VII SA/Wa 2467/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2016 r. sprawy ze skargi J J i K J na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem skargi J J i K J jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...]. Decyzją tą organ, po rozpatrzeniu odwołania J J i K J, od decyzji Wojewody [...]z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...] odmawiającej stwierdzenia, na wniosek J J i K J, nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej C G, prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] ", pozwolenia na budowę samoobsługowej myjni kontenerowej, na działce nr ew. [...], przy ul. [...], w [...] , utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 20 listopada 2014 r. J J i K J wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę samoobsługowej myjni kontenerowej w [...] przy ul. [...]na działce nr [...]. We wniosku skarżący podnieśli, że nie zostały zachowane minimalne odległości lokalizacji samoobsługowej myjni kontenerowej od zbiorników z gazem LPG oraz urządzeń stacji paliw wymagane przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy stacji paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 243, poz. 2063 zm.). Następie, pismem z dnia 19 stycznia 2015 r., skarżący uzupełnili wniosek podnosząc, iż w sprawie doszło do naruszenia: art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) przez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę myjni kontenerowej pomimo niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i niezgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi; § 123 i § 124 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r., bowiem zabudowa działki [...] jest możliwa jedynie w odległości nie mniejszej niż 20 m od odmierzacza gazu; § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - myjnia została zlokalizowana na całej szerokości działki przy granicy działki [...] należącej do skarżących, zabudowanej obiektami i urządzeniami stacji paliw, zatem nie zostały zachowane odległości, o których mowa w ww. przepisach. Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...] , odmówił stwierdzenia, na wniosek J J i K J, nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę samoobsługowej myjni kontenerowej. Odwołanie od powyżej decyzji z dnia [...] maja 2015 r., w terminie, wnieśli J J i K J. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania J J i K J, od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że wniesione odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja organu I instancji odpowiada prawu. Następnie, dokonał analizy dokumentów załączonych przez inwestora do wniosku o pozwolenie na budowę wywodząc w efekcie, iż w sprawie zostały spełnione wszystkie wymagania określone w przepisach, a tym samym organ stosownie do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie mógł odmówić udzielenia wnioskowanego pozwolenia. I tak, organ odwoławczy podał, że z akt sprawy wynika, iż w dniu 17 kwietnia 2013 r. inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ew. [...] na cele budowlane, czym uczynił zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Na podstawie dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] , znak: [...] , stwierdził, że działka nr ew. [...] objęta była zapisami uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] marca 1998 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 1998 r., Nr 11) i znajdowała się na obszarze oznaczonym symbolem I Ui 16a, przeznaczonym w ww. akcie władztwa planistycznego gminy na urządzenia związane z obsługą pojazdów, jak m.in. myjnia (pismo Burmistrza Miasta [...] z dnia 23 września 2009 r., znak: [...]) - § 37 ust. 1 pkt 3 mpzp. Jak wynika z opisu technicznego, sporne zamierzenie inwestycyjne obejmuje realizację myjni trzystanowiskowej wolnostojącej, co oznacza że analizowane przedsięwzięcie inwestycyjne, wbrew twierdzeniu skarżących, nie jest niezgodne z ustaleniami mpzp. Odnosząc się do twierdzenia skarżących, dotyczącego "zamknięcia dostępu do drogi publicznej" w związku z zabudową działki nr ew. [...] organ odwoławczy wskazał, że przyczyną braku dostępu do drogi publicznej w Opinii autorstwa E C jest podział nieruchomości "poprzez wydzielenie (...) działki nr [...]" zatwierdzony decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., znak: [...] Dalej, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że nie jest zasadny zarzut obarczenia decyzji o pozwoleniu na budowę wadą rażącego naruszenia art. 59 ust. 2 i art. 96 ustawy środowiskowej w zw. z art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego z uwagi na brak rozważenia potencjalnie znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jak również brak przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Powołując się na treść art. 59 ust. 2 oraz art. 96 ust. 1 w zw. z ust. 2 oraz art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, wskazał, że brak w uzasadnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę analizy konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 stanowi naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., tj. wynikających z tych przepisów wymogów powołania podstawy prawnej oraz wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Uchybienie to nie może być jednak uznane za rażące naruszenie prawa. Organ odwoławczy podał dalej, że z dokumentacji projektowej wynika, iż Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przewidującego realizację kontenera technicznego, dwóch miejsc postojowych oraz myjni trzystanowiskowej, do których ma zastosowanie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Natomiast z projektu budowlanego wynika, że dwa miejsca postojowe oraz kontener techniczny (będący budynkiem, w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego; fundament pod kontenerem - rys. nr K.1.3; przekrój podłużny A-A - rys. nr 3) zaprojektowane zostały w granicy z sąsiednią działką nr ew. [...], jednak powyższe nie stanowi naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 w z w. z § 19 ust. 2 pkt 1 warunków technicznych oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych. Pierwszy z wymienionych przepisów określa minimalną (trzymetrową) odległość miejsc postojowych (nie więcej niż 4) od granicy działki budowlanej. Natomiast, zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych, odległość budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 3,00 m. Podkreślił, że w obu ww. przypadkach ustawodawca uzależnił zastosowanie przywołanych przepisów od tego, by działka sąsiednia miała charakter budowlany. Podał, że użyte w ww. przepisach pojęcie "działka budowlana" nie zostało zdefiniowane w Prawie budowlanym. Legalną definicję zawiera natomiast art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199), zgodnie z którym jest to "nieruchomość gruntowa lub działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego" oraz art. 4 pkt 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 782). Mając na uwadze powyższe Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że działka nr ew. [...] objęta była zapisami uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]w rejonie ulicy [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2006 r. Nr 194, poz. [...]) i znajdowała się na obszarze oznaczonym symbolem [...] - droga publiczna, co wyklucza uznanie ww. działki za budowlaną, a w rezultacie przyjęcie, że § 12 ust. 1 pkt 2 oraz § 19 ust. 2 pkt 1 warunków technicznych miały zastosowanie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 12 warunków technicznych, z uwagi na odległość projektowanej inwestycji od granicy działki nr ew. [...] (dla której Sąd Rejonowy w [...] VI Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...], stanowiącej własność J J i K J), Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Przyznał, że w granicy z działką nr ew. [...] zaprojektowane zostało stanowisko do mycia pojazdów ciężarowych (projekt zagospodarowania terenu), jednak nie spełnia ono ustawowych przesłanek, pozwalających uznać je za budynek. Jak bowiem wynika z dokumentacji projektowej nie zostało wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego) - przekrój podłużny A-A, rys. nr 3; elewacje, rys. nr 5. W ocenie organu odwoławczego, projekt budowlany nie pozwala też na stwierdzenie, że sporna inwestycja narusza w sposób rażący inne przepisy warunków technicznych, w szczególności § 29 oraz § 126 ust. 1. Przechodząc do oceny zgodności spornego zamierzenia inwestycyjnego z wymaganiami wynikającymi z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.), organ odwoławczy stwierdził, że ww. przepisy miały zastosowanie w niniejszej sprawie. Ustawodawca ustalił zasady sytuowania budynku na działce budowlanej, jednak zasady te nie obowiązują bezwarunkowo, lecz pod jednoznacznie określonym warunkiem - jeżeli z przepisów § 13, 60, 271, 273 lub z przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania (§ 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.). Za przepisy odrębne, o których mowa wyżej, uznać należy § 124 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. Innymi słowy odległości wynikające z powyższego rozporządzenia znajdują zastosowanie także przy projektowaniu nowego obiektu budowlanego w sąsiedztwie istniejącej stacji gazu (zob. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 2627/11; wyrok z dnia 30 sierpnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 561/11). Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wobec niespełnienia przez konstrukcję stanowisk mycia pojazdów ustawowych przesłanek pozwalających na uznanie jej za budynek, za pozbawiony uzasadnionych podstaw należało uznać zarzut rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 98 ust. 1 pkt 2 (opinia Tomasza Daszkiewicza) oraz § 124 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. Jednocześnie wobec rozbieżności w orzecznictwie, odnośnie charakteru myjni (tzn. czy jest to obiekt użyteczności publicznej), z uwagi na brak oczywistości naruszenia, nie można mówić o rażącym naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 124 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. Pogląd uznający myjnię za obiekt użyteczności publicznej wyrażony został w wyroku NSA z dnia 25 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 31/09. Odmienne stanowisko zajął natomiast WSA w Warszawie w wyroku z dnia 21 maja 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 262/14. Wskazana wyżej różnica poglądów w zakresie wykładni przepisów prawa materialnego i zastosowanie się przez organ do jednej z wykładni nie przesądza o wadzie rażącego naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2002 r. sygn. akt I SA 1690/00; wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r. sygn. akt V SA 86/92, wyrok NSA z dnia 13 grudnia 1988 r. sygn. akt II SA 981/88). W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego pozbawionym usprawiedliwionych podstaw jest również zarzut obarczenia decyzji o pozwoleniu na budowę wadą rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 123 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r., bowiem sporna inwestycja nie wiąże się z wykonaniem robót ziemnych, w wyniku których zbiorniki do magazynowania gazu płynnego na działce skarżących znajdą się w zagłębieniu, bądź zostaną osłonięte. Zdaniem organu odwoławczego analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie pozwala także na stwierdzenie, aby sporne zamierzenie inwestycyjne naruszało § 118 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. (na co wskazuje opinia T D), bowiem odległość odmierzaczy paliw płynnych od granicy działki nr ew. [...] wynosi: 2,39 m, 6,71 m oraz 8,84 m, zaś odległość kratki ściekowej od granicy działki inwestycyjnej wynosi ok. 3,00 m. Oceniając zachowanie odległości, o której mowa w § 124 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r., podczas projektowania budynku kontenera technicznego organ odwoławczy wskazał, iż jak wynika z Opinii autorstwa E C w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przy stacji gazu płynnego znajdowała się ściana oddzielenia pożarowego (rozebrana samowolnie przez inwestora w dniu 20 września 2014 r.; decyzja Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...]z dnia [...] września 2014 r., znak: [...]), zatem w stosunku do budynku kontenera technicznego zastosowanie znajdował § 124 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r., dopuszczający zmniejszenie odległości, o której mowa w § 124 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia, o połowę. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę Starosta [...] naruszył art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 124 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r., a tym bardziej w sposób rażący. Obecny brak ww. ściany oddzielenia pożarowego pozostaje bez znaczenia dla oceny legalności decyzji o pozwoleniu na budowę zważywszy, że rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest stan faktyczny i prawny z dnia wydania tej decyzji, a na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana stanu faktycznego, ani prawa (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 131/12; wyrok NSA z dnia 28 listopada 1997 r. sygn. akt III SA 1134/96). Właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobowiązany udzielić pozwolenia na budowę, o ile stwierdzi kompletność projektu budowlanego i posiadanie, przez inwestora, wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji BIOZ, a także zaświadczeń potwierdzających wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). Mając na uwadze powyższe Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że inwestor uzyskał: 1) warunki techniczne podłączenia do kanalizacji sanitarnej (pismo Miejskiej Kanalizacji i Wodociągów sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia 17 lipca 2012 r. nr [...]); 2) warunki techniczne podłączenia do sieci wodociągowej (pismo Miejskiej Kanalizacji i Wodociągów sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia 17 lipca 2012 r. nr [...]); 3) warunki przyłączenia do sieci gazowej (pismo [...] Spółki Gazownictwa sp. z o.o. Oddział Zakład Gazowniczy w [...] z dnia 24 lipca 2012 r. nr [...] ); 4) opinię ZUDP z dnia 7 listopada 2012 r. nr [...]; 5) opinię ZUDP z dnia 23 stycznia 2013 r. nr [...]; 6) opinię [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia 11 kwietnia 2013 r. znak: [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego za pozbawiony uzasadnionych podstaw uznał również zarzut wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z rażącym naruszeniem art. 122 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145) w zw. z art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego z uwagi na brak pozwolenia wodnoprawnego. Podał, że art. 122 ust. 1 pkt 10 Prawa wodnego wśród przypadków, w których ustawodawca nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego wymienia wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych, będących własnością innych podmiotów, ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2005 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, których wprowadzanie w ściekach przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego (Dz. U. Nr 233, poz. 1988). Jak natomiast wskazują skarżący "ścieki powstające w wyniku procesów technologicznych prowadzonych w myjni samochodowej mogą zawierać substancje szkodliwe dla środowiska naturalnego, np. ropopochodne, oleje z silników, oleje smarowe, związki fosforu". Oceniając powyższą okoliczność wskazał, że dokumentacja projektowa nie pozwala na stwierdzenie, że sporne zamierzenie budowlane wiązać się będzie z wprowadzeniem do urządzeń kanalizacyjnych ścieków przemysłowych zawierających którąkolwiek z substancji wymienionych w ww. rozporządzeniu. Wyjaśnił przy tym, że prowadzenie postępowania dowodowego w trakcie postępowania nieważnościowego jest nieuprawnione "ze względu na specyfikę postępowania nieważnościowego", która wyklucza dopuszczalność dokonywania nowych ustaleń faktycznych (zob. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 1617/12; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 119/14). Postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności nie może prowadzić do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy (co do jej istoty). Wobec braku jednoznacznych podstaw do stwierdzenia, że pozwolenie wodnoprawne było wymagane, organ odwoławczy uznał zarzut rażącego naruszenia art. 122 ust. 1 pkt 10 Prawa wodnego w z art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego, z uwagi na brak oczywistości naruszenia, za niezasadny. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego za nietrafioną uznał także argumentację skarżących, wskazującą na brak wymaganych przepisami prawa uzgodnień z Państwową Strażą Pożarną oraz Państwową Inspekcją Sanitarną. W pierwszej kolejności podał, że zamknięty katalog inwestycji wymagających uzgodnienia projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. nr 121, poz. 1137), stosownie do § 1 ww. rozporządzenia. Wśród obiektów budowlanych wymagających uzgodnienia nie została wymieniona myjnia samoobsługowa (§ 4 ust. 1 ww. rozporządzenia). Po wtóre, odnosząc się do twierdzenia skarżących dot. obowiązku uzgodnienia pod względem bhp, wskazał, że od dnia 1 stycznia 2012 r. obowiązek taki nie istnieje, nawet w przypadku budowy lub przebudowy obiektu budowlanego, w którym przewiduje się pomieszczenie do pracy. Zmiana w powyższym zakresie wynika z ustawy z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. Nr 232, poz. 1378). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujące się zaświadczeniami. Uznał zatem, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], znak: [...] nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Analiza akt sprawy nie pozwala na stwierdzenie, że ww. rozstrzygnięcie organu stopnia podstawowego wydane zostało z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.); wydane zostało bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.); dotyczyło sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną ostateczną decyzją (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.); zostało skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.); było niewykonalne w dniu jego wydania i jego niewykonalność miała charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.); w razie jego wykonania wywołałoby czyn zagrożony karą (art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a.); zawierało wadę powodującą jego nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 k.pa.). Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów naruszenia przez Wojewodę [...] przepisów prawa procesowego - Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. I tak, w sprawie zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. wskazał, że zarzut braku zawiadomienia strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (zob. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1098/13; wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 2572/12; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 1142/11). Stwierdził, że skarżący nie wskazali czynności procesowych, których nie mogli dokonać, ograniczając się wyłącznie do ogólnikowych sformułowań o niemożności "ostatecznego zapoznania się z materiałami sprawy." Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił również argumentacji zawartej w odwołaniu dot. naruszenia art. 7 i art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Wskazał, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny przyjęty za podstawę weryfikowanego rozstrzygnięcia, w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący i rozpatrzony w pełni materiał dowodowy, zasadnie uznając że decyzja o pozwoleniu na budowę nie została obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności decyzja ta nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Ustosunkowując się do uzasadnienia odwołania wskazał, że ustalenie stanu faktycznego sprawy (wynikającego z zatwierdzonej dokumentacji projektowej) nie wymagało odniesienia się do prywatnych opinii. Również zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 107 § 3 k.p.a. uznał za niezasadny. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja Starosty [...]z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., zatem utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...] W skardze na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], skarżący – J J i K J wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez zastosowanie tego przepisu w stanie faktycznym i prawnym, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo iż istniały przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości; 2) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez niezastosowanie tego przepisu w stanie faktycznym i prawnym, a w konsekwencji nieuchylenie decyzji organu I instancji i brak orzekania co do istoty sprawy; 3) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 2 i art. 96 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...], która w sposób rażący narusza przepisy prawa materialnego, gdyż nie zawiera rozważenia potencjalnie znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jak również została wydana bez przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; 4) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 122 ustawy - Prawo wodne i w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy — Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...], która w sposób rażący narusza przepisy prawa materialnego, gdyż została wydana bez uzyskania i przedstawienia pozwolenia wodnoprawnego; 5) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 98, § 123 i § 124 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...], która dopuściła zabudowę niezgodną z ww. przepisami rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zdaniem Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...] maja 2015 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej C G, prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...], pozwolenia na budowę samoobsługowej myjni kontenerowej, na działce nr ew. [...], przy ul. [...], w v. Zatem, jak wynika z powyższego, spór w sprawie sprowadza się do oceny, czy decyzja Starosty [...]z dnia [...] maja 2013 r., udzielająca pozwolenia na budowę samoobsługowej myjni kontenerowej, jest dotknięta wadą nieważności. Organy orzekające w sprawie zgodnie przyjęły, iż badana decyzja nie jest dotknięta żadną z wad kwalifikowanych uregulowanych w art. 156 § 1 k.p.a., a ocenę tę Sąd w pełni podziela. Przed odniesieniem się do zaistniałych w sprawie kwestii spornych, zauważyć należy, iż stwierdzenie nieważności decyzji, z którym mamy do czynienia w realiach rozpoznawanej sprawy, jest jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji ostatecznych. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy decyzja ostateczna dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z tych wad jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2). Przy czym, co istotne, w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organ nie przeprowadza ponownie postępowania wyjaśniającego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie ma też możliwości naprawy ewentualnych wad popełnionych przy wydawaniu weryfikowanego orzeczenia. Przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie zbadanie, czy kwestionowana decyzja nie jest dotknięta wadą prawną wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej. Działanie organu w tym postępowaniu wymaga więc zupełnie innego podejścia niż w postępowaniu zwykłym. Nastawione winno być wyłącznie na poszukiwanie najcięższych wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. To zaś również oznacza, że żadne inne uchybienia, nawet jeśli mają miejsce, nie mogą być w tym postępowaniu uwzględnione, bo nie mogą prowadzić do stwierdzenia nieważności badanego orzeczenia. Podkreślić przy tym trzeba, iż rozpatrując sprawę w omawianym trybie, organ orzekający obowiązany jest wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania badanej decyzji, a ewentualna późniejsza zmiana prawa czy zmiana okoliczności faktycznych, nie może mieć wpływu na dokonywaną przez niego ocenę. Dodać także należy, iż w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje oceny przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją będącą przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania. Z uwagi na zarzuty skargi, dostrzec również należy, iż rażące naruszenie prawa określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Jak przyjmuje się bowiem zgodnie w orzecznictwie i piśmiennictwie, o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. W wyroku z dnia 31 stycznia 2006 r. (sygn. akt I OSK 883/05, Lex nr 299873), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż "Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. (...) Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący. A zatem dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący". W wyroku z dnia 17 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 131/12 (Lex nr 1335242), NSA wskazał zaś, iż przy ocenie cech rażącego naruszenia prawa nie można zapominać o jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego - zasadzie trwałości decyzji administracyjnej, jak i o istocie sankcji stwierdzenia nieważności. "Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, iż weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili jej wydania (skutek ex tunc) (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck Warszawa 1996, s. 699). A zatem dla uznania, że wystąpiło kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie jaki konkretny przepis został naruszony i wykazanie, iż miało ono charakter rażący." Podsumowując, nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Nawet ustalenie faktu oczywistego naruszenia prawa nie przesądza jeszcze o uznaniu kwalifikowanego naruszenia prawa w sprawie, tj. takiego, które uzasadnia zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nadto, o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Kierując się powyższym, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Przede wszystkim, w ocenie Sądu, została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekając w sprawie miał bowiem na względzie, że znajduje się w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności oraz, że z uwagi na tryb w jakim orzeka, obowiązany jest kierować się stanem faktycznym i prawnym z daty badanego aktu. Miał też na względzie, co potwierdza uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia, iż w tego rodzaju postępowaniu nadzwyczajnym (samodzielnym i niezależnym od postępowania zwykłego) inne są obowiązki organu, które to ukierunkowane są wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., w oparciu o zamknięty materiał dowodowy (tj. ten materiał, który posłużył do wydania badanego orzeczenia). W konsekwencji, organ ten słuszne stwierdził, że weryfikowana decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności. Słusznie przy tym przyjął, że zarzuty kierowane pod adresem badanej decyzji w toku postępowania przez skarżących, nie wykazały wadliwości kwalifikowanej tego aktu. Rozważając te zarzuty organ dokonał wyczerpującej ich analizy i dał temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które to zawiera szeroką ocenę badanego orzeczenia (i spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a.). Ocena ta zawiera odniesienie się do okoliczności sprawy – w tym zawartości zatwierdzonego badaną decyzją projektu budowlanego, oraz stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. W efekcie, Sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania orzeczenia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i podziela ocenę tego organu w zakresie ważności badanej decyzji o pozwoleniu na budowę. I tak, Główny Inspektor prawidłowo wskazał, że skoro badana decyzja z dnia [...] maja 2013 r. została wydana w przedmiocie pozwolenia na budowę, a jej podstawę prawną stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, to należy wyjaśnić, czy okoliczności faktyczne i prawne umożliwiały wydanie aktu tej treści. Słusznie zauważył, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego (w stanie prawnym obowiązującym w dniu 15 maja 2013 r.), w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Następnie wykazał, iż brak było podstaw do odmowy wydania wnioskowanego pozwolenia na budowę. Prawidłowo podał, że inwestor uczynił zadość obowiązkowi uregulowanemu w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego składając oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (tj. działką o nr ew. [...]). Następnie, w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, prawidłowo wskazał na zgodność inwestycji (obejmującej myjnię trzystanowiskową, w tym dwa stanowiska pod zadaszeniem, kontener techniczny, odkurzacz oraz dwa miejsca postojowe), z planem miejscowym obowiązującym wówczas na tym terenie (uchwała Rady Miasta [...] z dnia 5 marca 1998 r. Nr [...], Dz. Urz. Woj. [...]z 1998 r., Nr 11; obszar o symbolu I Ui 16a – przeznaczenie – urządzenia związane z obsługa pojazdów). Prawidłowo także, a to w kontekście zarzutu podnoszonego przez skarżących (powtórzonego następnie w skardze), dotyczącego naruszenia art. 59 ust. 2 i art. 96 ustawy z dnia 3 października 2008 r. udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., nr 199, poz. 1227 ze zm.), wskazał, że badana decyzja nie narusza w stopniu kwalifikowanym przepisów ww. ustawy zwanej dalej ustawą środowiskową. Zauważyć przy tym należy, iż skarżący wywodzą konsekwentnie, że projektowana inwestycja oddziałuje na obszar Natura 2000, a wobec tego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę należało rozważyć, czy przedsięwzięcie to może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. W tym też zakresie skarżący upatrują kwalifikowanej wadliwości kwestionowanej decyzji. W ocenie Sądu, GINB prawidłowo wskazał, że sam brak rozważań, o których mowa powyżej -w uzasadnieniu badanej decyzji- nie stanowi o kwalifikowanym naruszenia prawa. Może stanowić o wydaniu decyzji z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z ww. przepisami prawa materialnego, ale nie daje jeszcze podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia tych przepisów i zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zaznaczyć przy tym należy, iż zgodnie z art. 59 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy środowiskowej, realizacja planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w ust. 1 wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 został stwierdzony na podstawie art. 96 ust. 1. Stosownie zaś do art. 96 ust. 1 ww. ustawy, organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, należą w szczególności decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 (w tym: decyzja o pozwoleniu na budowę – v. art. 96 ust. 2 ww. ustawy środowiskowej). Zatem, jak wynika z powyżej przytoczonych przepisów, organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia (w sytuacjach w nich wskazanych), jest obowiązany do rozważenia, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Nie oznacza to jednak (jak wskazał NSA w wyroku z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 585/14), że w każdej decyzji o pozwoleniu na budowę, niezależnie od tego, czego ona dotyczy, musi się znaleźć stwierdzenie świadczące o tym, że organ administracji rozważał możliwość oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000. "Mogą istnieć sytuacje na tyle oczywiste, że nie sposób czynić organowi administracji zarzutu, iż w decyzji nie dał wyrazu temu, iż w jego ocenie inwestycja nie ma znaczenia dla, nawet położonych w niedalekim sąsiedztwie, obszarów Natura 2000". Podzielając wskazane stanowisko NSA, Sąd orzekając w niniejszej sprawie nie stwierdził w efekcie, aby ocena organu w ww. zakresie była nieuprawniona. Sam brak rozważań, o których mowa powyżej w uzasadnieniu badanej decyzji nie świadczy o jej wydaniu z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (który to obliguje organ architektoniczny do sprawdzenia projektu budowlanego pod kątem zgodności z wymaganiami ochrony środowiska). Nie sposób przy tym uznać, aby inwestycja z uwagi na jej charakter i usytuowanie, mogła potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Skarga i argumenty w niej zawarte nie dają przy tym podstaw do zmiany oceny w tej kwestii. Zdaniem Sądu, prawidłowa jest także ocena GINB zawarta w zaskarżonej decyzji w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, który wymaga od organu architektonicznego sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ zasadnie uwzględnił w tym zakresie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm. (słusznie biorąc pod uwagę w kontekście tych przepisów usytuowanie projektowanych miejsc postojowych oraz budynku – tj. kontenera technicznego, w granicy działki o nr ew. [...] nie stanowiącej działki budowlanej), a uzupełniająco - przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, Dz. U. z 2005 r., Nr 243, poz. 2063 ze zm., a to – wobec treści § 12 tego pierwszego oraz usytuowania na działce sąsiedniej o nr ew. [...] stacji paliw i LPG. Obszerna analiza organu odwoławczego w tym zakresie zasługuje również w całości na akceptację. Uzupełniająco, wobec zarzutów skargi, należy jedynie wskazać, że z uwagi na charakter inwestycji projektowanej można mieć wątpliwości, czy ostatnie z ww. rozporządzeń w ogóle znajdowało zastosowanie w sprawie kwestionowanego pozwolenia na budowę, skoro stosownie do § 3 ust. 1 tego rozporządzenia z dnia 21 listopada 2005 r., przepisy wskazanego rozporządzenia stosuje się przy budowie obiektów budowlanych przeznaczonych do magazynowania, przeładunku i dystrybucji ropy naftowej oraz produktów naftowych, a także przy przebudowie tych obiektów. Skoro zaś istnieją tego rodzaju wątpliwości, to nawet przy ewentualnym naruszeniu trudno uznać, aby naruszenie to miało charakter kwalifikowany. Jakiekolwiek wątpliwości w stosowaniu prawa, nie mogą mieć bowiem takiego charakteru. Niemniej, nawet dokonując analizy odległości projektowanej inwestycji względem działki sąsiedniej ze stacją LPG i paliw, nie sposób stwierdzić, aby badane pozwolenie na budowę zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisów ww. rozporządzenia z dnia 21 listopada 2005 r. Zważyć bowiem trzeba, że z § 98 ust. 1 pkt 2 i 3 przywołanego rozporządzenia wynika, iż odległość odmierzacza paliw płynnych, przyłącza spustowego, króćca pomiarowego i przewodu oddechowego stacji paliw płynnych powinna wynosić co najmniej: 10 m - od budynków o konstrukcji niepalnej, z wyjątkiem wymienionych w pkt 1; 20 m - od innych budynków niewymienionych w pkt 2. Przy czym, w myśl ust. 3 tego artykułu, odległości od budynków, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, mogą być zmniejszone w przypadku zastosowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej co najmniej REI 120, usytuowanej od strony tych budynków. Stosownie zaś do § 124 ust. 1 pkt 2, 4 i 5 magazyny butli z gazem płynnym o masie do 1.350 kg, odmierzacze tego gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż: 10 m - od miejsc postojowych dla pojazdów samochodowych oraz od granicy działki lub krawędzi jezdni, jeżeli przepisy o drogach publicznych nie stanowią inaczej; 60 m - od obiektów użyteczności publicznej oraz budynków mieszkalnych wielorodzinnych i zamieszkania zbiorowego; 20 m - od innych budynków niż wymienione w pkt 3 i 4. Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5, mogą być zmniejszone o połowę w przypadku: zastosowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej co najmniej REI 120, zasłaniającej zbiornik od strony obiektu, z wyjątkiem odległości określonych w ust. 1 pkt 3 i 4 (v. ust. 2 pkt 1 § 124). W kontekście tych przepisów należało ocenić usytuowanie kontenera technicznego (będącego budynkiem w rozumieniu Prawa budowlanego) oraz miejsc postojowych. Należało przy tym wziąć pod uwagę stan faktyczny z daty badanej decyzji. A ten, jak wynika z akt, przedstawiał się w ten sposób, iż przy stacji gazu płynnego znajdowała się ściana oddzielenia przeciwpożarowego (rozebrana samowolnie we wrześniu 2014 r.). W tej sytuacji ww. odległości mogły być mniejsze o połowę. A zatem, w przypadku miejsc postojowych odległość winna wynosić co najmniej 5 m, a w przypadku innych budynków – 10 m. Zarówno miejsca postojowe, jak i kontener techniczny zostały zaprojektowane z zachowaniem tych odległości, skoro zlokalizowane są za trzema stanowiskami myjni, mającymi szerokość 5 m, w jednym przypadku – 5,5 m. Natomiast odnośnie samej myjni, nie sposób stwierdzić rażącego naruszenia ww. § 124 ust. 1 pkt 2 i 4 ww. rozporządzenia, albowiem stanowiska myjni nie są stricte miejscami postojowymi, nadto – istnieje w orzecznictwie rozbieżność co do tego, czy myjnia stanowi miejsce użyteczności publicznej. Wobec braku oczywistości naruszenia w tym zakresie, nie ma podstaw do stwierdzenia z tej przyczyny rażącego naruszenia ww. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Nie sposób przy tym pominąć, że Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] zakazał eksploatacji urządzenia odmierzacza gazu skroplonego LPG (przy ul. [...] w [...] - stacja paliw prowadzona przez K J), a to z uwagi na niezachowanie odległości wymaganych ww. rozporządzeniem z 2005 r. Powyższe mogłoby mieć znaczenia dla dokonania gradacji ewentualnego naruszenia prawa, jednakże -z przyczyn już podniesionych- brak jest podstaw do stwierdzenia, aby do takiego uchybienia w sposób oczywisty w tym przypadku doszło. Za prawidłową Sąd uznał także ocenę organu odwoławczego dotyczącą badanej decyzji w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, obligującego organ architektoniczny do sprawdzenia kompletności projektu budowlanego. Podzielając tę ocenę, Sąd dodatkowo zauważa, iż projekt zagospodarowania terenu został wykonany na mapie do celów projektowych, aktualnej w świetle dat na niej widniejących – 4 kwiecień 2012 r. Nadto, Sąd stwierdza, że z uwagi na charakter inwestycji i rozwiązań zawartych w projekcie, nie sposób podzielić stanowisko skarżących co do tego, iż inwestycja ta wymagała uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Przypadki, w których pozwolenie to jest konieczne, uregulowane zostały w art. 122 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.). Wskazane pozwolenie jest wymagane m. in. w przypadku wprowadzania do urządzeń kanalizacyjnych, będących własnością innych podmiotów, ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone w przepisach wydanych na podstawie art. 45a ust. 1. Z projektu budowlanego nie wynika, aby funkcjonowanie inwestycji powodowało powyższą sytuację, skoro projekt budowlany przewiduje zastosowanie separatora do oczyszczania ścieków przed ich wprowadzeniem do kanalizacji. W końcu, Sąd uznał, że nie sposób stwierdzić, aby badana decyzja była wadliwa w stopniu kwalifikowanym z tej przyczyny, iż zatwierdza projekt przewidujący przed przystąpieniem do inwestycji - usunięcie zbiornika gazu znajdującego się na działce inwestora. Zbiornik ten został zaznaczony w projekcie, bezspornie znajduje się na dz. o nr. ew. [...] a jak wynika z części opisowej projektu – stanowi własność właściciela stacji paliw (i działki sąsiedniej) i jest przeznaczony do przeniesienia. Powyższe w żaden sposób nie stanowi o naruszeniu prawa w postepowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Z tych przyczyn, nie znajdując podstaw do uznania zarzutów skargi za zasadne i podzielając w całości ocenę dokonaną w sprawie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.