I FSK 1748/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, Sędzia NSA Izabela Najda - Ossowska, Sędzia WSA del. Bożena Dziełak (sprawozdawca), Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 389/16 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. (obecnie Naczelnik [...] Urzędu Celno - Skarbowego w L.) z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. W. na rzecz Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w L. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I. Zaskarżonym wyrokiem z 13 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 389/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi ("WSA") oddalił skargę Skarżącego – A. W., na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. ("Dyrektor UKS") z 21 marca 2016 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług. II. Jak to przedstawił WSA, decyzją z 20 czerwca 2013 r. Dyrektor UKS określił Skarżącemu, prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "A.", zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. Zakwestionował prawo Skarżącego do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur wystawionych przez P. sp. z o.o. Zdaniem organu kontroli skarbowej spółka ta nie była rzeczywistym dostawcą oleju napędowego do firmy Skarżącego. Faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a zatem zastosowanie ma do nich art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) – dalej "u.p.t.u.". Ponadto stwierdzono nieprawidłowości polegające na niewykazaniu w deklaracjach VAT-7 całości obrotów z tytułu dostaw towarów zrealizowanych przez Skarżącego, udokumentowanych fakturami sprzedaży wystawionymi na rzecz odbiorców paliwa. Tym samym Skarżący zaniżył wysokość podatku należnego. Skarżący nie wniósł odwołania od tej decyzji i stała się ona ostateczna. Pismem z 29 lipca 2015 r. Skarżący wniósł o wznowienie postępowania kontrolnego w sprawie zakończonej powyższą decyzją, a następnie o umorzenie postępowania wymiarowego. Powołał się na art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 w związku z art. 241 § 1 i art. 244 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) – dalej "O.p.". Do wniosku, jako dowód zaistnienia wskazanych przesłanek, załączył kserokopie: – wyroku z 21 września 2011 r. sygn. akt VI K 1115/11, w którym Sąd Rejonowy dla L. w L., uznał oskarżonego B. W. (pełnomocnika Skarżącego) za winnego zarzucanych mu czynów (wyrok uprawomocnił się 29 września 2011 r. i dotyczy zdarzeń i okoliczności, które miały miejsce w okresie od lutego 2007 r. do grudnia 2008 r.; – wyroku z 3 grudnia 2012 r. sygn. akt VII K 834/12, w którym Sąd Rejonowy w P. uznał B. W. za winnego zarzucanego mu czynu wymienionego w sentencji tego wyroku (wyrok uprawomocnił się 11 grudnia 2012 r. i dotyczy zdarzeń i okoliczności, które miały miejsce w okresie od 2 stycznia 2009 r. do 30 grudnia 2010 r.). Postanowieniem z 11 września 2015 r. Dyrektor UKS wznowił postępowanie w sprawie, a następnie decyzją z 1 grudnia 2015 r. odmówił uchylenia decyzji wymiarowej w całości, ponieważ nie stwierdził istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 O.p. Stanowisko to podtrzymał w zaskarżonej decyzji. W skardze złożonej na tę decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie. Zarzucił naruszenie art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 O.p., a także art. 120, art. 121, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. III. Zaskarżonym wyrokiem Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) – dalej "P.p.s.a.". Nie podzielił stanowiska, że skoro z wyroków karnych załączonych do wniosku o wznowienie postępowania podatkowego wynika, iż B. W. (osoba upoważniona do prowadzenia spraw firmy Skarżącego) działał sam (bez zgody i wiedzy Skarżącego) zawierając fikcyjne umowy, kupując nielegalne paliwo, sporządzając nieprawidłowo deklaracje podatkowe, co wiązało się z popełnianiem przez niego przestępstw, to okoliczności te zwalniają Skarżącego z odpowiedzialności podatkowej, sprowadzającej się do określenia mu zobowiązań podatkowych. WSA wyjaśnił, że rozliczając podatek od towarów i usług Skarżący dokonuje jego samoobliczenia i za wskazane wyżej miesiące zobowiązany był złożyć deklaracje VAT-7. Nie ma przy tym znaczenia czy czynił to osobiście, czy też za pośrednictwem upoważnionej osoby lub pracownika. Przedsiębiorca ponosi ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, doborem pracowników i wyborem pełnomocnika reprezentującego firmę oraz z kontrolą realizowanych przez nich obowiązków. Uznanie braku odpowiedzialności podatnika z powyższych tytułów skutkowałoby przerzuceniem odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej przez przedsiębiorców na Państwo, czego nie można zaakceptować. Jako przesłanki wznowienia Skarżący podał przyjęcie przez jego pełnomocnika w działalności gospodarczej sfałszowanych faktur VAT zakupu paliwa i fałszowanie przez pełnomocnika rozliczeń podatkowych, w tym deklaracji VAT-7. Zdaniem WSA słusznie Dyrektor UKS wskazał, że w postępowaniu kontrolnym stwierdzono fałszywe dowody (faktury), ale te właśnie dowody zostały wyeliminowane z rozliczenia podatkowego. Nie można zatem uznać, że decyzja oparta została na fałszywych dowodach, jako że przy określaniu zobowiązania podatkowego nie zostały one uwzględnione. Odnosząc się zaś do przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. WSA wskazał, że wyroki karne z 21 września 2011 r. i z 3 grudnia 2012 r. istniały w dniu wydania decyzji wymiarowej i były znane organowi kontroli skarbowej. Właśnie okoliczności przytoczone w tych wyrokach (użycie jako autentycznych i wprowadzenie do dokumentacji księgowej firmy Skarżącego podrobionych faktur VAT rzekomo wystawionych przez P. sp. z o.o.) poparte innymi dowodami, stanowiły podstawę wyeliminowania fałszywych faktur z rozliczenia podatku od towarów i usług. Tym samym nie były to okoliczności nieznane organowi wydającemu decyzję. Wyroki powyższe i okoliczności z nich wynikające nie były zatem istotne dla sprawy wymiarowej. W ocenie WSA powołana przez Skarżącego podstawa wznowienia postępowania podatkowego zmierza raczej do uzupełnienia poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, co nie rzutuje na wydane dotychczas rozstrzygnięcie. IV. Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, ustalonych według norm przepisanych prawem. Jako podstawy kasacyjne Skarżący wskazał naruszenie art. 151 P.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy WSA winien na podstawie art. 145 § 2 P.p.s.a., zaskarżoną decyzję uchylić w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) P.p.s.a., albowiem w wyroku zaakceptował: 1) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, w tym: a) art. 180 § 1 O.p., bowiem WSA zaakceptował stanowisko organów podatkowych rozpoznających sprawę bez pełnomocnictwa, jakiego Skarżący udzielił swojemu ojcu, co jest najważniejszym dowodem w sprawie, generującym istotne okoliczności i oceny, b) art. 187 § 1 O.p., jako że WSA de facto przyjął za organami podatkowymi, iż to Skarżący dokonał wszystkich nieprawidłowości, które były podstawą decyzji wymiarowych, podczas kiedy sprawcą był jego ojciec, c) art. 187 § 1 O.p., przez przyjęcie przez WSA za organami, że przypisanie czynności faktycznych będących podstawą wydania decyzji wymiarowych skarżącemu, nie było oparciem się na fałszywych okolicznościach, d) art. 187 § 1 O.p., przez zaakceptowanie przez WSA przyjęcia za organami w procesie rozpatrywania materiału dowodowego odnośnie działalności gospodarczej Skarżącego jako osoby fizycznej, odpowiedzialności podatkowej przedsiębiorstwa, tak jak ma się to w przypadku osób prawnych, e) art. 187 § 1 O.p., przez brak przyjęcia przez organy podatkowe i zaakceptowanie przez WSA, że dopiero łącznie dwa wyroki skazujące B. W. wraz z opisami czynności sprawczych, stanowią okoliczności umożliwiające prawidłową ocenę stanu faktycznego w sprawie i wykazanie, że to on a nie Skarżący prowadził de facto działalność gospodarczą związaną z fałszowaniem dokumentów podatkowych, f) art. 191 O.p., albowiem WSA przyjął za organami podatkowymi, że pełnomocnictwo udzielone przez Skarżącego ojcu było ważne i czynności faktyczne pełnomocnika nim nie objęte, a będące podstawą wydania decyzji wymiarowych, nie wymagały potwierdzenia mocodawcy, g) art. 191 O.p. przez przyjęcie, że jest możliwe udzielenie pełnomocnictwa do popełniania przestępstw i nie poniesie z tego tytułu odpowiedzialności karnej, np. za podżeganie lub pomocnictwo. 2) w konsekwencji opisanych wyżej naruszeń przepisów Ordynacji podatkowej WSA zaakceptował naruszenie przez organy podatkowe art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 tej ustawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor UKS wniósł o oddalenie tej skargi, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: VI. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania sądowego, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego artykułu. Przesłanki te w rozpoznanej sprawie nie wystąpiły. Nie stwierdzono też podstaw do odrzucenia skargi oraz do umorzenia postępowania w oparciu o art. 189 P.p.s.a. Do rozstrzygnięcia pozostawały więc zarzuty skargi kasacyjnej, które oparto wyłącznie na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. tj. naruszeniu przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. VII. Podkreślić należy, że kontrolowana w sprawie decyzja zapadła w ramach trybu nadzwyczajnego, wznowienia postępowania, i wszelkie naruszenia procesowe muszą być oceniane z uwzględnieniem specyfiki tego trybu. Postępowanie przeprowadzane w ramach wznowienia postępowania nie służy ponownemu przeprowadzeniu postępowania dla ustalania wszelkich istotnych okoliczności sprawy, lecz zmierza do usunięcia wad postępowania, które zakończyło się wydaniem ostatecznej decyzji. Stąd istotą postępowania wznowieniowego nie jest badanie na nowo wszystkich okoliczności faktycznych objętych zarzutami strony. Postępowanie nadzwyczajne, jakim jest wznowienie postępowania podatkowego, czy kontrolnego, zasadniczo nie może przeradzać się w pełne postępowanie merytoryczne, czego odzwierciedleniem jest także kontrola sądowoadministracyjna, która w takich sprawach sprowadza się do oceny prawidłowości przeprowadzania trybu wznawiania postępowania oraz ewentualnego rozstrzygnięcia, jakie zapadło po jego przeprowadzeniu. W ramach prawnych zakreślonych przez Rozdział 17 Działu IV Ordynacji podatkowej nie można ponownie roztrząsać wszystkich, nawet istotnych, ale przeprowadzonych już w postępowaniu zwykłym, dowodów i ustaleń faktycznych, zmierzając do ich ponownej oceny. VIII. Skarżący powołał się we wniosku o wznowienie na dwie podstawy wymienione w art. 240 § 1 O.p. Pozwalają one wznowić postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1) lub wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję (pkt 5). IX. Wystąpienia pierwszej z wymienionych przesłanek Skarżący dopatruje się we wskazanych (i dołączonych) we wniosku wyrokach karnych skazujących B. W. (ojca i pełnomocnika Skarżącego w działalności gospodarczej) za nieprawidłowości dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej w imieniu Skarżącego. W istocie jednak przedmiotowe wyroki, w intencji Skarżącego, mają potwierdzać stanowisko o braku podstaw do pozbawienia go prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur, które były wynikiem transakcji handlowych, za które odpowiadał pełnomocnik. Odnosząc się do oceny przez Sąd pierwszej instancji braku spełnienia w sprawie przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 1 O.p., Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Skarżący żadnym argumentem skargi kasacyjnej takiej oceny nie podważył. Głównie z powodu błędnego rozumienia istoty wadliwości postępowania spełniającego warunki wznowienia na tej podstawie prawnej. Wskazał na to Sąd pierwszej instancji, w ślad za organem, podnosząc, że w stanie faktycznym sprawy istotne ustalenia faktyczne nie zostały oparte na dowodach, które następnie okazały się fałszywe, czego wymaga wskazana podstawa. Wręcz przeciwnie, nieprawidłowości będące częścią ustaleń przedmiotowych wyroków karnych, legły także u podstaw wcześniejszej weryfikacji wymiaru podatkowego Skarżącego przez organy. Powołana przez Skarżącego przesłanka wznowienia postępowania przewidziana została na taki wypadek, gdy dowody, które stanowiły podstawę istotnych ustaleń faktycznych okazały się następnie sfałszowanymi. Tymczasem dowody, które stały się podstawą faktyczną decyzji Dyrektora UKS z 20 czerwca 2013 r., będącej przedmiotem wniosku o wznowienie, nie okazały się w późniejszym okresie sfałszowanymi. Ustalenia faktyczne, które były między innymi podstawą zastosowania w sprawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a) u.p.t.u. dotyczyły fałszowania rzeczywistych transakcji przez pełnomocnika prowadzącego działalność w imieniu Skarżącego i jako takie zostały uwzględnione w kwestionowanym wymiarze podatku, a przedstawione przez Skarżącego wyroki karne tylko potwierdzają prawidłowość tych ustaleń. X. W ramach kolejnej przesłanki wznowienia postępowania, wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał tę decyzję, Skarżący we wniosku dla jej wykazania także powołał się na skazujące wyroki karne wydane wobec B. W., które stanowić mają nowe dowody, a nade wszystko nowe okoliczności w sprawie. Pod pojęciem dowodów lub okoliczności nieznanych organowi, który wydał decyzję pierwotną rozumieć trzeba tylko takie dowody, które nie były przedmiotem badania w postępowaniu zwyczajnym oraz tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały. Aby uznać przedłożony dowód za istotny w znaczeniu użytym w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. powinien on spowodować wydanie, po wznowieniu postępowania, odmiennego rozstrzygnięcia niż to zawarte w decyzji ostatecznej. Istotna dla wyniku sprawy okoliczność faktyczna, udokumentowana dowodem znajdującym się w aktach sprawy administracyjnej, nie może zostać uznana za okoliczność nową, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., jeśli wznawiający postępowanie organ, prowadząc wcześniej postępowanie, dysponował wiedzą o stanowiącej podstawę wznowienia okoliczności wywiedzionej nawet z innego dokumentu. Także odmienna, a nawet błędna ocena dowodu (okoliczności), który istniał i był znany organowi wydającemu decyzję, nie uzasadnia żądania wznowienia postępowania. Błędna bowiem ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności. Są to dwie różne sytuacje i tylko jedna z nich, ta druga, stanowi przesłankę wznowienia postępowania podatkowego, zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W zakresie przedstawionych przez Skarżącego dowodów Sąd pierwszej instancji zasadnie wskazał, że w dniu wydania decyzji wymiarowej istniały wyroki karne z 21 września 2011 r. oraz z 3 grudnia 2012 r. i były znane organowi kontroli skarbowej. W konsekwencji nie spełniały one przesłanki dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, nieznanego organowi. Nade wszystko WSA podzielił ocenę organu, że wskazane dowody nie dotyczyły nowych, nieznanych organowi okoliczności, gdyż ustalenia postępowania karnego w pełni korespondują z ustaleniami przyjętymi w kwestionowanej decyzji. XI. W efekcie Sąd pierwszej instancji za prawidłowe uznał ustalenie, że w sprawie nie zaistniały przesłanki wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 O.p., a uzasadnienie wniosku o wznowienie wskazuje, że Skarżący zmierza do weryfikacji ustalenia zawartego w ostatecznej decyzji, iż nieprawidłowości podatkowe, których dopuszczał się pełnomocnik prowadzący w jego imieniu działalność gospodarczą, powinny obciążać Skarżącego. XII. W zarzutach kasacyjnych Skarżący podniósł naruszenie przepisów dotyczących przeprowadzania dowodów: art. 180 § 1 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 191 O.p. w powiązaniu z art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 O.p. Zdaniem Skarżącego, wiązało się to z brakiem prawidłowej oceny wpływu działań pełnomocnika na sytuację prawnopodatkową Skarżącego. Zdaniem Skarżącego nie przeanalizowano w sprawie treści pełnomocnictwa, nie ustalono czy czynności pełnomocnika były ważne w tym znaczeniu, że przekraczały zakres udzielonego pełnomocnictwa (bez zatwierdzenia ich przez mocodawcę). Skarżący podnosił, że skoro instytucja pełnomocnictwa należy do regulacji prawa cywilnego, to nie można abstrahować od nich na potrzeby prawa podatkowego. W efekcie przyjętego rozstrzygnięcia, zdaniem Skarżącego zaakceptowano, że "jest możliwe udzielenie pełnomocnictwa do popełniania przestępstw i nie poniesienie z tego tytułu odpowiedzialności karnej". Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wskazane w skardze kasacyjnej, jako naruszone przepisy, jak i ich uzasadnienie, nie podważają ustalenia zaskarżonego wyroku akceptującego stanowisko Dyrektora UKS, że okoliczności i dowody wskazane we wniosku nie wypełniały przesłanek wznowienia postępowania. Zasadnicza okoliczność, wokół której Skarżący budował uzasadnienie skargi kasacyjnej – odpowiedzialność podatnika, który posłużył się w prowadzeniu działalności gospodarczej pełnomocnikiem – została już oceniona w zaskarżonej decyzji, jako nie wpływająca na odpowiedzialność Skarżącego. Argumentacja skargi kasacyjnej stanowi w istocie jedynie polemikę z oceną tej okoliczności dokonaną w ostatecznej decyzji. Za uzasadnienie, które nie daje podstaw do wznowienia postępowania, potraktować należy argument o braku przeanalizowania w sprawie treści pełnomocnictwa, wobec braku potwierdzającego go dokumentu. Kwestia ta bowiem objęta mogła być szerszą analizą w postępowaniu wymiarowym, skoro została już w nim uwzględniona i oceniona. Trafnie Sąd pierwszej instancji ocenił, że Skarżący mógł prowadzić działalność gospodarczą przez upoważnionego pełnomocnika, jednak odpowiedzialność za nadzór nad działaniami upoważnionych przez siebie osób ponosi udzielający takiego pełnomocnictwa. Gdyby Skarżący nie zlecił pełnomocnikowi prowadzenia w swoim imieniu firmy, nie doszłoby do zaistnienia nieprawidłowości w zakresie podatkowym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący (s. 3) wskazuje, że z uwagi na swoje plany pozostania za granicą "udzielił pełnomocnictwa osobie, do której miał największe zaufanie, czyli swojemu ojcu". W ramach postępowania o wznowienie zmierza do podważenia odpowiedzialności za dokonany wybór. Wskazać należy, że skutkiem zaistniałych uchybień mogą być roszczenia z tytułu odpowiedzialności pełnomocnika wobec mocodawcy, nie ma jednak podstaw do zdejmowania odpowiedzialności ze Skarżącego za brak czujności i nadzoru nad prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Argumentacja o zatwierdzaniu czynności pełnomocnika odnosi się do czynności dokonanych z innymi osobami. Działania pełnomocnika są działaniami samego podatnika i nie jest to argument "słusznościowy", jak zarzucił to w skardze kasacyjnej Skarżący. Jako niczego nie wnoszące do sprawy Naczelny Sąd Administracyjny ocenił argumenty o firmanctwie, w szczególności definiowanym poprzez przepisy Kodeksu karnego skarbowego. Ustalenia decyzji, o której weryfikację Skarżący wnosi, nie zawierały takich ustaleń, stąd nie ma podstaw do analizowania ich na etapie wznowienia postępowania. W konsekwencji zarzuty dotyczące ustaleń faktycznych co do pełnomocnictwa udzielonego przez Skarżącego, w oparciu o które Skarżący kwestionował zasadność przypisania mu odpowiedzialności podatkowej za nieprawidłowe działania jego pełnomocnika, ocenić należało za chybione. Nie odnosiły się bowiem w istocie do meritum tej sprawy, która była objęta zaskarżonym wyrokiem. W ramach postępowania wznowionego zarówno organ, jak i Sąd pierwszej instancji nie analizowali kwestii związanych z określeniem (zasadnością) wymiaru za wskazane okresy w podatku od towarów i usług. Było to konsekwencją, czego nie podważono w skardze kasacyjnej, stwierdzenia braku przesłanek wznowieniowych, na które powoływał się Skarżący. Formułując zarzuty kasacyjne odnoszące się do jakości postępowania dowodowego Skarżący nie dostrzegł, że podnoszone przez niego kwestie nie mogły być w niniejszej sprawie analizowane z uwagi na fakt, iż wniosek o wznowienie postępowania, wobec stwierdzenia braku przesłanek wznowieniowych, okazał się nieskuteczny. Z tego też względu, za nieusprawiedliwione uznać należało zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) oraz c) i § 2 P.p.s.a. w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 Op. XIII. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Skarżącego, jako że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. XIV. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 listopada 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz. U. 2015 r., poz. 1804, ze zm.).