I OSK 502/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 listopada 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 573/16 w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę kasacyjną. I OSK 502/17 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 573/16 po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej, oddalił skargę. U podstaw rozstrzygnięcia Sądu I instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna. W dniu [...] lipca 2013 r. M. S. (zwany dalej również jako "Skarżący") zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. jako osoba bezrobotna. Decyzją z tego samego dnia nr [...] Prezydent Miasta K. uznał Skarżącego z dniem [...] lipca 2013 r. za osobę bezrobotną i przyznał mu od dnia [...] lipca 2013 r. zasiłek w wysokości 100% kwoty zasiłku podstawowego określonego w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U . z 206 r., poz. 645, zwanej dalej "u.p.z.") Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Skarżący zwrócił się do Powiatowego Urzędu Pracy w K. (zwanego dalej również jako "PUP") o pozbawienie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] sierpnia 2013 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta K. orzekł o utracie przez Skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] sierpnia 2013 r. oraz o utracie prawa do zasiłki z dniem [...] sierpnia 2013 r. Pismem z dnia [...] marca 2016 r. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w K. (zwany dalej również jako "MOPS") poinformował PUP, że Skarżący w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych tj. w sierpniu 2013 r. pobierał wynagrodzenie z tytułu wykonywanej pracy w "[...]" M. S. i Spółka – Spółka Jawna B., gdzie był zatrudniony w ramach umowy o pracę w okresie od [...] sierpnia 2013 r. do [...] grudnia 2013 r. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 i art. 150 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej "k.p.a.", wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 104 k.p.a. uchylił decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. orzekającej o utracie przez Pana statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...] sierpnia 2013 r. i orzekł o utracie przez Skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] sierpnia 2013 r. i prawa do zasiłku z dniem [...] sierpnia 2013 r. W uzasadnieniu Prezydent Miasta wyjaśnił, że w związku z podjęciem pracy w dniu [...] sierpnia 2013 r., z dniem tym Skarżący przestał spełniać przesłanki zawarte w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. W odwołaniu Skarżący wyjaśnił, że "od dnia [...].08.2016 r. pracował na okres próbny i w dniu [...].08.2013 r. udał się do PUP w K., gdzie złożył wniosek o wyrejestrowanie, ponieważ pracodawca nadmienił, że okres próbny mija i będzie miał umowę po okresie próbnym na okres 3 miesięcy". Skarżący podkreślił, iż "pierwsze wynagrodzenie za pracę otrzymał dopiero we wrześniu 2013 r., a nie w sierpniu 2013 r., kiedy to rozpoczął wykonywanie pracy na okres próbny." Podkreślił, iż "na skutek donosu MOPS w K., po 3 latach wszczęto postępowanie w jego sprawie i opisał jak komornik sądowy zajmował jego zasiłek dla bezrobotnych w wysokości [...] zł, a pozostawało mu tylko [...] zł." Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Wielkopolski zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]. Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 pkt f u.p.z. za osobę bezrobotną uważa się m.in. osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej. Ponadto Wojewoda zaznaczył, że Skarżący w czasie rejestracji w PUP potwierdził na druku karty rejestracyjnej oraz na druku "Informacji dla osób rejestrujących się w PUP w K." zapoznanie się ze wszystkimi prawami i obowiązkami jakie przysługują osobie bezrobotnej, w tym o braku możliwości uzyskania statusu osoby bezrobotnej w sytuacji zatrudnienia. Ponadto Skarżący został pouczony o "obowiązku powiadamiania PUP w K. w ciągu 7 dni o podjęciu zatrudnienia oraz innych okolicznościach powodujących utratę statusu osoby bezrobotnej. W ocenie Wojewody osoba bezrobotna nie może jednocześnie pozostawać w stosunku pracy. Skarżący nie powiadomił organu zatrudnienia w ciągu 7 dni, iż od dnia [...] sierpnia 2013 r. nawiązał stosunek pracy. Okoliczność potwierdzonego okresu zatrudnienia Skarżącego oraz jednoczesnego posiadania przez niego statusu osoby bezrobotnej stanowił wystarczające podstawy do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. i orzeczeniu o utracie statusu osoby bezrobotnej wraz z prawem do zasiłku z dniem [...] sierpnia 2013 r. Wojewoda odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu stwierdził, że dla posiadania statusu osoby bezrobotnej istotne znaczenie ma fakt podjęcia faktycznego zatrudnienia, a nie okoliczność w postaci wypłacenia wynagrodzenia za pracę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji z dnia z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz postanowienia z dnia [...] kwietnia 2016 r. Skarżący zarzucił decyzji Wojewody naruszenie art. 71 ust. 1 i art. 72 ust. 1 u.p.z., a także naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 16, art., 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący podniósł, że przestał spełniać przesłanki do uznania go za osobę bezrobotną dopiero od daty pobierania wynagrodzenia. Tym samym w jego ocenie datę pozbawienia statusu osoby bezrobotnej określono zbyt wcześnie, bowiem pierwsze wynagrodzenie odebrał dopiero [...] sierpnia 2013 r. Zdaniem Skarżącego w piśmie z dnia [...] marca 2013 r. Kierownik MOPS poświadczył nieprawdę stwierdzając, że w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych Skarżący pobierał wynagrodzenie za pracę. W uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 organ wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W ocenie Sądu I instancji organy obu instancji prawidłowo uznały okoliczność podjęcia przez Skarżącego zatrudnienia w okresie, w którym na podstawie decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. przysługiwał mu status osoby bezrobotnej, przy jednoczesnym zaniechaniu poinformowaniu o tym organu, jako przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., dającą podstawę do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]. Przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia wszystkich wskazanych w tym przepisie przesłanek, a więc ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są nowe. Ponadto ujawnione nowe okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, a więc mogą mieć wpływ ewentualną zmianę treści decyzji, a także nowe okoliczności faktyczne lub dowody musiały istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie były znane organowi w dniu wydawania tej decyzji. Bez wątpienia w dniu [...] sierpnia 2013 r. organowi nie była znana okoliczność podjęcia przez Skarżącego zatrudnienia, o tej bowiem dowiedział się z pisma MOPS z dnia [...] marca 2016 r. Ponadto w ocenie Sądu okoliczności te są istotne dla sprawy. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia przez Skarżącego zatrudnienia za bezrobotną uważa się osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnione są przesłanki wskazane w lit. a-l. tego przepisu. Wobec tego organy prawidłowo uznały, że w dniu podjęcia zatrudnienia, tj. w dniu 8 sierpnia 2013 r. przestał spełniać przesłanki z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z., bowiem nie był już osobą niezatrudnioną lub niewykonującą pracy zarobkowej. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 u.p.z. starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 (u.p.z.). Z tego też powodu Prezydent Miasta zobowiązany był do uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji pozbawiającej Skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] sierpnia 2013 r. i o pozbawieniu Skarżącego statusu osoby bezrobotnej wraz z prawem do zasiłku z dniem [...] sierpnia 2013 r. Zdaniem Sądu I instancji bez znaczenia pozostaje podniesiona w skardze okoliczność, że pierwsze wynagrodzenie Skarżący otrzymał dopiero we wrześniu 2013 r. Ustawodawca nie wiąże bowiem okoliczności niepobierania wynagrodzenia ze spełnieniem przesłanki z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. Przesłanką uznania za osobę bezrobotną jest niepodejmowanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Przywołane przez Skarżącego stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjne zawarte w wyroku z dnia 23 lutego 2001 r. sygn. akt II SA/Łd 1588/98 wyrażone zostało w odmienny stanie faktycznym. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku tym odnosił się bowiem do kwestii pobierania świadczenia rehabilitacyjnego. Skargę kasacyjną od powołanego wyroku wywiódł M. S. zaskarżając ten wyrok w zakresie punktu pierwszego. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych. W zakresie prawa materialnego zarzucono naruszenie art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przepisy te stanowiły podstawę wydania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2013 r. o utracie przez skarżącego statusu bezrobotnego, podczas gdy prawidłową podstawą wydania tej decyzji był art. 33 ust. 4 pkt 6 u.p.z., czyli decyzja ta wydana została na wniosek skarżącego, a w konsekwencji brak było podstaw do wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., a zaskarżona decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2016 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2016 r. zostały wydane bez podstawy prawnej. W zakresie przepisów postępowania zarzucono naruszenie: 1. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dale "P.p.s.a.", poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organy obu instancji art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w stopniu istotnym dla na wyniku sprawy; 2. art. 141 § 4 zd. 1 P.p.s.a., poprzez przedstawienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, tj. pomijając w całości okoliczności, iż: a) w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2013 r. nie zawarto pouczenia dla skarżącego o obowiązku poinformowania organu przyznającego zasiłek o podjęciu zatrudnienia w terminie 7 dni, przez co brak było podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego i uznania w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2016 r., że skarżący pomimo stosownego pouczenia nie poinformował o podjęciu zatrudnienia w terminie 7 dni; b) decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2013 r. wydana została na wniosek skarżącego, a więc podstawą wydania tej decyzji był art. 33 ust. 4 pkt 6 u.p.z., a w związku z tym wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją na podstawie nowych okoliczności faktycznych pozbawione było podstawy prawnej, albowiem nie zmieniły się okoliczności stanowiące podstawę wydania tej decyzji; c) w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Prezydent Miasta K. z łatwością mógł (chociażby poprzez kontakt z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych) z urzędu ustalić datę faktycznego podjęcia zatrudnienia przez skarżącego, ale nie podjął żadnych działań w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, a wznowienie po niemal trzech latach postępowania administracyjnego ze względu na nowe okoliczności sprawy stanowi w tych okolicznościach naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zarzut naruszenia prawa materialnego wynika z niewłaściwego zastosowania przez Sąd I instancji art. 33 ust. 4 pkt 1 u.p.z., zgodnie z którym: starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1pkt 2 u.p.z. W myśl natomiast art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę (...) niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej (...). Zgodnie z treścią decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrata przez skarżącego statusu bezrobotnego nastąpiła na wniosek strony. To również potwierdza treść decyzji tego organu z dnia [...] kwietnia 2016 r. Właściwą podstawą prawną decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. powinien być więc art. 33 ust. 4 pkt 6 u.p.z., zgodnie z którym starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który złożył wniosek o pozbawienie statusu bezrobotnego. Tym samym, skoro właściwą podstawą decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. był wniosek Skarżącego w myśl art. 33 ust. 4 pkt 6 u.p.z., a nie podjęcie przez Skarżącego zatrudnienia, to w sprawie tej inna data podjęcia zatrudnienia nie ma znaczenia i nie może stanowić istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Dlatego też, wznowienie postępowania w tej sprawie i wydanie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2016 r. nastąpiło bez podstawy prawnej. Skoro zaś Sąd I instancji nie wziął tego pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonego wyroku, to również naruszył art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. przez ich niewłaściwe zastosowanie i miało to znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 151 P.p.s.a. wskazano że w tej sprawie jednak skarga nie podlegała oddaleniu. Z przedstawionej argumentacji wynika bowiem, że prawidłową podstawą prawną wydania przez Prezydenta Miasta K. decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. był art. 33 ust. 4 pkt 6 u.p.z. (wniosek skarżącego), nie zaś art. 33 ust. 4 pkt 1 tej ustawy. W konsekwencji, inna data podjęcia przez skarżącego zatrudnienia, wynikająca z przekazanych przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w K. informacji, nie mogła stanowić istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Brak było więc także podstaw do wydawania decyzji w myśl art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2016 r. zostały więc wydane bez podstawy prawnej, czego nie dostrzegł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 zd. 1 P.p.s.a. wskazano, że przedstawienie stanu sprawy przez sąd, jako element obligatoryjny uzasadnienia wyroku, uzależnione jest jednak od ustaleń faktycznych, które co do zasady przeprowadzają organy administracji publicznej. Zdaniem Skarżącego kasacyjnie uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie zawiera wskazania, które ustalenia zostały przyjęte przez sąd I instancji, a które nie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., to w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że może być on skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Oceniając kwestionowany wyrok pod tym kątem stwierdzić należy, że wyrok ten zawiera wszystkie wymagane elementy. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego stwierdził, że w sprawie nie doszło w jego ocenie do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Sąd ocenił stanowisko skarżącego nie mając przy tym bezwzględnego obowiązku odnoszenia się osobno do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r., II FSK 2204/11, LEX nr 1351331). Zarzut skargi kasacyjnej stara się natomiast wykazać nietrafność ustaleń Sądu I instancji. Jak już wskazano normatywna treść powołanego przepisu nie daje podstaw do kwestionowania trafności ustaleń Sądu I instancji w oparciu o przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. Chybione są również pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją administracyjną ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją podjęto, było dotknięte wadliwością. Skoro instytucja ta stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wadliwość ta musi mieć charakter kwalifikowany, a jej rodzaje zostały wyczerpująco wyliczone w przepisach prawa procesowego. W postępowaniu zwykłym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w trybie przewidzianym w prawie procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego. Natomiast w postępowaniu nadzwyczajnym przedmiotem postępowania jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Postępowanie to ma własną, odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Powołany jako podstawa prawna wznowienia postępowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. określa, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Na wskazanej powyżej podstawie wznawia się postępowanie, gdy spełnione zostaną zatem łącznie trzy przesłanki: - ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe. Pod tym pojęciem należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć wpływ na zmianę decyzji w kwestiach zasadniczych; - nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej; - okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Przekładając powyższe na realia rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że okoliczność podjęcia pracy przez Skarżącego nie była znana organowi w momencie wydania decyzji. Prawidłowo też zakwalifikowano tę okoliczność jako prawnie istotną w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Skoro jednym z warunków uzyskania statusu osoby bezrobotnej jest niezatrudnienie, to niezależnie od tego czy postępowanie w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego wszczęte zostało z urzędu czy na wniosek, okoliczność podjęcia zatrudnienia miała znaczenie prawne w sprawie. Ustalenie w postępowaniu wznowieniowym, że skarżący podjął zatrudnienie, oznacza iż zaistniała okoliczność stanowiąca podstawę do orzeczenia o pozbawieniu statusu bezrobotnego. Zatem prawidłowa jest podstawa prawna zawarta w decyzji wznowieniowej, wskazująca na przepis art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1 u.p.z. Nie ma też znaczenia sposób dowiedzenia się przez organ o przyczynie wznowienia. Co do zasady każda informacja legalnie uzyskana o okolicznościach prawnie istotnych z punktu widzenia danej sprawy może uzasadniać wznowienie postępowania administracyjnego. Z tych względów chybiony jest także zarzut określony jako zarzut naruszenia prawa materialnego, jak i zarzut pierwszy naruszenia przepisów postępowania. Na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż to wynagrodzenie, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a. Zasadą jest bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga o kosztach postępowania tylko pomiędzy stronami. W pozostałym zakresie stosowne wnioski powinny być kierowane do właściwych w sprawie wojewódzkich sądów administracyjnych, co wprost wynika z treści art. 254 § 1 P.p.s.a.