I OSK 2428/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Iwona Kosińska Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.P. i C. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 1985/13 w sprawie ze skargi A.P. i C. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku - Białej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie kosztów związanych z przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1985/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A P. (P.) i C. P. (P.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie kosztów związanych z przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu. Wyrok ów zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dnia 14 listopada 2005 r. funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji w Cieszynie wydał dyspozycję usunięcia pojazdu – przyczepy dwuosiowej, bez tablic rejestracyjnych, z miejscowości Kończyce Wielkie. Podstawą wydania tej dyspozycji był brak ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej oraz dowodu rejestracyjnego. W trakcie postępowania ustalono, że właścicielami pojazdu są A. i C.P., zamieszkali w Kończycach Wielkich 43-419, ul. [...]. O usunięciu pojazdu Komendant Powiatowy Policji w Cieszynie powiadomił właścicieli pismami z 30 maja 2006 r., 17 stycznia 2007 r. i 10 października 2010 r. We wszystkich powiadomieniach informowano A. i C.P. o tym, że pojazd znajduje się na parkingu strzeżonym prowadzonym przez [...] 43-426 Dębowiec. Prowadzono postępowanie w sprawie przejęcia tego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Wydane wówczas decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w Cieszynie i Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach uchylił wyrokiem z 17 grudnia 2009 r. II SA/Gl 146/09 (dalej wyrok II SA/Gl 146/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Rozstrzygniecie takiej treści było motywowane wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, stwierdzającym niekonstytucyjność trybu przejmowania pojazdów na rzecz Skarbu Państwa. Dnia 23 września 2010 r. do Starosty Cieszyńskiego wpłynęło pismo [...] informujące, że przyczepa dwuosiowa, usunięta dnia 14 lutego 2005 r. na podstawie dyspozycji 420/2005 r., nie została odebrana z parkingu strzeżonego. W piśmie tym błędnie oznaczono miesiąc usunięcia pojazdu, gdyż faktycznie nastąpiło to 14 listopada [2005 r.]. Starosta Cieszyński pismem z 16 listopada 2010 r. powiadomił A. i C..P.o przejęciu obowiązków w zakresie spraw pojazdów usuniętych z dróg publicznych; poinformował, że będący ich własnością pojazd znajduje się na parkingu strzeżonym prowadzonym przez [...] oraz wezwał do odebrania pojazdu. W odpowiedzi C.P. pismem z dnia 24 listopada 2010 r. poinformował Starostę Cieszyńskiego, że podjął próbę odebrania pojazdu z parkingu strzeżonego, ale ostatecznie przyczepy nie odebrał, mimo że prowadzący parking chciał mu ją wydać nawet bez uiszczenia opłat za dozorowanie pojazdu. Dnia 27 czerwca 2011 r. Starosta Cieszyński wystąpił do Sądu Rejonowego w Cieszynie o orzeczenie przepadku pojazdu - przyczepy będącej własnością A. i C. P. na rzecz Powiatu Cieszyńskiego. Postanowieniem z dnia 30 marca 2012 r., I Ns 933/11 Sąd Rejonowy w Cieszynie orzekł o przepadku "na rzecz Powiatu Cieszyńskiego przyczepy rolniczej dwuosiowej nie posiadającej numeru rejestracyjnego, stanowiącej własność uczestników C. P. i A. P.". Od tego postanowienia apelację wniósł C. P., którą to apelację oddalił postanowieniem z 4 września 2012 r., II Ca 412/12 Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej. Dnia 19 września 2012 r. Starosta Cieszyński zlecił biegłemu rzeczoznawcy oszacowanie pojazdu, przyczepy dwuosiowej. Z opinii biegłego przedstawionej dnia 20 września 2012 r. wynika, że "Badany pojazd uszkodzony w kolizji drogowej jest nadmiernie zużyty i skorodowany – dalsza jego naprawa jest technicznie i ekonomicznie – nieopłacalna i nieuzasadniona [...]". Dnia 22 października 2012 r. [...], w związku z realizacją umowy nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie wyznaczenia jednostki do usuwania z drogi, strzeżonego parkowania pojazdów na koszt ich właścicieli, przesłał Staroście Cieszyńskiemu fakturę za przechowanie pojazdu, przyczepy dwuosiowej – przechowywanej w związku z dyspozycją 420/2005. Faktura ta opiewa na kwotę 17. 190 (siedemnaście tysięcy sto dziewięćdziesiąt) zł za przechowanie pojazdu. Faktura ta obejmowała wynagrodzenie za 382 doby przechowywania. Dnia 25 października 2012 r. decyzją nr [...] (dalej decyzja z [...] października 2012 r.) Starosta Cieszyński, na podstawie art. 130a ust. 10h i 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, dalej prd bądź Prawo o ruchu drogowym) nałożył na A. i C..P.obowiązek zapłaty kosztów związanych z przechowaniem i oszacowaniem przyczepy dwuosiowej za okres od dnia 5 września 2011 r. do dnia 20 września 2012 r. w kwocie 17.310 zł. Postanowieniem z 26 października 2012 r. sprostowano oczywistą omyłkę pisarską popełnioną przy ustalaniu należnej opłaty. Od decyzji Starosty Cieszyńskiego odwołał się C.P. wskazując, że podjął próbę odebrania pojazdu, która jednak ostatecznie zakończyła się niepowodzeniem. Podniósł szereg okoliczności związanych z zatrzymaniem pojazdu w 2005 r. i mającymi miejsce, zdaniem skarżącego, nieprawidłowościami z tym związanymi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej Kolegium) decyzją z 15 lutego 2013 r. nr [...] uchyliło decyzję z [...] października 2012 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wskazało, że w decyzji nie uzasadniono przyjętych dat granicznych okresu, za który naliczono opłatę. Wskazano uchybienia w zakresie przytoczenia podstaw prawnych rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia. Ponownie rozpatrując sprawę Starosta Cieszyński (dalej Starosta) decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr (dalej decyzja z [...] marca 2013 r.) o numerze jak poprzednio, nałożył na A. i C..P. obowiązek zapłaty kosztów związanych z przechowaniem i oszacowaniem przyczepy dwuosiowej za okres od 5 września 2011 r. do 20 września 2012 r. w kwocie 17.310 zł. Wskazano, że datą początkową obliczania opłaty było wejście w życie uchwały Rady Powiatu Cieszyńskiego nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu. Data końcowa to dzień odebrania z parkingu przez pracowników Starostwa. Od decyzji odwołał się C. P., wskazując dowolność ustalenia dat krańcowych i że nieodebranie przyczepy nastąpiło z przyczyn przez niego niezawinionych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] uchyliło decyzję z [...] marca 2013 r., przy czym bezpośrednią przyczyną takiego rozstrzygnięcia było niezapewnienie udziału stron w postępowaniu. Przystępując do ponownego rozpatrzenia sprawy Starosta Cieszyński zapewnił stronom możliwość zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia co do zebranego materiału procesowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] lipca 2013 r.) nałożył na A. i C..P.obowiązek zapłaty kosztów związanych z przechowaniem i oszacowaniem przyczepy dwuosiowej za okres od 5 września 2011 r. do 20 września 2012 r. w kwocie 17.310 zł. Od decyzji odwołali się A. i C.P. działający przez pełnomocnika radcę prawnego M. K. Zarzucili organowi I instancji nieuwzględnienie w rozpatrywanej sprawie wyroku II SA/Gl 146/09 i nałożenie obowiązku uiszczenia opłaty na A. P., która nie posiada żadnego tytułu prawnego do przyczepy. Decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] października 2013 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej utrzymało decyzję z [...] lipca 2013 r. w mocy. Na decyzję z [...] października 2013 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnieśli A. i C.P., reprezentowani przez r. pr. M. K.. Wnieśli o: zwolnienie całkowite z kosztów; uchylenie skarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z [...] lipca 2013 r.; orzeczenie, że decyzje nie podlegają wykonaniu w całości; zasądzenie kosztów wedle norm prawem przewidzianych. Zarzucili Kolegium, że rozstrzygając sprawę nie wzięło pod uwagę konsekwencji wyroku II SA/Gl 146/09. Stwierdzili, że art. 130a prd nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy nieodebranie pojazdu nastąpiło z przyczyn niezależnych od woli właściciela. Zdaniem skarżących, od 2006 r. przyczepa była własnością Skarbu Państwa a następnie powiatu cieszyńskiego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem rozstrzyganej sprawy jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej utrzymująca w mocy decyzję Starosty Cieszyńskiego nakładającą na A. i C..P.obowiązek zapłaty kosztów związanych z przechowaniem i oszacowaniem przyczepy dwuosiowej za okres od 5 września 2011 r. do 20 września 2012 r. w kwocie 17.310 zł. Podstawą rozstrzygnięcia w tym zakresie był art. 130a ust. 10h w zw. z art. 130a ust. 6, 6a lit. d, 10e i 10f prd oraz: - uchwała Rady Powiatu Cieszyńskiego nr X/66/11 z dnia 28 czerwca 2011 r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu; - uchwała Rady Powiatu Cieszyńskiego nr XXI/162/12 z dnia 6 czerwca 2012 r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu. Bezsporne w rozpatrywanej sprawie jest, że dnia 14 listopada 2005 r. przyczepa dwuosiowa będąca własnością A. i C. P. została skierowana na parking dozorowany prowadzony przez [...]. Przyczyną wydania dyspozycji w tym zakresie był brak polisy OC oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu. Niewiarygodne w tym zakresie są twierdzenia skarżących, że pojazd został zatrzymany do ekspertyzy. W aktach administracyjnych (k. 8) znajduje się kserokopia dyspozycji sporządzonej w dniu zatrzymania pojazdu. Z akt tych wynika, że C.P. był wielokrotnie informowany, gdzie pojazd się znajduje i o konieczności jego odebrania. Obowiązku tego nie zrealizował, mimo że jak sam stwierdził, mógł to uczynić bez konieczności uiszczenia opłaty (k. 13 akt administracyjnych). Niewiarygodne jest twierdzenie C. P., że pojazd został zdewastowany, miedzy innymi pozbawiony kół. W opinii rzeczoznawcy z 20 września 2012 r. i załączonej do niej dokumentacji fotograficznej (k. 67 akt administracyjnych) wynika, że pojazd jest cały. Starosta, realizując dyspozycję art. 130a ust. 10-10g prd wystąpił do sądu powszechnego o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Nastąpiło to ostatecznie na mocy postanowienia z 4 września 2012 r. II Ca 412/12 Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej. Po uzyskaniu tytuł własności do przyczepy, dnia 20 września 2012 r. została ona odebrana z parkingu przez pracowników Starostwa. W związku z nieodebraniem pojazdu mimo wezwania, przedsiębiorca prowadzący na odstawie umowy parking dozorowany przedłożył Staroście fakturę za 382 dni dozorowanego przechowania. Faktura obejmowała okres od 5 września 2011 r. do 20 września 2012 r. Datą początkową było wejście w życie uchwały Rady Powiatu Cieszyńskiego nr X/66/11 z dnia 28 czerwca 2011 r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu. Określona tam stawka za dozorowane przechowanie tego typu pojazdu wynosiła 45 zł i w całym okresie nie uległa zmianie. Łącznie koszt przechowania pojazdu wyniósł 17.190 zł. W ocenie Sądu I instancji przedstawione przez przedsiębiorcę wyliczenie jest zgodne z prawem. Starosta, realizując normę art. 130a ust. 10h prd, przystąpił do ustalenia należnej opłaty obejmującej koszty związane z usunięciem, przechowaniem i oszacowaniem pojazdu. Zgodnie ze wspomnianym przepisem koszty te, powstałe od momentu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu aż do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia. Decyzję o zapłacie tych kosztów podejmuje starosta. Starosta prawidłowo ustalił, że właścicielami pojazdu w chwili wydania dyspozycji usunięcia byli skarżący. Prawidłowo zastosował normę prawa materialnego. W związku z tym, że opłata była ustalana za okres od 5 września 2011 r., zastosowanie w tym zakresie znaleźć winny przepisy art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym po nowelizacji dokonanej na mocy ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 152, poz. 1018 ze zm.). Wyliczenie należnej opłaty w ocenie Sądu I instancji nastąpiło prawidłowo. Składają się na nią koszty przechowania pojazdu (tu zgodnie z fakturą przedstawioną przez przedsiębiorcę na kwotę 17.190 zł) i koszt oszacowania pojazdu na kwotę 120 zł. Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Skargę kasacyjną od wyroku II SA/Gl 1985/13 wywiedli A..P. i C. P., reprezentowani przez r. pr. M. K., zgodnie z art. 174 pkt 1 ppsa, zarzucając naruszenie: 1. art. 131a, ust. 10c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 108, poz. 908, z 2005 r., z późn. zm.); 2. art. 105 kpa; przez przyjęcie za legalną decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej utrzymującą w mocy decyzję Starosty Cieszyńskiego nakładającą na A. i C..P.obowiązek zapłaty kosztów związanych z przechowaniem i oszacowaniem przyczepy dwuosiowej za okres od 5 września 2011 r. do 20 września 2012 r. w kwocie 17.310 zł. Skarżący wskazując na powyższe naruszenia wnieśli o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i zasądzenie stosownych kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zm. poz. 846, dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Autor skargi kasacyjnej nie stawia zarzutu błędnie ustalonego stanu faktycznego, zatem stan faktyczny aprobowany zaskarżonym wyrokiem, był wiążący dla Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzut naruszenia art. "131a", ust. 10c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. "nr 108, poz. 908, z 2005 r.", z późn. zm.) postawiony został niestarannie. Prawo o ruchu drogowym nie ma art. "131a", zaś art. 131 prd dzieli się na dwa ustępy i nie ma w nim ustępu "10c". Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej należy wnosić, że autor skargi kasacyjnej na skutek oczywistej omyłki wskazał w petitum art. "131a", ust. 10c, a jego rzeczywistym zamiarem było wskazanie jako wzorca kontroli art. 130a ust. 10c prd (s. 2 akapit 3 skargi kasacyjnej). Sąd administracyjny kontroluje zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, biorąc pod uwagę stan prawny i faktyczny z daty jej wydania (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 343-344, uw. 1; A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2013, s. 427, uw. 2, s. 852-853, uw. 3). Tym samym autor skargi kasacyjnej jako wzorzec kontroli winien wskazać normy prawne wywiedzione z ustępu 10c art. 130a prd (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., z uwzględnieniem zmiany dokonanej Dz. U. z 2011 r. nr 222, poz. 1321, która weszła w życie dnia 19 października 2012 r.). W zakresie normatywnym, istotnym dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy, uchybienie to nie jest istotne, bowiem ust. 10c art. 130a prd, po wejściu w życie tego przepisu dnia 4 września 2010 r., aż do dnia wydania zaskarżonej decyzji, nie uległa zmianie. W kontrolowanej sprawie art. 130a ust. 10c prd nie znajdował w sprawie zastosowania, bowiem okoliczności w sprawie nie wskazywały, że nieodebranie pojazdu nastąpiło z przyczyn niezależnych od właściciela lub osoby uprawnionej. Skarżący mógł odebrać przyczepę z parkingu strzeżonego, po uzyskaniu stosownego zezwolenia Policji (§ 6 rozporządzenia MSWiA w sprawie usuwania pojazdów) do upływu terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 prd (w brzmieniu j.t. Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908). Zezwolenie takie zostało wydane żonie skarżącego A. P. w dniu 14 grudnia 2005 roku. Przyczepa nie została jednak odebrana z parkingu strzeżonego przed upływem 6 miesięcy od dnia jej usunięcia z drogi (art. 106 § 3 i 5 ppsa; uzasadnienie prawomocnego wyroku II SA/Gl 146/09; prekluzja stanu faktycznego). Skarżący także na podstawie pism Komendanta Powiatowego Policji w Cieszynie z 30 maja 2006 r., 17 stycznia 2007 r. i 10 października 2010 r. wiedzieli, że pojazd znajduje się na parkingu strzeżonym, prowadzonym przez [...],[...]. Pismem z 16 listopada 2010 r. Starosta Cieszyński wezwał A. i C..P. do odbioru pojazdu. Żądanie wydania przyczepy zgłaszał skarżący w odwołaniu od decyzji z 30 września 2008 r. i w skardze od decyzji z 23 grudnia 2008 r. (uzasadnienie prawomocnego wyroku II SA/Gl 146/09; prekluzja stanu faktycznego). Pismem z 24 listopada 2010 r. C. P. potwierdził, że prowadzący parking chciał wydać przyczepę skarżącemu nawet bez uiszczenia opłat za dozorowanie pojazdu. Przyczynami o których mowa w art. 130a ust. 10c prd nie jest żadna z przyczyn, wskazanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (brak stosownego zakończenia postępowania w przedmiocie przejęcia własności przyczepy przez Skarb Państwa ani przekonanie, że skarżącym nie mogłaby zostać wydana owa przyczepa). Przez cały okres, od 14 grudnia 2005 r. do 20 września 2012 r., skarżący mogli zatem odebrać pojazd i tylko od ich woli zależało, czy i kiedy pojazd ów odbiorą. Zarzut naruszenia art. 105 kpa nie został podniesiony skutecznie. Art. 105 składa się z dwu paragrafów o zróżnicowanej treści normatywnej. Niedopuszczalne jest konstruowanie zarzutu przez pakietowe powoływanie przepisu o złożonej budowie, jeśli skarga kasacyjna nie spełnia wymogu dokładnego sprecyzowania zarzutów i każdy z tych zarzutów nie jest należycie uzasadniony. Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest ścisłe określenie jednostki redakcyjnej aktu normatywnego, wobec którego zawiera się w treści skargi kasacyjnej zarzuty (wyrok NSA z: 5.10.2010 r., I GSK125/09; 23.11.2010 r., II FSK 1165/09; 1.12.2010 r., II FSK 1507/09; 8.12.2010 r., I GSK 619/09; 19.7.2013 r., I OSK 2766/09, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu administracyjnym. Komentarz, C.H. Beck 2015, s. 689-690, nb 16). Zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji prawidłowo dokonał kontroli decyzji z [...] października 2013 r. Przedmiotem kontroli wyrokiem II SA/Gl 146/09 była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] grudnia 2008 r.), utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Cieszynie z dnia [...] września 2008 r. nr [...]o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa pojazdu marki "przyczepa – rolnicza" bez numeru rejestracyjnego, stanowiącego własność C. P. Autor skargi kasacyjnej nie stawia zarzutu naruszenia art. 153 ppsa, a tylko w oparciu o ów zarzut możliwa byłaby kontrola właściwej realizacji oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w wyroku II SA/Gl 146/09. Autor skargi kasacyjnej nie dostrzega, że w wyroku II SA/Gl 146/09 Wojewódzki Sąd wskazał, że "zaskarżona decyzja [z ... grudnia 2008 r.] jest zgodna z obowiązującym w czasie jej wydania art. 130a ust. 10 ustawy i § 8 ust. 1 rozporządzenia". Wyrokiem z 3.6.2008 r. P 4/06 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 130a ust. 10 ustawy prawo o ruchu drogowym w zakresie w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia Sądu, jest niezgodny z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 54 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Tym samym orzeczeniem Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodny z art. 64 ust. 3 Konstytucji art. 130a ust. 11 pkt 3 ustawy oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów – ten ostatni jako niezgodny z art. 130a ust. 11 pkt 3 ustawy oraz art. 92 ust. 1 i art. 46 Konstytucji. Równocześnie Trybunał Konstytucyjny odroczył utratę mocy obowiązującej wyżej wskazanych przepisów do upływu 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok P 4/06 został ogłoszony w Dz. U. z dnia 11 marca 2008 r. a decyzja z 23 grudnia 2008 r. została wydana w okresie dwunastu miesięcy od ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego w Dzienniku Ustaw, a więc w oparciu o przepisy, które mimo, że obalone zostało w stosunku do nich domniemanie konstytucyjności, winny być przestrzegane i stosowane przez wszystkie organy. Jednakże w dacie orzekania przez Sąd administracyjny wyrokiem II SA/Gl 146/09 upłynął już wskazany w wyroku Trybunału Konstytucyjnego okres odroczenia wejścia w życie wyroku P 4/06, co oznacza, że od dnia 11 czerwca 2009 r. objęte tym wyrokiem przepisy – art. 130a ust. 10 ustawy i § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów, stanowiące podstawę zaskarżonej decyzji, utraciły moc. Wyrok II SA/Gl 146/09 Wojewódzki Sąd oparł na podstawie art. 145a kpa i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 135 i 152 ppsa. W wyroku II SA/Gl 146/09 Wojewódzki Sąd nie wypowiadał się o obowiązku zapłaty kosztów związanych z przechowywaniem i oszacowaniem przedmiotowej przyczepy rolniczej i brak w tej materii oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania. Zagadnienie prawa własności przedmiotowej przyczepy zostało rozstrzygnięte prawomocnym postanowieniem z 4 września 2012 r., II Ca 412/12 Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej (art. 365 § 1 kpc), nie zaś – jak to błędnie postrzega autor skargi kasacyjnej – "na skutek deklaratoryjności decyzji o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa przyczepy skarżących", która to decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego prawomocnym wyrokiem II SA/Gl 146/09 (art. 170 ppsa). Zgodnie z art. 365 § 1 kpc (w brzmieniu j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 101), prawomocne postanowienie II Ca 412/12 wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Skutki prawomocności orzeczenia sądu powszechnego w postępowaniu administracyjnym w pełni akceptuje doktryna (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2016, s. 373, nb 2 do art. 66). W doktrynie trafnie wskazuje się, że wszystkie postanowienia sądu cywilnego korzystają z mocy wiążącej na podstawie art. 365 kpc (P. Grzegorczyk w: red. T. Ereciński, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, LexisNexis 2012, t. II s. 143, uw. 11 i przywołane przez Komentatora postanowienia SN). Moc wiążąca prawomocnego orzeczenia może stanowić podstawę dla rozstrzygnięć prejudycjalnych przez sądy i inne organy państwowe (K. Piasecki w: Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz do artykułów 1-366, C.H. Beck 2010, t. I, s. 1640, nb 12). Wyrok II SA/Gl 146/09 w żaden sposób nie wpływał na umorzenie postępowania w przedmiocie kosztów związanych z przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu. Na podstawie art. 184 ppsa skargę kasacyjną należało oddalić.