I SA/Rz 434/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz / spr./ Sędziowie NSA Jerzy Solarski WSA Paweł Zaborniak Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2016 r. sprawy ze skargi spółki "A" w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę. Dyrektor Izby Celnej w P., decyzją z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania A. S. P. , P. C. sp. j. (zwanej dalej skarżącą) od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], w przedmiocie określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu Nissan Navara, rok prod. 2007, poj. silnika 2488 cm3, w kwocie 7 909 zł, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy skarżąca w dniu 7 lipca 2009 r. nabyła na terenie Belgii samochód marki Nissan Navara D40M Business, o nr VIN [...], rok prod. 2007, poj. silnika 2488 cm3 , za kwotę 10 173 euro. Następnie zaś samochód ten został sprowadzony do Polski, a jego badanie techniczne przeprowadzono 19 sierpnia 2009 r. Od przedmiotowego pojazdu skarżąca nie uiściła podatku akcyzowego przyjmując, że jest to samochód ciężarowy, zwolniony od tego podatku. W związku z tym, po przeprowadzeniu kontroli podatkowej, wobec wątpliwości dotyczących klasyfikacji taryfowej pojazdu, Naczelnik Urzędu Celnego w R., postanowieniem z dnia 15 czerwca 2012 r., wszczął wobec skarżącej postępowanie podatkowe, w zakresie podatku akcyzowego. Na podstawie oględzin nabytego przez skarżącą pojazdu stwierdzono, że jest to pojazd typu pick-up i składa się on z dwóch brył, tj. zamkniętej czterodrzwiowej i oszklonej dokoła kabiny dla pasażerów oraz przestrzeni ładunkowej, zakrytej żaluzją. W części pasażerskiej zamontowane są dwa rzędy siedzeń. W pierwszym rzędzie zamontowane zostały dwa siedzenia z zagłówkami i pasami bezpieczeństwa, a w drugim kanapa, również z zagłówkami i pasami bezpieczeństwa. W przestrzeni pasażerskiej deska rozdzielcza i boki wykonane zostały w jednakowym kolorze i stylizacji, sufit w jednorodnej tapicerce materiałowej, a podłoga została wyłożona wykładziną materiałową, na całej długości. Oprócz tego, część pasażerska pojazdu jest wyposażona w uchwyty górne i boczne, popielniczkę, gniazdo na zapalniczkę, gumowe dywaniki oraz oświetlenie sufitowe przy pierwszym i drugim rzędzie siedzeń. Drzwi pojazdu posiadają wyprofilowane podłokietniki, schowki i głośniki, "okna otwierają się elektrycznie". Część towarowa pojazdu znajduje się za kabiną pasażerską i jest ograniczona burtami, z których jedna jest uchylna. Podłoga i boki skrzyni ładunkowej wyłożone są plastikowa wykładziną, a na bocznych burtach znajdują się szyny. Obecny właściciel pojazdu, przesłuchany na okoliczność dokonanych w nim ewentualnie zmian i przeróbek stwierdził, że żadne tego typu modyfikacje nie zostały przeprowadzone, a samochód wygląda tak samo, jak w dniu jego zakupu. Zdaniem organów obu instancji, rozstrzygających przedmiotową sprawę, zakupiony i sprowadzony przez skarżącą pojazd jest, co do zasady, pojazdem przeznaczonym do przewozu osób (pozycja taryfowa 8703), o czym świadczy ogół jego cech konstrukcyjnych i wyposażenie. Na takie jego przeznaczenie bez wpływu pozostaje fakt, że konstrukcja samochodu pozwala również na przewóz nim towarów. Pojazdy zakwalifikowane do pozycji taryfowej 8703 obejmują bowiem oprócz samochodów stricte osobowych również pojazdy osobowo-towarowe, a więc takie, które mogą być także wykorzystywane do przewozu towarów. W zaskarżonej decyzji podkreślono również, że wyposażenie samochodu, którego dotyczy niniejsza sprawa, w części pasażerskiej, jest typowe dla samochodów osobowych (pięć siedzeń z pasami bezpieczeństwa, przeszklone drzwi, brak stałego panela pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i pasażerów). Nie można więc zakwalifikować go do pozycji 8704, obejmującej pojazdy silnikowe, służące do przewozu towarów. W tym zakresie organ zwrócił uwagę, mając na względzie wskazania Sądu, zawarte w wyroku z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. I SA/Rz 555/15 (uchylającym poprzednią decyzję w niniejszej sprawie), że zgodnie z zapisami dotyczącymi pozycji 8703, zamieszczonymi w Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej, pojazdy typu pick-up mają być klasyfikowane do pozycji 8704, jeżeli maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni przeznaczonej do transportu towarów jest większa niż 50 % długości maksymalnej rozstawu osi pojazdu lub jeżeli posiadają one więcej niż dwie osie. Tymczasem w przypadku samochodu nabytego przez skarżącą wewnętrzna długość powierzchni ładunkowej pojazdu wyniosła 1 511 mm, a rozstawu osi 3 200 mm. Nie przekroczyła więc 50 %, o których mowa we wskazanych wyżej Notach. Okoliczność tę stwierdzono podczas oględzin pojazdu, a oprócz tego została ona potwierdzona przez przedstawiciela producenta – Nissan Belux. Dyrektor Izby Celnej w P. nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej, że ustalenie długości przestrzeni ładunkowej winno nastąpić z uwzględnieniem otwieranej tylnej burty pojazdu, zgodnie bowiem z kryteriami zawartymi w Notach wyjaśniających, należy brać pod uwagę maksymalną wewnętrzną długość podłogi, co oznacza że chodzi tu o długość przestrzeni przeznaczonej do przewozu ładunków, przy zamkniętej burcie. Stanowisko takie znajduje, zdaniem organu, potwierdzenie w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 316/2011 z dnia 30 marca 2011 r. (Dz. U. UE z 2011 r., nr L 86 s. 61, zwane dalej rozporządzeniem nr 316/2011), w którym wskazano, że maksymalna wewnętrzna długość podłogi w części przeznaczonej do transportu towarów, ograniczona jest burtami i tylna klapą, kiedy ta ostatnia jest zamknięta. W związku z tym organy stwierdziły, że nabyty przez skarżącą pojazd nie spełnia kryteriów samochodu ciężarowego, w związku z tym skarżąca winna była uiścić od jego wewnątrzwspólnotowego nabycia podatek akcyzowy. W konsekwencji, określono skarżącej zobowiązanie podatkowe z tego tytułu, przyjmując za podstawę opodatkowania kwotę, jaką była ona zobowiązana zapłacić sprzedawcy, ustaloną na podstawie faktury sprzedaży, tj. 10 173 euro, czyli 42 523 zł. Wyliczona od tej wartości wysokość zobowiązania, przy przyjęciu stawki 18,6 %, wyniosła 7 909 zł. Skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] marca 2016 r. wniosła skarżąca, domagając się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również poprzedzającej go decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R., oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: • art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej, wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. I SA/Rz 555/15, w szczególności poprzez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego w sprawie w taki sposób, który pozwoliłby na dokonanie prawidłowej kwalifikacji taryfowej pojazdu (organ nie odniósł się do innych cech pojazdu niż długość przestrzeni ładunkowej, ponadto pomiar tej przestrzeni dokonany został nierzetelnie), • art. 210 § 1 pkt 4, art. 233 § 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a, art. 21 § 1 i § 3, art. 70 § 1 i § 6 pkt 2 oraz § 7 pkt 2, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm., zwanej dalej Ordynacją podatkową), poprzez nieuwzględnienie faktu powołania, jako podstawy prawnej, przez organ I instancji przepisów nieobowiązującej ustawy o podatku akcyzowym, nieuzasadnione ustalenie, że skarżąca zalega z zapłatą podatku i winna uiścić odsetki, niewyczerpujące zebranie i rozpoznanie materiału dowodowego, niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy (pomiar przestrzeni przeznaczonej do przewozu towarów, na podstawie oględzin wyniósł 1 450 cm, natomiast wg. dealera wartość ta wynosi 1511 cm), niewystąpienie do właściwych organów państwa nabycia pojazdu, celem ustalenia, na jakiej podstawie został on zarejestrowany, jako samochód ciężarowy, • naruszenie art. 2 pkt 9, art. 3 ust. 1, art. 6, art. 100 ust. 1 pkt 2, ust. 4 i ust. 6, art. 101 ust. 2 pkt 1 i ust. 5, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, art. 105, art. 106 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014 r., poz. 752, ze zm.), poprzez ich błędną interpretację, wyrażającą się w nieuprawnionym zakwalifikowaniu nabytego przez nią samochodu do kategorii pojazdów osobowych i w konsekwencji uznanie, że zostały spełnione przesłanki do określenia zobowiązania w podatku akcyzowym, z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia tego pojazdu, • naruszenie art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r., ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L. 1992.302.1, zwanego dalej WKC), poprzez stosowanie przepisów wspólnotowego prawa celnego w sposób niejednolity, w stosunku do całego obszaru Wspólnoty, w tym kraju nabycia pojazdu, a także zaniechanie stosowanie prowspólnotowej wykładni przepisów wspólnotowego prawa celnego, skutkujące błędną taryfikacją towarową (do pozycji CN 8703), zamiast prawidłowo do pozycji CN 8704. W uzasadnieniu skargi podkreślono ponadto, że nabyty wewnątrzwspólnotowo przez skarżącą pojazd posiada cechy, które zgodnie z treścią Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej, zawartych w obwieszczeniu Ministra finansów z 1 czerwca 2006 r., w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (Monitor Polski nr 86, poz. 880, str. 150) wskazują, że winien był on być zakwalifikowany do pozycji 8704. Cechy te to: brak składanych siedzeń w tylnej części pojazdu, w celu umożliwienia pełnego wykorzystania naczepy, oddzielenie przestrzeni dla kierowcy i pasażerów od oddzielnej, otwartej naczepy z panelami bocznymi, wyposażenie części tylnej (załadunkowej) w sposób, który nie jest kojarzony z częścią osobową (brak dywaników, oświetlenia, wentylacji). W ocenie skarżącej, zasadniczym przeznaczeniem nabytego przez nią wewnątrzwspólnotowo pojazdu jest przewóz towarów i tak też powinien być on kwalifikowany do celów podatkowych. Co do samego sposobu przeprowadzenia pomiarów pojazdu, to skarżąca podkreśliła, że pomiary dokonane przez organ były nierzetelne, o czym świadczy chociażby to, że różnica pomiędzy długością części przeznaczonej do przewozu towarów, ustaloną podczas oględzin, a danymi wynikającymi z informacji pozyskanych od przedstawiciela producenta wynosi 61 cm. Pomimo jednak tego, organ zaniechał zweryfikowania swoich pomiarów. Dyrektor Izby Celnej w P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślił jednocześnie, że wobec nieuzyskania odpowiedzi od producenta samochodu, co do jego parametrów technicznych, zwłaszcza długości przestrzeni ładunkowej i stosunku tej wielkości do rozstawu osi pojazdów, ustalenia niezbędnych w tym zakresie danych dokonano na podstawie oględzin pojazdu. Sama zaś klasyfikacja pojazdu została przeprowadzona w oparciu o jego ogólne cechy, obejmujące konstrukcję oraz wyposażenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Mając na uwadze treść podniesionych przez skarżącą zarzutów, a także motywy przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdzić należy, że spór pomiędzy stronami toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego koncentruje się wokół kwestii związanych z ustaleniem cech i właściwości pojazdu Nissan Navara, a w dalszej kolejności, jego prawidłowego zakwalifikowania do odpowiedniej pozycji taryfowej. Rozstrzygnięcie tych kwestii możliwe jest jedynie na podstawie oceny wszystkich cech pojazdu, tj. jego budowy, wyposażenia i funkcji użytkowych, do których został przystosowany. W tym zakresie, jednym z kryteriów takiej oceny jest między innymi stosunek pomiędzy długością powierzchni ładunkowej pojazdu, a długością rozstawu jego osi. To kryterium zostało pominięte w poprzednio wydanej decyzji, w niniejszej sprawie, uchylonej wyrokiem Sądu z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. I SA/Rz 555/15 (dost. w CBOiS - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tymże orzeczeniu Sąd stwierdził, kierując się wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonymi w wyroku z dnia 19 marca 2015r. I GSK 1634/13 (dost. w CBOiS), że brzmienie pozycji CN 8703 i pozycji CN 8704 wskazuje, że pojazdy samochodowe typu pick-up od strony technicznej wypełniają definicje obu pozycji. Nie bez znaczenia jest też, że niektóre cechy projektowe wymienione w Notach wyjaśniających, do jednej i drugiej z omawianych pozycji CN, nie pozwalają na jednoznaczne rozróżnienie pick-upów. Dlatego też, przy klasyfikacji pojazdu o wyposażeniu w wersji podstawowej, gdy ustalono, że zasadniczym jego przeznaczeniem jest przewóz osób, należało posiłkować się dodatkowym kryterium z Not wyjaśniających do CN 2007 (stosunek długości części towarowej do długości rozstawu osi). Wprawdzie noty i opinie nie są wiążące ani dla organów celnych, ani dla sądów, jednak nie można lekceważyć ich znaczenia w procesie stosowania Wspólnej Taryfy Celnej. Noty wyjaśniające nomenklatury WCO stanowią ważny środek służący zapewnieniu jednolitego stosowania Taryfy przez organy celne państw członkowskich i jako takie mogą być uznane za istotną pomoc w interpretacji taryfy. Ich stosowanie w procesie interpretacji nomenklatury towarowej należy traktować jako zasadę. Ich istotne znaczenie wynika z faktu, że kompetencja do ich wydawania została przyznana WCO przez państwa-strony, z zamiarem zapewnienia jednolitości w interpretacji i stosowaniu nomenklatury. W przedmiotowej sprawie, w wyniku ponownego jej rozpatrzenia, uzupełniono braki w zakresie wyjaśnienia stanu faktycznego, w przedmiocie cech nabytego przez skarżącą samochodu, poprzez ustalenie, w ramach pomiarów przeprowadzonych w związku z oględzinami pojazdu, stosunku długości części towarowej do długości rozstawu osi samochodu. Jedocześnie organ zwrócił się do producenta pojazdu o przesłane danych w tym zakresie. Uzyskanie tych informacji okazało się jednak niemożliwe, gdyż producent nie odpowiedział na kierowane do niego zapytanie. Wobec tego informacje w tym zakresie organ uzyskał od jego przedstawiciela. Choć wyniki pomiarów, dokonanych podczas oględzin różnią się od danych, przedstawionych przez przedstawiciela producenta, to jednak w obu przypadkach długość części towarowej pojazdu nie przekracza 50 % długości rozstawu osi. W tej sytuacji, mając na względzie wyposażenie samochodu, mające charakter podstawowy, wyżej wskazane parametry pojazdu przemawiają za tym, że należy go zakwalifikować jako pojazd osobowo-towarowy, a zatem zakwalifikować go do pozycji CN 8703. Rację ma skarżąca, że dane ustalone podczas pomiarów powinny odpowiadać oficjalnym parametrom pojazdu, jednakże w niniejszym przypadku niezgodność tych parametrów pozostaje bez wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia, jako że w żadnym z wariantów nie przekracza ona 50 %. Sama bowiem długość skrzyni ładunkowej, jeżeli nie przekroczyła wspomnianych wyżej 50 % odległości rozstawu osi, nie jest istotna, gdyż tylko przekroczenie tego parametru mogłoby wskazywać na konieczność jego zakwalifikowania jako pojazd przeznaczony do przewozu towarów. W związku z tym nie sposób więc wywodzić z tej różnicy tak daleko idących wniosków, jak czyni to skarżąca, upatrując w tym niezwykle istotnej wady postępowania. W tym miejscu należy ponadto zaznaczyć, że wyniki samych pomiarów, oprócz wskazania niezgodności z danymi uzyskanymi od przedstawiciela producenta, nie były w inny sposób przez skarżącą kwestionowane, tj. nie wskazała ona, że dane te w istocie są różne od rzeczywistych, nie zarzuciła też żadnej konkretnej wady pomiarów, odnośnie metody ich przeprowadzenia. Zauważyć także należy, że skarżąca nie zakwestionowała, na etapie toczącego się postępowania, ustaleń (wyników) przeprowadzonych oględzin pojazdu, chociaż zaznajomiła się z jego rezultatami, występując między innymi o sporządzenie i doręczenie jej kopii protokołu z przeprowadzonych czynności. Nie można też podzielić poglądu skarżącej, co do właściwej, jej zdaniem, metodologii pomiaru części ładownej samochodu, tj. zgodzić się z tym, że pomiar ten winien był być przeprowadzony z uwzględnieniem otwartej burty. Taki bowiem sposób jego przeprowadzenia byłby niczym nieuzasadniony, albowiem możliwość otwarcia burty, stanowiąca jedną z właściwości samochodu, wpływającą na jego funkcjonalność, nie skutkuje zmianą jego cech oraz parametrów technicznych. Oprócz tego zwrócić należy uwagę na to, że normalna - typowa eksploatacja pojazdu, nie zakłada jazdy z otwartą burtą. Rację ma tutaj także Dyrektor Izby Celnej, wskazując na rozporządzenie nr 316/2011, jako jedną ze wskazówek interpretacyjnych w tym zakresie. Tak więc argumenty skarżącej w tym zakresie należy uznać za bezpodstawne. Mając na względzie okoliczności przedmiotowej sprawy nie sposób również zgodzić się ze skarżąca, że Dyrektor Izby Celnej w P., w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji, dopuścił się naruszenia art. 153 P.p.s.a., zaniechając ustalenia, w sposób właściwy, stanu faktycznego sprawy, do czego był zobligowany przez Sąd. Podobnie bowiem jak w poprzedniej decyzji, uchylonej wyrokiem Sadu z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. I SA/Rz 555/15, organ wziął pod uwagę wszystkie cechy i właściwości nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu, a ponadto poszerzył swoją ocenę o analizę danych dotyczących przestrzeni ładunkowej, do czego został zobowiązany w treści przytoczonego wyżej orzeczenia. Nie sposób więc teraz czynić mu zasadnie zarzutów niezastosowania się do oceny prawnej Sądu, a tym samym naruszenia art. 153 P.p.s.a. Jeżeli chodzi natomiast o kwestię powołania przez organ I instancji (Naczelnika Urzędu Celnego w R.) przepisów nieobowiązującej ustawy o podatku akcyzowym – ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r, o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257, ze zm.), to istotnie stanowiło to uchybienie, nie miało jednak istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Po pierwsze bowiem, mimo zmiany przepisów, nie uległa zmianie treść normy prawnej, dotyczącej opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego (osobowo-towarowego), tak więc Dyrektor Izby Celnej, dokonując subsumpcji ustalonego w przedmiotowej sprawie stanu faktycznego, pod treść tej normy, nie rozstrzygnął wbrew prawu. Po drugie natomiast, organ odwoławczy rozpatrując ponownie sprawę w II instancji, dokonał jej całościowej oceny i rozstrzygnął ją, powołując się już na aktualne przepisy. Tak więc ostateczne, w administracyjnym toku instancji, rozstrzygnięcie w sprawie – zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w P., w przedmiocie określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, nie jest obarczone podnoszonym przez nią uchybieniem, wobec czego jej zarzut w tej materii nie może stanowić podstawy wyeliminowania przedmiotowej decyzji z obrotu prawnego, jako sprzecznej z prawem. Odnosząc się do pozostałych zarzutów o charakterze procesowym stwierdzić należy, że skarżąca, wskazując odpowiednie przepisy Ordynacji podatkowej, jako te, którym organ, jej zdaniem, uchybił, w istocie kwestionuje samo, merytoryczne rozstrzygnięcie. Na gruncie procesowym zarzuca bowiem w zasadzie jedynie, oprócz omówionej wyżej, wadliwości pomiarów przestrzeni ładunkowej, niewystąpienie do właściwych organów państwa nabycia pojazdu z zapytaniem, na jakiej podstawie, zakupiony przez nią pojazd, został zarejestrowany jako samochód ciężarowy. Tego zarzutu nie sposób też jednak podzielić, gdyż krajowy organ podatkowy, rozstrzygając w sprawie zobowiązania podatkowego konkretnego podmiotu, dokonuje własnej oceny, na podstawie obowiązujących go przepisów, zarówno tych krajowych, jak i unijnych (wspólnotowych). Nie jest związany więc, w jakikolwiek sposób, oceną prawną organów innego państwa, a zwłaszcza takich, które nie były powołane do rozstrzygania o kwestiach podatkowych. Rejestracja pojazdów, na która powołuje się skarżąca, odbywa się bowiem w oparciu o zupełnie inne regulacje, dotyczące funkcjonowania transportu drogowego, a obowiązujące na ich gruncie definicje pojazdów osobowych i ciężarowych, nie przystają do definicji obowiązujących, na gruncie regulacji podatkowych, jak to ma chociażby miejsce w przypadku odpowiednich regulacji krajowych. Nietrafne są również zarzuty dotyczące naruszenia przez organ regulacji prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 9, art. 3 ust. 1, art. 6, art. 100 ust. 1 pkt 2, ust. 4 i ust. 6, art. 101 ust. 2 pkt 1 i ust. 5, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, art. 105, art. 106 ust. 2 i ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym. Przesądzając bowiem, że nabyty wewnątrzwspólnotowo przez skarżącą pojazd, jest samochodem osobowo-towarowym, organ był zobligowany, w świetle wyżej przytoczonych regulacji, do określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, ze wszelkimi tego konsekwencjami (obowiązkiem uiszczenia odsetek). Skarżąca zaś, oprócz wyżej opisanej kwalifikacji pojazdu, nie wskazała na czym jeszcze, uchybienia przepisom materialnoprawnym miałyby polegać, Sąd zaś, dokonując całościowej oceny legalności zaskarżonej decyzji, nie będąc zarazem związanym treścią podniesionych zarzutów, nie znajduje podstaw do ich stwierdzenia, w całokształcie okoliczności sprawy. Nie sposób podzielić również zarzutu skarżącej, dotyczącego naruszenia przez organ art. 2 ust. 1 WKC, poprzez niejednolite stosowanie wspólnotowego prawa celnego, w stosunku do całego obszaru Unii, jak również zaniechanie prowspólnotowej wykładni przepisów. Krajowe organy podatkowe powołane są bowiem do stosowania przepisów, zarówno krajowych jak i unijnych, jedynie w zakresie swojej kognicji, nie obejmującej obszaru innych państw. Nie są też związane wykładnią organów innych państw. W związku z tym, posługując się w niniejszej sprawie wskazaniami płynącymi z Not wyjaśniających, Dyrektor Izby Celnej niewątpliwie dokonał prowspólnotowej wykładni przepisów o podatku akcyzowym. Tak więc zarzut skarżącej w tym przedmiocie, nie zasługuje na uwzględnienie. W związku z powyższym stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, stąd brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Z tego więc względu Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę, jako niezasadną.