II FSK 935/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA (del.) Wojciech Stachurski (sprawozdawca), Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Ol 558/13 w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia 17 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. M. rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. I SA/Ol 558/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, oddalił skargę R. M. (dalej również jako "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia 17 czerwca 2013 r., nr [...], wydaną w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji stan sprawy. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w Olsztynie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 4 marca 2013 r., w której stwierdzono, że Skarżący nie zgłosił do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych przychodów z tytułu działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży złomu w miesiącach marzec – maj 2007 r. w łącznej wysokości 26.106,06 zł. Dyrektor Izby Skarbowej odwołał się do definicji działalności gospodarczej wyrażonej w art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z poźn. zm. – dalej w skrócie: "o.p."), w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 z późn. zm.) oraz w art. 5a pkt 6 z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm. – dalej w skrócie: "u.p.d.o.f."). Następnie wskazał, że Skarżący w latach 2006 - 2010 dokonał sprzedaży złomu na rzecz podmiotów prowadzących punkty skupu złomu: w 2006 r. w ilości 29.072,30 kg na łączną kwotę 17.367,90 zł; w 2007 r. w ilości 58.538,00 kg na łączną kwotę 26.106,06 zł; w 2008 r. w ilości 52.741,20 kg na łączną kwotę 32.634,02 zł; w 2009 r. w ilości 5.420,00 kg na łączną kwotę 2.724 zł; w 2010 r. w ilości 3.340,00 kg na łączną kwotę 1.824,70 zł. Złom ten stanowił własność prywatną Skarżącego. Były to między innymi blachy, konstrukcje, części maszyn rolniczych, elementy świniarni, pręty, piec c.o., zaś w okresie objętym postępowaniem w niniejszej sprawie w przeważającej części – elementy suszarni i siatka. Organ odwoławczy nie dał wiary wyjaśnieniem Skarżącego, że sprzedany przez niego w 2007 roku złom pochodził w całości z prowadzonego wcześniej gospodarstwa rolnego w S. o powierzchni 18 ha. W 2004 r. Skarżący dokonał sprzedaży znacznej części tego gospodarstwa, pozostawiając jedynie oborę i grunt o powierzchni 5 arów. Odmawiając wiarygodności wyjaśnieniom Skarżącego, co do źródła pochodzenia złomu sprzedanego przez niego w 2007 r., organ odwoławczy odwołał się do zeznań przesłuchanych w charakterze świadków: byłej żony skarżącego – E. M. oraz T. F., W. B., J. K., M. S., M. So., Z. R. i J. O. Ponadto, strona nie udokumentowała faktu posiadania sprzętu rolniczego i samochodów, które miały jej służyć w prowadzonej we wcześniejszym okresie działalności rolniczej. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, czynności strony polegające na wielokrotnych transakcjach sprzedaży złomu stanowiły – ze względu na przedmiot, skalę przedsięwzięcia, zawodowy i powtarzalny charakter działań, przyporządkowanie zasadzie racjonalnego gospodarowania oraz uczestnictwo w obrocie gospodarczym – działalność gospodarczą. 3. Skarga do Sądu pierwszej instancji i odpowiedź organu na skargę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Skarżący zarzucił wydanej decyzji naruszenie art. 121, art. 122, art. 139, art. 180, art. 187 i art. 210 § 4 o.p. oraz art. 3 pkt 9 tej ustawy, art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. W uzasadnieniu wywodził, że sprzedaż złomu była jedynie formą wyzbywania się starych niepotrzebnych przedmiotów. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. 4. Uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które w sposób istotny wpłynęłyby na wynik sprawy. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie bezspornie wynika, iż w latach 2006-2009 Skarżący prowadził niezgłoszoną do opodatkowania działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży złomu. Zasadne było poddanie ocenie czynności podejmowanych przez niego w tym zakresie w 2007 r. przy uwzględnieniu, że również w roku 2006 a także w latach 2008, 2009 i 2010 dokonywał sprzedaży złomu w punktach skupu. Zarówno z zeznań strony jak i przesłuchanych w sprawie świadków wynika, że Skarżący gromadził złom na terenie posesji byłego gospodarstwa rolnego. Z zeznań świadków wynikało ponadto, że złom był zwożony, zbierany, skupowany, co przeczy twierdzeniom strony, że stanowiły go w zasadzie wyłącznie sprzęty używane poprzednio w gospodarstwie rolnym. Sam Skarżący przyznał, że złom był też dostarczany na jego posesje przez osoby trzecie, które wyzbywały się w ten sposób niepotrzebnych sprzętów. Trudno byłoby przyjąć, że pozwalał on, nie mając w tym żadnego interesu na to, by na jego posesję dostarczane były zużyte sprzęty. Znamienna jest przy tym okoliczność, że Skarżący przyjmował także złom w ramach rozliczenia za świadczone usługi transportowe. Wynika to jednoznacznie z jego zeznań. Już tylko ten fakt wskazuje na to, że z gromadzenia złomu a następnie jego sprzedaży Skarżący uczynił źródło przychodów. Sąd nie dopatrzył się wadliwości w odmowie ponownego przeprowadzenia dowodów. Analiza zeznań świadków wskazuje, że jest możliwe stwierdzenie skąd czerpali oni wiedzę na temat złomu gromadzonego przez Skarżącego. W większości przypadków świadkowie to mieszkańcy tej samej miejscowości, gdzie znajdował się złom. Z faktu, że zeznania świadków nie dostarczają pełnej wiedzy na temat prowadzonej przez stronę działalności nie można wywodzić, że przeprowadzone przesłuchania nie były wystarczająco wnikliwe i wymagały powtórzenia. Zeznania świadków dostarczają niewątpliwie jedynie fragmentarycznej i ogólnej wiedzy na temat złomu, którym zajmował się Skarżący. Świadkowie wyraźnie zastrzegają w swych zeznaniach, jeśli czegoś nie wiedzą nie pamiętają, lub czegoś nie widzieli. Zauważyć przy tym należy, że w odniesieniu do sprzedaży złomu w roku 2007 istotne było to, czy Skarżący miał w swym gospodarstwie suszarnię o dosyć znacznych gabarytach oraz elementy ogrodzenia, które stanowiły złom sprzedany w tym roku a na temat tych kwestii świadkowie wypowiadali się dosyć jednoznacznie. Zdaniem Sądu, Skarżący w sposób zamierzony i zorganizowany dokonywał systematycznych transakcji w zakresie sprzedaży złomu. Organ odwoławczy prawidłowo wyeksponował te elementy stanu faktycznego, które w jego ocenie złożyły się na przyjęcie, że ze względu na przedmiot, skalę przedsięwzięcia, zawodowy i powtarzalny charakter działań, przyporządkowanie zasadzie racjonalnego gospodarowania oraz uczestnictwo w obrocie gospodarczym, czynności polegające na wielokrotnym transakcjach sprzedaży złomu stanowią określoną w art. 10 ust.1 pkt 3 u.p.d.o.f. działalność gospodarczą stanowiącą źródło przychodu, do którego nie ma zastosowanie wyłączenie, o którym mowa w pkt 8 lit. d) tej ustawy. Wbrew stanowisku Skarżącego podejmowane przez niego działania miały charakter zawodowy, podejmowane były w sposób zorganizowany i planowany, co świadczy o tym, że była to działalność gospodarcza. Organy zasadnie uznały zatem działania strony skarżącej, za prowadzenie działalności gospodarczej, w zakresie obrotu złomem stanowiącej źródło przychodu, określone w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Organ podatkowy wskazał przy tym które działania strony stanowiły podstawę uznania ich za wykonywane w ramach prowadzenia działalności gospodarczej a nie incydentalnej wyprzedaży majątku osobistego. 5. Skarga kasacyjna. 5.1. W skardze kasacyjnej pełnomocnik Skarżącego ustanowiony z urzędu zarzucił naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a.") w związku z art. 5a pkt 6 oraz art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f, poprzez nieuwzględnienie skargi w przypadku, gdy sprzedaż złomu dotyczyła prywatnego majątku podatnika dokonanego po upływie 6 miesięcy od dnia nabycia; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 180 i art. 187 oraz art. 229 o.p., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy organ naruszył przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Olsztynie, odstąpienie od zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości w przypadku nieuwzględnienia skargi kasacyjnej, zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając stawiane zarzuty autor skargi kasacyjnej wskazał, że Skarżący prowadził działalność rolniczą przez wiele lat i na spornym terenie składował maszyny i urządzenia służące do tej działalności. Zarówno świadkowie jak i organy przyznają, że Skarżący posiadał na swoim terenie wiele maszyn i urządzeń. Żaden z przywołanych świadków nie stwierdza jednoznacznie, że widział wszystko, co znajdowało się na tym terenie. Żaden ze świadków nigdy nie wchodził na teren Skarżącego w celu zrobienia inwentaryzacji jego sprzętu, a pytanie po latach, co Skarżący posiadał na stanie w roku 2007 jest pytaniem absurdalnym i niewnoszącym żadnych pewnych dowodów. Organ nie uwzględnił również wniosku o ponowne przesłuchanie świadków. Co więcej organ błędnie przyjął pismo Urzędu Gminy w K. stwierdzające, że Skarżący nie zgłosił do opodatkowania suszarni. Zgodnie z polskim prawem suszarnia do zboża w żadnym razie nie stanowiła nieruchomości, którą należy zgłosić do opodatkowania. Była to budowla służąca wyłącznie działalności rolniczej i jako takiej nie było potrzeby zgłaszać jej do opodatkowania do urzędu. Zdaniem strony skarżącej, z dowodów wynika jasno, że część złomu nie stanowiła towaru, a był formą zapłaty za usługi transportowe. Jeżeli Skarżący prowadził jakąkolwiek działalność gospodarczą to byłaby to działalność transportowa (przy spełnieniu wszystkich wymogów do subsumcji działań w sferze transportu do prawnego uwarunkowania działalności gospodarczej na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - co nie było badane w tej sprawie). W wypadku uznania usług transportowych za niezarejestrowaną działalność gospodarczą, złom stanowiący zapłatę za takie usługi po jego spieniężeniu należałoby uznać za przychód z działalności gospodarczej. Nie stanowiło w żadnej mierze działalności gospodarczej działanie Skarżącego polegające na czynnościach prowadzących do sprzedaży maszyn, urządzeń oraz budowli służących działalności rolniczej od czasów poprzedniego ustroju politycznego. Oczywistym jest, że po takim czasie rolnik nie posiada dokumentów potwierdzających zakup tych maszyn i nie może to świadczyć na jego niekorzyść. Sąd błędnie zakwalifikował, jako niezgłoszoną do opodatkowania działalność gospodarczą zbycia złomu stanowiącego własność Skarżącego, gdy z materiału dowodowego wynika, (co również potwierdził Skarżący), że jedyną działalnością, jaką ewentualnie mógł prowadzić były usługi transportowe opłacane "złomem". 5.2. Odpowiadając na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Olsztynie wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie od Skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 1. Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, ponieważ zawarte w niej zarzuty okazały się nietrafne, a w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu (art. 183 p.p.s.a.). Przed przystąpieniem do oceny poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może sam wyprowadzać podstaw kasacyjnych, ani tych podstaw modyfikować, czy też domniemywać. Jeżeli strona skarżąca wskaże w skardze kasacyjnej konkretny przepis prawa materialnego lub prawa procesowego, który – jej zdaniem – został naruszony, to NSA nie jest władny badać, czy w sprawie nie naruszono także innych przepisów. Nawet jeżeli ustalone fakty i twierdzenia strony skarżącej wskazują, że w istocie naruszono inne przepisy prawa, które jednak nie zostały wskazane w petitum ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, NSA nie może brać tej okoliczności pod uwagę. Sądowi kasacyjnemu nie wolno samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani ich uściślać, ani w inny sposób korygować (zob. B. Dauter, Komentarz do art. 183 p.p.s.a. w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Lex/el. 2013 r.; a także wskazane tam wyroki NSA: z dnia 30 marca 2004 r., GSK 10/04 oraz z dnia 7 września 2004 r., FSK 102/04 – dostępne w internetowej Bazie Orzecznictwa Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). 2. Złożona w tej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych, wynikających z art. 174 p.p.s.a., tj. zarzutach dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, a także prawa procesowego. W takim przypadku, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do oceny stosowanych przez ten Sąd jako wzorzec sądowej kontroli przepisów prawa materialnego. Wbrew stanowisku kasatora, Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że organy podatkowe nie naruszyły wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, w sposób który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W toku przeprowadzonego w tej sprawie postępowania podatkowego podjęte zostały niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ pierwszej instancji przeprowadził szereg czynności dowodowych, których wynik stał się następnie podstawą ustaleń stanu faktycznego. Poza odebraniem wyjaśnień od Skarżącego, przesłuchano wielu świadków oraz wystąpiono o dodatkowe informacje do odpowiednich organów administracji publicznej. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i nie wymagał uzupełnień ani na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji ani na etapie postępowania odwoławczego. W szczególności w sprawie nie było podstaw do ponownego przesłuchiwania świadków, bowiem treść złożonych przez nich zeznań przed organem pierwszej instancji nie budzi wątpliwości. Odrębną natomiast rzeczą jest to, w jaki sposób organy podatkowe obu instancji dokonały oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym kwestionowanych przez autora skargi kasacyjnej zeznań świadków oraz pism otrzymanych od organów administracyjnych. Temu zagadnieniu poświęcona jest duża część uzasadnienia skargi kasacyjnej, gdzie jej autor nie zgadza się z dokonaną przez organy podatkowe oceną tych dowodów. Tyle tylko, że autor tego środka zaskarżenia nie postawił Sądowi pierwszej instancji zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 191 o.p. To właśnie art. 191 o.p. stanowi podstawę prawną oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Jeżeli więc autor skargi kasacyjnej twierdzi, że cyt. "wszystkie dowody organów stanowią poszlaki i domysły, a nawet przekłamania", to powinien w tym zakresie sformułować właściwe zarzuty. Jak już wyżej stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny nie może za autora skargi kasacyjnej wyprowadzać lub korygować podstaw kasacyjnych. Biorąc powyższe pod uwagę, postawione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 180 i art. 187 oraz art. 229 o.p., nie mogły przynieść oczekiwanego skutku, bowiem nie podważają one ustaleń stanu faktycznego przyjętych przez organy podatkowe i zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji 3. Przechodząc do oceny zarzutów dotyczących wskazanych w skardze kasacyjnej naruszeń prawa materialnego, należy na wstępnie podkreślić, że przyjęty na gruncie u.p.d.o.f. podział przychodów na poszczególne źródła służy temu, aby różnego rodzaju przychody osiągane przez osoby fizyczne mogły być poddane różnym zasadom opodatkowania, między innymi poprzez zastosowanie właściwych dla danego źródła przychodu zasad ustalania podstawy opodatkowania, stawek podatkowych, czy też warunków płatności podatku. Przychody uzyskiwane przez osoby fizyczne pochodzą z różnorakich form aktywności, niekiedy łączących w sobie cechy różnych źródeł przychodów. Może to stanowić pewnego rodzaju utrudnienie w dokonywaniu prawidłowej kwalifikacji źródła przychodu, zwłaszcza gdy dane źródło ma złożony i niejednorodny charakter. Trzeba jednak pamiętać, że określony w art. 10 u.p.d.o.f. katalog źródeł przychodów jest katalogiem rozłącznym, co oznacza, że jeden konkretny przychód może zostać zakwalifikowany tylko i wyłącznie do jednego źródła przychodów (M. Podgoński, Komentarz do art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Lex/el., 2012). Dlatego w takich przypadkach należy poszukiwać cech dominujących dla danego źródła przychodów. Zagadnienie to w sposób szczególny odnosi się do kwalifikacji przychodów uzyskiwanych z tytułu sprzedaży rzeczy (ruchomości, nieruchomości) wchodzących w skład majątku podatnika. Trudności z właściwym zaklasyfikowaniem przychodów jako przychody z odpłatnego zbycia (art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f.) albo przychody ze zbycia w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.) wynikają stąd, że w praktyce bardzo często zaciera się granica pomiędzy tym, co wykazuje cechy profesjonalnego obrotu handlowego, a tym co stanowi wyprzedaż majątku osobistego w ramach normalnego zarządu mieniem. Aby można było zaklasyfikować przychody uzyskiwane ze sprzedaży do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., zachowanie podatnika musi spełniać cechy pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. W stanie prawnym, którego sprawa dotyczy, przepis ten stanowił, że działalność gospodarcza albo pozarolnicza działalność gospodarcza to działalność zarobkowa: a) wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa, b) polegająca na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegająca na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzona we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Z definicji tej wynika, że istotnymi cechami pozarolniczej działalności gospodarczej jest jej zarobkowy charakter, a także prowadzenie tej działalności w sposób zorganizowany i ciągły. Działalność zarobkowa to taka, która jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu rozumianego jako nadwyżka przychodów nad nakładami (kosztami). Istotne znaczenie ma zatem, czy zamiarem podatnika było uczynienie sobie z odpłatnego zbycia źródła zarobkowania. Na zorganizowany i ciągły charakter danej działalności wskazuje planowa realizacja określonych zadań oraz podejmowanie ich powtarzanie w sposób systematyczny i powtarzalny. Należy przy tym podkreślić, że w przypadku osoby fizycznej o zorganizowanym charakterze działalności nie przesądza jej formalny status jako przedsiębiorcy. Jeżeli zachowanie podatnika spełnia wymienione wyżej przesłanki z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., uzyskiwany przez niego przychód należy zakwalifikować do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., a nie do art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej interpretacji przywołanych przepisów prawa i prawidłowo zastosował je jako wzorzec sądowej kontroli zaskarżonej decyzji. W świetle niepodważonych ustaleń stanu faktycznego, słusznie Sąd pierwszej instancji ocenił, że działalność Skarżącego w zakresie sprzedaży złomu spełniała przesłanki pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., a uzyskany z tego tytułu przychód należy zaklasyfikować do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Działalność ta miała charakter zarobkowy, była prowadzona we własnym imieniu w sposób zorganizowany i ciągły. Skarżący w ciągu pięciu lat prowadzenia tej działalności sprzedał prawie 150 tysięcy ton złomu, z czego w 2007 roku ponad 58 tysięcy ton. O zorganizowanym charakterze tej działalności świadczy zarówno jej skala, jaki sposób jej prowadzenia. Skarżący dysponował zarówno transportem jak i sprzętem do cięcia i prasowania złomu (palnik, prasa). Argumenty Skarżącego, że sprzedawany złom otrzymywał częściowo w zamian za usługi transportowe, jedynie potwierdzają tę ocenę. 4. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 oraz art. 207 § 2 p.p.s.a. w zw. z § a także § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 z późn. zm.), a także w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804). Z uwagi na fakt, że Skarżący korzysta z prawa pomocy, Sąd odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w części powyżej kwoty 300 zł.