pkt 4 lit.a ustawy o VAT skarżącej spółce nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur. Z uwagi na to, że skarżąca nie nabyła przedmiotowych towarów, to nie mogła też dokonać ich dostawy wewnątrzwspólnotowej, dlatego słusznie organ I instancji wyłączył z rozliczenia VAT faktury wystawione przez skarżącą na rzecz podmiotów słowackich. Zdaniem Sądu, organy podatkowe nie naruszyły zasady neutralności wynikającej z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, który stanowi implementację art. 167 i art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE. W świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w tym również powołanego w treści skargi, uzasadniony jest pogląd, że podatnikowi można odmówić prawa do odliczenia, jeżeli zostanie wykazane na podstawie obiektywnych przesłanek, że podatnik ten, będący odbiorcą dostaw stanowiących podstawę prawa do odliczenia, wiedział lub powinien był wiedzieć, że poprzez nabycie tych towarów lub usług uczestniczył w transakcjach wiążących się z przestępstwem w dziedzinie podatku VAT, popełnionym przez dostawcę lub inny podmiot działający na wcześniejszym lub dalszym odcinku łańcucha tych dostaw. Zdaniem Sądu, ocena zgromadzonego przez organy podatkowe materiału dowodowego prowadzi do uznania, że skarżąca świadomie uczestniczyła w procederze transakcji karuzelowych. Szczegółowo wskazane w zaskarżonej decyzji okoliczności faktyczne jednoznacznie potwierdzają taką tezę. Wynika z nich m.in, że skarżąca jedynie fakturowała transakcje, nic o nich nie wiedząc, a przeprowadzaniem transakcji zajmował się członek zarządu spółek z o.o. "B" i "C". Skarżąca nie miała żadnej wiedzy o towarze, który nabywała i sprzedawała, w żaden sposób nie kontrolowała dostaw, nie sprawdzała ilości, ani jakości towaru, nie interesowała się pochodzeniem towaru i potwierdzeniem jego legalności, transakcje nie miały żadnego gospodarczego uzasadnienia, a ich celem było uzyskanie zwrotu podatku i wykazanie się dużymi obrotami wobec banków. Mechanizm działania transakcji karuzelowych, w których skarżąca brała udział, został opisany szczegółowo w zaskarżonej decyzji, a w skardze nie wskazano na konkretne fakty lub dowody, które ustalenia organu podatkowego poddawałyby chociaż w wątpliwość. Sąd uznaje też za zgodną z prawem ocenę nabycia przez skarżącą spółkę, a następnie dostawy wewnątrzwspólnotowej folii strech na rzecz "D" w Czechach, jako element tzw. transakcji łańcuchowej. Z akt sprawy wynika, że zleceniodawcą transportu folii z magazynu w Z. do magazynu firmy "D" (Czechy) była "B" spółka z o.o., a transport nastąpił w dniu 12 listopada 2013r. i nie było szczególnych ustaleń dotyczących dostawy. W sytuacji, gdy niesporne jest, że to spółka "B" była organizatorem transportu folii do Czech, to uznać należy - stosownie do treści art.22 ust.2 i ust.3 ustawy o VAT – że dostawa towaru na rzecz tej spółki odbyła się w miejscu rozpoczęcia transportu, czyli w Polsce, natomiast dostawy folii mające miejsce po jej transporcie – w tym dostawa od "B" na rzecz "A" (w dniu 12 listopada 2013r), jak też dostawa od ‘A" na rzecz kontrahenta w Czechach (w dniu 13 listopada 2013r.) – odbyły się w Czechach. Zatem w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, dokonane przez skarżącą spółkę nabycie i dostawa folii powinny być opodatkowane w Czechach. Z tych względów i w myśl art.88 ust.3a pkt 2 ustawy o VAT, faktury dokumentujące przedmiotową transakcję – nie podlegającą opodatkowaniu w Polsce – nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Nietrafny jest argument o konieczności uwzględnienia zasady in dubio pro tributario, jako że dotyczy ona rozstrzygania na korzyść podatnika wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego, a w niniejszej sprawie stan prawny nie budził żadnych wątpliwości. Za bezzasadne należy uznać również zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 120, art. 121, art. 122, art.180 § 1, art.187 § 1, art. 188, art. 191 i art.201§ 4 Ordynacji podatkowej. Skarżąca w żaden sposób tych zarzutów nie uzasadniła, nie wskazała, jakie okoliczności pozostały niewyjaśnione, ani jakich wnioskowanych przez nią dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia organy nie przeprowadziły. W ocenie Sądu, w przedmiotowym postępowaniu nie doszło do naruszenia powyższych przepisów. Organy zebrały i rozpoznały materiał dowodowy wystarczający do podjęcia zapadłych rozstrzygnięć. Stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób wszechstronny i nie budzi wątpliwości. Organ dopuścił w sprawie wszystko, co mogło przyczynić się do załatwienia sprawy, zapewniając równocześnie skarżącej prawo udziału na każdym jego etapie. Odmienna ocena zebranego materiału dowodowego przez skarżącą nie uzasadnia przyjęcia, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa. Nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonych rozstrzygnięć, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.