I SA/Gd 496/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 lipca 2016 r. sprawy ze skargi P. R. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w z dnia 29 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę. Postanowieniem z dnia 9 października 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego (dalej: Naczelnik UC), działając na podstawie art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) sprostował oczywistą omyłkę zawartą w sentencji postanowienia nr [...] z dnia 29 października 2014 r. w sposób następujący: w miejsce "wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności pana P.R. jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe podatnika A spółka z o.o. [...] w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży wyrobów akcyzowych od marca do grudnia 2010 r. a określonym decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nr [...] z dnia 24 września 2013 r.", wpisać "wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności pana P.R. jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe podatnika A spółka z o.o. [...] w podatku akcyzowym z tytułu wymienionego w art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym w okresie od marca do grudnia 2010 r. a określonym decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nr [...] z dnia 24 września 2013 r.". P.R. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie art. 215 § 1, art. 217 § 1 pkt 4 i 6, art. 121 § 1 O.p. Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2016 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał postanowienie organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że Naczelnik UC w postanowieniu z dnia 29 października 2014 r. o wszczęciu postępowania wobec strony w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności jako osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym spółki z o.o., błędnie wskazał, że zobowiązanie to powstało z tytułu sprzedaży wyrobów akcyzowych, podczas gdy w rzeczywistości powstało ono z tytułu nabycia i posiadania wyrobów akcyzowych. Ponieważ w postanowieniu przywołano decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, z której wynika prawidłowy tytuł powstania zobowiązania podatkowego, organ uznał, że była to oczywista omyłka podlegająca sprostowaniu na podstawie art. 215 § 1 O.p. Sprostowanie postanowienia o wszczęciu postępowania nie wpłynęło na merytorykę tego aktu czyli na intencję organu co do wszczęcia postępowania wobec byłego członka zarządu spółki A P.R.. W zaistniałej sytuacji możliwe było odczytanie podstawy prawnej i faktycznej wszczęcia postępowania poprzez zapoznanie się z uzasadnieniem postanowienia. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie wraz z postanowieniem je poprzedzającym i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie: 1. Art. 233 § 2 w zw. z art. 239 O.p. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie postanowienia Naczelnika UC w sytuacji, gdy zostało ono wydane z naruszeniem art. 215 § 1, art. 217 § 1 pkt 6 i § 2, art. 121 § 1 O.p.; 2. Art. 215 § 1 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie na skutek przyjęcia, że zmiana zakresu prowadzonego postępowania była oczywistą omyłką pisarską; 3. Art. 217 § 1 pkt 6 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na skutek przyjęcia, że pouczenie zawarte w postanowieniu z dnia 9 października 2015 r. było pouczeniem czy i w jakim zakresie służyło na nie zażalenie; 4. Art. 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. W niniejszej sprawie Naczelnik UC w postanowieniu z dnia 29 października 2014r. o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z o.o. w podatku akcyzowym, popełnił pomyłkę polegającą na wskazaniu, że zaległości te powstały z tytułu sprzedaży wyrobów akcyzowych, podczas gdy w rzeczywistości powstały z tytułu nabycia i posiadania wyrobów akcyzowych (art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 752 ze zm.). Wbrew zarzutom skargi uznać należy, że błąd ten stanowił oczywistą omyłkę, która mogła podlegać sprostowaniu w trybie art. 215 § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. W orzecznictwie wskazuje się, że przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, które mogą dotyczyć m.in. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II OZ 665/13 oraz z dnia 2 października 2010 r., sygn. akt II OSK 631/12, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wykładania gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje na to , że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. A zatem tryb sprostowania orzeczenia służy eliminacji z ich tekstów jedynie niedokładności i błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek . Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. W świetle powyższego uznać należy, że błędne wskazanie w postanowieniu o wszczęciu postępowania o orzeczeniu odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki z o.o., że zaległości te powstały z tytułu sprzedaży wyrobów akcyzowych, podczas gdy powstały one z tytułu nabycia i posiadania wyrobów akcyzowych, stanowi oczywistą omyłkę pisarską. Oczywistość tego błędu związana jest ze wskazaniem w sentencji ww. postanowienia daty i numeru decyzji, z której wynikało zobowiązanie podatkowe spółki w podatku akcyzowym z tytułu nabycia i posiadania wyrobów akcyzowych, a nie ich sprzedaży. Sprostowanie tej omyłki nie prowadzi do zmiany zakresu prowadzonego postępowania wobec strony. Postępowanie to wszczęte zostało w związku z zaległościami podatkowymi spółki wynikającymi z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nr [...] z dnia 24 września 2013 r., czego dokonane sprostowanie nie zmienia. Niezrozumiały jest zarzut, że działanie Naczelnika UC nie było działaniem z urzędu, gdyż uwagę na zaistniałe omyłki zwrócił Dyrektor Izby Celnej. Niezależnie od tego, w jaki sposób Naczelnik UC powziął wiedzę o zaistniałych omyłkach, ich sprostowanie stanowiło działanie z urzędu. Zarzut dotyczący naruszenia art. 217 § 1 pkt 6 O.p. jest bezzasadny. W treści postanowienia z dnia 9 października 2015 r. Naczelnik UC zawarł pouczenie o przysługującym stronie prawie wniesienia zażalenia. Jak wynika z akt sprawy, strona z tego prawa skorzystała. Nie można więc uznać, że brak wskazania w treści pouczenia organu, do którego należy wnieść zażalenie, miał jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienie mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718). Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.