I SA/Gl 113/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędziowie WSA Wojciech Organiściak, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 lipca 2016 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zaskarżenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] znak: [...], wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. 2015.613), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej SKO lub Kolegium) stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania złożonego pismem z dnia 28 września 2015 r. przez panią W. S.(dalej strona) od decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] nr [...] ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO podało, że decyzja z dnia [...] została uznana za doręczoną z dniem 26 lutego 2015 r., ponieważ strona nie podjęła jej na poczcie w wyznaczonym terminie, a przesyłka ta była dwukrotnie awizowana tj. w dniu 12 i 20 lutego 2015 r., zaś zgodnie z treścią art. 150 O.p., w takim przypadku doręczenie uznaje się za dokonane z upływem 14 dnia od dnia pierwszego awizowania. Pismem z dnia 28 września 2015 r. strona wniosła odwołanie od przedmiotowej decyzji co oznaczało, że nie zachowała terminu do jego wniesienia. Kolegium przytoczyło treść art. 223 § 1 i § 2 oraz art. 12 O.p. by stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie czternastodniowy termin do wniesienia odwołania należało liczyć od dnia 26 lutego 2015 r., zatem termin ten upłynął w dniu 12 marca 2015 r., przy czym odwołanie złożone zostało dopiero w dniu 28 września 2015 r., czyli po ustawowym terminie przewidzianym do wniesienia tego środka zaskarżenia. W skardze na to postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca pani W. S. nie zgodziła się z tym, że uchybiła terminowi do złożenia odwołania. Wskazała, że nie mogła wnieść odwołania od decyzji, której treści nie znała, zaś jej kserokopię otrzymała dopiero w dniu 22 września 2015 r., po wielokrotnym wnioskowaniu o wydanie jej duplikatu. Dodała, że cały czas ma problemy z korespondencją z Urzędu Gminy. Korespondencja ginie, nie otrzymuje w kopercie pism, które rzekomo zostały do niej wysłane. Skargi wielokrotnie składane nie odnoszą skutku, a informacje o awizo nie są jej doręczane. Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Badając legalność zaskarżonego postanowienia należy stwierdzić, że dotyczyło ono stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sytuacji, gdy decyzja od której odwołanie złożono doręczona została w trybie art. 150 O.p. Zgodnie z treścią art. 150 O.p. w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia "W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) operator pocztowy (...) przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego (§ 1 pkt 1). "Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni" (§ 1a). "Zawiadomienie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej (...), bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy" (§ 2). W myśl art. 223 § 2 pkt 1 O.p. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, zaś stosownie do art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. "Pismo można uznać za doręczone w trybie art. 150 o.p., jeżeli na podstawie dowodu doręczenia można ustalić: 1) jaka była przyczyna, z powodu której nie dokonano doręczenia w trybie art. 148 § 1 i art. 149 o.p.; 2) że zawiadomienie o przesyłce dwukrotnie umieszczono w jednym z miejsc wymienionych w art. 150 § 2 o.p. oraz 3) że upłynął 14-dniowy termin przechowywania przesyłki" (tak wyrok WSA w Łodzi z dnia 1 sierpnia 2013 r. sygn. akt III SA/Łd 231/13). "Warunkiem przyjęcia w postępowaniu podatkowym tzw. fikcji doręczenia pisma przez pocztę, jest uprzednie niewątpliwe ustalenie, że o przechowywaniu pisma w placówce pocztowej adresat został zawiadomiony w sposób określony w przepisie art. 150 § 2 o.p. Od spełnienia tego warunku zależy uznanie, iż adresat miał realną możliwość powzięcia wiadomości o nadejściu przesyłki i jej przechowywaniu w placówce pocztowej przez okres 14 dni oraz, że swoim zaniechaniem w takiej sytuacji uchybił obowiązkowi dochowania należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw" (tak wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 1250/12). "Samo gołosłowne, niczym nie poparte zaprzeczenie nieotrzymania awiza przesyłki zawierającej decyzję podatkową nie może być uznane za wystarczające do obalenia domniemania doręczenia w trybie zastępczym" (tak wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Bd 1134/14). "W sytuacji, gdy stosownie do art. 150 o.p. nastąpił prawny skutek procesowy doręczenia, późniejsze faktyczne wydanie pisma pełnomocnikowi nie może być uznane, jako doręczenie prawne. Doręczenie pisma w toku postępowania administracyjnego może nastąpić tylko raz, zważywszy, że skutki procesowe ustawa łączy z doręczeniem w formie prawem przepisanej, a nie z faktycznym otrzymaniem tego pisma przez pełnomocnika skarżącego" (tak wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 838/14). Jak wynika z akt sprawy poza sporem było, że skarżąca zamieszkiwała pod adresem, na który kierowano sporną przesyłkę, przesyłka doręczana była przez pocztę (operatora pocztowego). W treści potwierdzenia jej odbioru doręczający zawarł informacje o podwójnym awizowaniu (w dniach 12 i 20 lutego 2015 r.), pozostawiając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącej, ze wskazaniem miejsca jej odbioru, po czym przesyła ta jako nieodebrana została zwrócona nadawcy, a doręczone pismo pozostawiono w aktach sprawy. Tym samym organ odwoławczy prawidłowo uznał sporną przesyłkę za skutecznie doręczoną z dniem upływu 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia strony o jej nadejściu co oznacza, że skutek prawny tej czynności wystąpił z upływem dnia 26 lutego 2015 r. Bezsporne było przy tym, że odwołanie od tej decyzji zostało nadane za pośrednictwem poczty dopiero w dniu 28 września 2015 r., czyli upływie ustawowego terminu przewidzianego do wniesienia tego środka zaskarżenia, skoro 14 dniowy termin do dokonania tej czynności upłynął w dniu 12 marca 2015 r. Twierdzenie skarżącej, że z treścią decyzji, od której wniosła odwołanie, zapoznała się dopiero w dniu 22 września 2015 r. tj. w dniu otrzymania jej uwierzytelnionej kopii, nie miało znaczenia dla wyniku tej sprawy, gdyż prawny skutek doręczenia nastąpił w terminach opisanych w art. 150 O.p., zaś fakt zapoznania się z treścią tak doręczonej decyzji nie ma znaczenia dla skuteczności tej czynności prawnej. Bezzasadne było również podnoszenie przez stronę okoliczności związanych z poprawnością doręczenia jej pism (brak pism w kopertach, czy informacji o awizo), skoro poza zdjęciami swojej posesji i skrzynki oddawczej skarżąca w żaden sposób nie wykazała ani nie uprawdopodobniła by do tego rodzaju uchybień doszło lub dochodziło wcześniej. Z tych przyczyn wobec stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U.2012.270) skargę oddalił.