II GSK 5026/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. N. i B. "Ż." Sp. z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 22 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 302/16 w sprawie ze skargi C. N. i B. "Ż." Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 22 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. po rozpoznaniu sprawy ze skargi C. N. i B. "Ż." Sp. z o. o. w Ł. (spółka, skarżąca kasacyjnie) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddalił skargę. Ze stanu przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich w G., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta, decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. orzekł o nałożeniu na C. N. i B. "Ż." Sp. z o.o. w Ł., kary pieniężnej w wysokości 784, 72 zł. za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ulic: K., P., Ł. oraz M. S.-C., poprzez umieszczenie 19 sztuk reklam (plakatów), promujących działalność szkoły C. N. i B. Ż.. Organ wskazał, że w dniu 15 września 2015 r. w trakcie wykonywania czynności służbowych pracownik ZDM w G. stwierdził nielegalne zajęcie pasa drogowego ulic K., P., Ł. oraz M. S.-C., poprzez umieszczenie 19 szt. reklam w formie plakatów zamocowanych do słupów oświetleniowych i znaków drogowych. Z czynności tych sporządzono notatkę służbową, dokumentację fotograficzną oraz wykonano pomiar wielkości reklam. Pismem z 18 września 2015 r. zawiadomiono stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego, o wyznaczonej na 15 października 2015 r. dacie oględzin miejsca umieszczenia reklam i wypowiedzenia się, co do zgromadzonych dowodów, materiałów i zgłoszenia żądań. W dniu 28 września 2015r., dokonano ponownie kontroli pasa drogowego. Dokumentacja sporządzona po przeprowadzonej kontroli potwierdza, że w pasie drogowym pozostawało 16 szt. plakatów. Po jednym plakacie z ul. Ł., P. i K. usunięto. W dniu 15 października 2015 r. odbyła się wizja w terenie z przeprowadzeniem dowodu z oględzin, na którą strona nie przybyła, pomimo przesłania stosownego zawiadomienia. Wizja potwierdziła, że 9 sztuk plakatów zostało usunięte a 7 szt. umieszczonych na ul. K. pozostaje w pasie drogowym. Na dowód, czego spisano protokół i wykonano dokumentację zdjęciową. W wyznaczonym terminie strona nie stawiła się w siedzibie organu I instancji i nie skorzystała z uprawnień do zapoznania się z aktami sprawy. Plakaty, zdaniem organu, stanowiły reklamę i miały na celu rozpowszechnienie oferty edukacyjnej podmiotu – C. N. i B. Ż.. Zlokalizowanie ich w pasie drogowym powoduje konieczność uzyskania zezwolenia zarządcy drogi. Zajęcie pasa drogowego miało miejsce od 15 września do 15 października 2015r., co stwierdzone zostało dokumentacją zdjęciową. Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia została naliczona opłata karna będąca 10-krotnością stawki ustalonej w uchwale Rady Miejskiej w G. nr [...] z [...] czerwca 2004 r. z późn. zm. Ustalone wymiary reklam: wysokość 0,42 m, szerokość 0,30 m, pow. ekspozycyjna 0,126 m2. Wyliczenie opłaty: 3 szt. x 10 x 1,80 zł. x o, 126 m2 x I dzień 16,80 zł., 9 szt. x 10 x 1,80 zł. x 0,126 m2 x 14 dni = 285, 77 zł., 7 szt. x 10 x 1,80 zł. x 0, 126 m2 x 31 dni = 492,15 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] lutego 2016r. nr [...] utrzymało w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu swej decyzji Kolegium odniosło się do zarzutów odwołania oraz przeanalizowało dokonane przez organ I instancji ustalenia faktyczne, a także prawidłowość postępowania prowadzonego przez organ I instancji. Kolegium wskazało w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia na podstawy materialnoprawne i procesowe, będące podstawą nałożenia na stronę kary pieniężnej za zajęcie pasów drogowych dróg publicznych reklamami oraz dowody uzasadniające prawidłowość nałożenia kary pieniężnej w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., rozpoznając wniesioną skargę stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, że kontrola przeprowadzona w dniu 15 września 2015 r. wykazała nielegalne zajęcie pasa drogowego ulic K., P., Ł. oraz M. S.-C., poprzez umieszczenie 19 szt. reklam w formie plakatów zamocowanych do słupów oświetleniowych i znaków drogowych (z czynności tych sporządzono notatkę służbową, dokumentację fotograficzną oraz wykonano pomiar wielkości reklam). W dniu 28 września 2015 r., dokonano ponownie kontroli, w trakcie której stwierdzono, że w pasie drogowym pozostawało 16 szt. plakatów (usunięto po jednym plakacie z ul. Ł., P. i K.). W dniu 15 października 2015 r. odbyła się wizja w terenie, na którą strona prawidłowo zawiadomiona nie przybyła. Wizja potwierdziła, że 9 sztuk plakatów zostało usunięte, a 7 szt. umieszczonych na ul. K. pozostaje w pasie drogowym ( utrwalono to w protokole oraz w dokumentacji zdjęciowej). W ocenie WSA, organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały, że sporna reklama była zamieszczona przez stronę bez zgody zarządcy w pasie drogowym, co uzasadniało nałożenie odpowiedniej kary pieniężnej. Prawidłowo przyjęły także ilość dni, według których obliczono karę, ilość i powierzchnię reklam oraz stawki opłaty karnej wynikające z Uchwały Rady Miejskiej w G. z dnia [...] czerwca 2004 r. z późniejszymi zmianami. Sąd I instancji nie podzielił zarzutów podnoszonych w skardze, w tym dotyczących naruszenia art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 80 k.p.a., bowiem organ I instancji w sposób prawidłowy uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sytuacja, w której organ podejmujący decyzję w podstawie prawnej bądź w uzasadnieniu wskazuje albo nie wskazuje przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie, niezależnie od tego, wszystkie przepisy materialnoprawne istotne dla sprawy zostały wskazane. W ocenie WSA nie zasługują na aprobatę pozostałe zarzuty natury procesowej (art. 7 w zw. z art. 77 § 1 , art. 75 § 1, art. 9 i 10, art. 15 i art. 138 § 1 k.p.a.). Stan faktyczny sprawy został dokładnie wyjaśniony, strona miała zapewniony udział w postępowaniu, zaś oświadczenie M. B. i T. K. z dnia 26 listopada 2015 r. o zdjęciu plakatów, nie miało dla wyjaśnienia sprawy istotnego znaczenia. Okres, w jakim plakaty były umieszczone w pasie drogowym wskazanych wyżej ulic, został ustalony w oparciu o inne dowody. Nie doszło także do naruszenia zasady dwuinstancyjności, skoro organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, a organ odwoławczy nie dostrzegł konieczności uzupełnienia postępowania w tym względzie. W konsekwencji Kolegium prawidłowo zastosowało art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. utrzymując decyzję Prezydenta w mocy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka zaskarżając go w całości, wnosząc o: 1. Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. do ponownego rozpoznania; 2. Zasądzenie na rzecz spółki kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w sprawie; 3. Rozpoznanie skargi na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi spółka zarzuciła: 1. naruszenie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 101 § 1 i § 3 poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, iż zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne pomimo: a) powołania się w treści uzasadnienia decyzji organu I instancji na art. 39 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy o drogach publicznych, w sytuacji gdy nie został wskazany przez organ jako podstawa prawna wydanego rozstrzygnięcia; b) powołania w podstawie prawnej zaskarżanej decyzji organu I instancji na art. 40 ust. 13 ustawy o drogach publicznej podczas gdy nie został on wskazany w uzasadnieniu decyzji; c) braku wskazania konkretnych postanowień uchwały Rady Miejskiej w G. nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. w podstawie prawnej decyzji organu I instancji oraz jej uzasadnieniu, pozwalających na weryfikację sposobu ustalenia i wysokości nałożonej kary pieniężnej; d) braku wskazania w podstawie prawnej zaskarżanej decyzji organu II instancji przepisów prawa materialnego, tj. ustawy o drogach publicznych w sytuacji, gdy nie został wskazany przez organ jako podstawa prawna wydanego rozstrzygnięcia; co uniemożliwia weryfikacji wydanej decyzji punktu widzenia prawidłowości zastosowania art. 80 k.p.a.; 2. naruszenie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. tj. zasady praworządności poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że na gruncie niniejszej sprawy podjęto działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, w konsekwencji wyczerpująco zebrano i rozpatrzono materiał dowodowy; 3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie przez Sąd, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy są oświadczenia M. B. i T. K. z dnia 26 listopada 2015 r. na okoliczność zdjęcia w dniu 14 października plakatów na ulicach K., P., S.- C., Ł. w G.; 4. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 15 k.p.a. poprzez przyjęcie przez Sąd, iż poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że na gruncie niniejszej sprawy nie doszło do prowadzenia postępowania w sposób sprzeczny z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego w szczególności poprzez : a) brak informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, w szczególności nie zawiadomienie strony o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się z całokształtem materiału dowodowego oraz aktami sprawy oraz terminie oględzin miejsc umieszczenia reklam przeprowadzonych w dniu 28 września 2015 r., b) poprzez bezkrytyczne przyjęcie stanowiska organu I instancji, bez przeprowadzenia odrębnego postępowania w tym zakresie, a w konsekwencji na skutek naruszenia zasady dwuinstancyjności w szczególności nieuwzględnienie okoliczności i nie uznanie za dowód oświadczenia M. B. i T. K. z dnia 26 listopada 2015 r. na okoliczność zdjęcia w dniu 14 października plakatów na ulicach K., P., S.- C., Ł. w G.; 5. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w związku z art. 109 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku pełnomocnika skarżącej o odroczenie terminu rozprawy z uwagi na brak możliwości stawienia się pełnomocnika na wyznaczony termin, wynikający ze złamana nogi i przeprowadzenie rozprawy, pomimo, iż pełnomocnik skarżącej nie wniósł o rozpoznanie sprawy w jego nieobecności, podczas gdy przesłanki odroczenia rozprawy wskazane w art. 109 p.p.s.a. zostały spełnione. W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO podtrzymało swoje stanowisko i podniosło, że prawidłowym i słuszny jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., wyrażone w rozstrzygnięciu i w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega, więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna – wobec nie dostrzeżenia przesłanek skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji – podlega rozpoznaniu w granicach sformułowanych zarzutów. Skarga ta - oparta na podstawie prawnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – nie zasługuje na uwzględnienie. Autor skargi kasacyjnej w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 101 § 1 i § 3, nie podając ustawy, która wskazane artykuły zawiera. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie wyjaśnia przepisów jakiej ustawy naruszenie dotyczy i na czym polega naruszenie art. 101 § 1 i § 3. Ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazuje na naruszenie art. 107 k.p.a., nie formułując takiego zarzutu w petitum skargi kasacyjnej. Podkreślić należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zasadzie utrwaliło się stanowisko, że granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą, przy czym powinny być one wskazane w sposób precyzyjny. Naczelny Sąd Administracyjny nie może, bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej ani uzupełniać wywodów strony. Zarzut kasacyjny powinien zawierać wskazanie konkretnego przepisu prawa, który, zdaniem skarżącego kasacyjnie, został naruszony. Należy podać artykuł, paragraf, ustęp, punkt literę, a także inne szczegółowe oznaczenia przepisu, jeżeli takowe występują. NSA jest, bowiem władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wymienione w skardze kasacyjnej. Z tych też powodów wyżej wskazane braki skargi kasacyjnej uniemożliwiają merytoryczne odniesienia się do zarzutu zawartego w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt 5. petitum skargi kasacyjnej wskazać należy, że zgodnie z art. 109 p.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo, jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inna znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć chyba, że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącej kasacyjnie przedłożył zaświadczenie lekarskie, z którego wynikało, że złamał nogę, co uniemożliwiało mu stawienie się w sądzie. Okoliczność tą należy uznać za "znaną sądowi przeszkodę" w rozumieniu omawianego przepisu. Niemniej jednak pamiętać należy, że choroba musi być nie tylko "znaną sądowi przeszkodą", ale i przeszkodą "której nie można przezwyciężyć". Dopiero przy spełnieniu obu tych warunków stanowi ona podstawę odroczenia rozprawy. Pełnomocnik skarżącej kasacyjnie nie przedstawił żadnych argumentów wskazujących, że przeszkody uniemożliwiającej mu obecność na rozprawie nie mógł przezwyciężyć. Zauważyć należy, że pełnomocnik skarżącej kasacyjnie prowadzi działalności, jako adwokat w K. A. P. O. i Spółka sp.j., a na wcześniejszym etapie postępowania skarżąca kasacyjnie reprezentowana była przez innego pełnomocnika, któremu udzielono pełnomocnictwo substytucyjne. Dlatego też nie można Sądowi I instancji zasadnie stawiać zarzutu nie uwzględnienie wniosku o odroczenie rozprawy. W pkt 2. petitum skargi kasacyjnej jej autor kwestionuje prawidłowość działania WSA przy dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji i nie uchylenie jej, w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego w zakresie postępowania dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), gdyż niewyczerpująco to postępowanie przeprowadzono. Zdaniem kasatora, organ nie zgromadził kompletnego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zakres niezbędnego postępowania dowodowego jest zdeterminowany właściwym rozumieniem przepisów prawa materialnego. Ponadto, choć postępowanie dowodowe w postępowaniu administracyjnym prowadzone jest przez organ z urzędu i jest on zobligowany do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, to jednak nie oznacza to uwolnienia strony od wszelkiej aktywności w tym postępowaniu i zdjęcia z niej ciężaru dowodu okoliczności, które uważa za istotne w sprawie, a które mają wykazać, że do zarzucanych naruszeń prawa nie doszło. Sąd I instancji rozpoznając sprawę wskazał, że w jego ocenie organy prawidłowo uznały, że sporna reklama była zamieszczona przez stronę bez zgody zarządcy w pasie drogowym, co uzasadniało nałożenie odpowiedniej kary pieniężnej. Prawidłowo przyjęły także ilość dni, według których obliczono karę, ilość i powierzchnię reklam oraz stawki opłaty karnej wynikające z Uchwały Rady Miejskiej w G. z dnia [...] czerwca 2004 r z późniejszymi zmianami. Skarżąca kasacyjnie ustaleń tych w zasadzie nie kwestionuje, jedynie podnosi, że organy a za nimi WSA nie uwzględnił okoliczności i nie uznał za dowód oświadczenia M. B. i T. K. z dnia 26 listopad 2015 r. na okoliczność zdjęcia w dniu 14 października plakatów na ulicach K., P., S. – C., Ł. w G.. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się w tym zakresie z wyrażonym w sprawie przez organ i zaakceptowanym przez Sąd I instancji stanowiskiem, że z przedłożonego do akt sprawy wyżej wskazanego oświadczenia nie wynika, jakie plakaty zostały zdjęte przez składających oświadczenie, czy były to plakaty skarżącej kasacyjnie. Czy były to plakaty umieszczone w pasach drogowych wskazanych ulic (dróg publicznych), czy były to reklamy, za które wymierzona została kara zaskarżoną decyzją. Przez wskazanych wątpliwościach przedmiotowe oświadczenie nie miało istotnego znaczenia dla prawidłowego wyjaśnienia sprawy. Podkreślić należy, że realizując zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jednakże strona nie jest zwolniona od obowiązku współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych sprawy. Powinna ona, bowiem przedstawić w sprawie wszystkie informacje niezbędne do ustalenia jej stanu faktycznego, jak również wskazać dowody mające, jej zdaniem, znaczenie w sprawie i udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu. W rozpoznawanej sprawie skarżąca kasacyjnie nie wykazała aktywności w zakresie postępowania dowodowego, który dała podstawy do zakwestionowania prawidłowości ustaleń poczynionych przez organy. Z tych też przyczyn zarzut nieuwzględnienia przez Sąd I instancji okoliczności, że w wskutek naruszeń przepisów postępowania w toku postępowania administracyjnego doszło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, nie mógł zostać uznany za trafny, jak i zarzut podniesiony w pkt. 3. petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutów zawartych w pkt 4. skargi kasacyjnej na wstępie wyjaśnienia wymaga funkcja, jaką spełnia w postępowaniu administracyjnym, ustanowiona przepisem art. 15 k.p.a., zasada dwuinstancyjności. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Z zasady dwuinstancyjności wynika obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, który nie może ograniczyć się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji. Postępowanie odwoławcze nie może polegać tylko na kontroli postępowania organu pierwszej instancji, lecz powinno mieć w nim miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", bowiem organ odwoławczy nie jest związany poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś wyłącznie na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji. Zasada ta - skoro wynika z niej obowiązek dwukrotnego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, determinuje także obowiązek dwukrotnego rozpoznania sprawy. Należy jednak pamiętać, że organ odwoławczy nie przeprowadza w całości własnego, odrębnego postępowania dowodowego. Jest uprawniony i równocześnie zobowiązany do samodzielnej oceny zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów może wyciągnąć odmienne wnioski, ale może także podzielić w całości stanowisko organu I instancji, co też w przedmiotowej sprawie nastąpiło, przy czym organ odwoławczy nie ograniczył się jedynie do podzielenia ustaleń i rozważań organu I instancji, lecz poczynił samodzielne rozważania na podstawie dowodów zebranych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, co nie naruszało przepisów postępowania. Wskazał także przepisy prawa materialnego będące podstawą wydania zaskarżonej decyzji, dokonując ich prawidłowej wykładni. Z uwagi na powyższe nie można uznać zasadności omawianego zarzutu. Nie są wreszcie usprawiedliwione zarzuty naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) p.p.s.a. w zw. art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że na gruncie niniejszej sprawy nie doszło do prowadzenia postępowania w sposób sprzeczny z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego. W skardze kasacyjnej nie wykazano, czy i jaki wpływ na wynik sprawy miało to zarzucane uchybienie. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania, mogłyby stosownie do przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli uchybienia Sądu w tym zakresie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze skargi kasacyjnej, powinien, więc wynikać wpływ tych uchybień Sądu I instancji na wynik sprawy. Tymczasem zarówno w przedmiotowym zarzucie, jak i w poprzedzających go zarzutach naruszenia przepisów postępowania nie wykazano wpływu wytkniętych uchybień na wynik sprawy, co czyni wszystkie te zarzuty nieskutecznymi. Z tych też przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i dlatego orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.