I OSK 2693/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 lipca 2016 r. sygn. akt III SA/Gd 496/16 w sprawie ze skargi W. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...]marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 28 lipca 2016 r. sygn. akt III SA/Gd 496/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę W.N. (dalej, jako: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] marca 2015 r., na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b, art. 82 ust. 1 pkt. 4 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r., poz. 600 ze zm.) skierował skarżącego, posiadającego prawo jazdy kat. B, na badanie psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skierowanie jest wynikiem wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], który wpłynął w dniu 9 marca 2015 r. i był podstawą wszczęcia w dniu 11 marca 2015 r. postępowania w przedmiotowej sprawie. Strona została poinformowana o uprawnieniu złożenia wyjaśnień, dowodów oraz zapoznania się z zebranym materiałem, z których nie skorzystała. Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] marca 2016 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b, 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 130 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) oraz art. 12 ust. 1 ustawy 24 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r., poz. 970) i § 3 ust. 1 oraz § 8 ust. 4 i 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488). W uzasadnieniu decyzji organ przywołał m.in. przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym dotyczące ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Kolegium wskazało również, że przepis art. 99 ust.1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, nie pozostawia w tym zakresie organom swobody i spełnienie wymienionej tam przesłanki (przekroczenie liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego) stwarza dla organu obowiązek wydania decyzji. Organ podniósł, że jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, a więc w drodze czynności materialno-technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom, to również jedynie on może dokonywać ich wykreśleń. Zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, tak więc kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów karnych posiadanych przez danego kierowcę, może być jedynie rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność. Dane z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wiążą organ właściwy w sprawie skierowania kierowcy na badania psychologiczne i organ ten nie może prowadzić samodzielnych ustaleń w zakresie objętym ewidencją, gdyż nie jest uprawniony do weryfikowania, czy wpisy ostateczne na dzień sporządzenia wniosku nadal są ujęte w ewidencji, czy też w okresie po skierowaniu wniosku nastąpiło ich wykreślenie. Wnioskiem z dnia 2 marca 2015 r., Komendant Wojewódzki Policji w [...], zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o skierowanie na badanie psychologiczne strony. Z wniosku wynika, że łączna liczba punktów otrzymanych przez skarżącego za naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie od dnia 26 marca 2014 r. do dnia 25 lutego 2015 r. wynosiła 25 punktów (26 marca 2014 r. - przekroczenie prędkości od 31 do 40km/h - 6 pkt; 27 marca 2014 r. - przekroczenie prędkości od 21 do 30km/h - 4 pkt; 23 kwietnia 2014 r. - przekroczenie prędkości od 31 do 40km/h - 6 pkt; 14 lipca 2014 r. - przekroczenie prędkości od 41 do 50 km/h - 8 pkt; 25 lutego 2015 r. - naruszenie przepisów określających warunki oraz zakazy zatrzymania lub postoju - 1 pkt). Dalej organ odwoławczy, na zarzut skarżącego odnośnie możliwości skorzystania ze zmniejszenia posiadanych punktów z uwagi na odbyte szkolenie, wyjaśnił, że zmniejszenie w trybie art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem takiego szkolenia przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła sumy 24. Z załączonego do odwołania potwierdzenia wpłaty dokonanej przez stronę na rzecz [...] Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...] wynika, iż miała ona miejsce w dniu 12 marca 2015 r., a zatem już po tym jak suma punktów otrzymanych przez stronę za naruszenia przepisów ruchu drogowego przekroczyła 24. Z treścią powyższej decyzji nie zgodził się skarżący i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zaskarżonym obecnie wyrokiem Sąd I instancji skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w świetle przepisu art. 136 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, w stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem 4 stycznia 2016 r. i naruszenia te skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 82 ust.1 pkt 4 lit. b ustawy o kierowaniu pojazdami, badaniu psychologicznemu przeprowadzonemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, podlega kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Przepis zaś art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b tej ustawy stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Przy czym stosownie do art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, badaniu psychologicznemu przeprowadzonemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlegał kierujący pojazdem silnikowym skierowany w drodze decyzji, przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli przekroczył liczbę punktów otrzymanych na podstawie art.130 ust. 1. Natomiast zgodnie z art. 130 ust. 1 tej ustawy - Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią ilość punktów w skali od 1 do 10. Przy czym kierowca wpisany do ewidencji, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy (art. 130 ust. 3). Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem dyscyplinarnym w sprawie o naruszenie rozpatrywane w postępowaniu dyscyplinarnym. Dalej Sąd wskazał, że z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że skarżący w dniach: 26 marca 2014 r., 27 marca 2014 r., 23 kwietnia 2014 r., 14 lipca 2014 r. i 25 lutego 2015 r. dokonał naruszeń przepisów ruchu drogowego, za które łącznie otrzymał 25 punktów karnych. Nie było w sprawie kwestionowane, że otrzymane mandaty są prawomocne. Ewidencja, o której mowa w art.130 ust.1 ustawy jest swego rodzaju rejestrem (wykazem), w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji, który ma również kompetencję do usuwania punktów karnych. Wpis do ewidencji stanowi czynność materialnoprawną i w przypadkach spornych jedynie sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu. Dlatego inny organ administracyjny, w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji. Organ, wydając na decyzję o skierowaniu na badania psychologiczne, nie ma uprawnienia do badania prawidłowości orzeczenia, w związku z którym naliczone zostały określonemu kierowcy punkty karne. Takich uprawnień nie ma również samorządowe kolegium odwoławcze. Organy te wiąże wniosek komendanta Policji o skierowanie danego kierowcy na badanie psychologiczne, jeśli w ewidencji wykazane jest, że kierowcy temu przyznano ponad 24 punkty karne. Trafnie więc organ odwoławczy, zdaniem Sądu, wskazał na charakter związany zapadłej decyzji i na związany z tym brak możliwości wyboru co do skierowania na badanie lub odstąpienia od niego. Sąd I instancji wyjaśnił, że skarżący przedstawił dowód wpłaty z dnia 12 marca 2015 r. na rzecz [...] Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...] za szkolenie (a zatem z daty gdy suma punktów karnych otrzymanych przez stronę za naruszenia przepisów ruchu drogowego przekroczyła 24) oraz powołał się na fakt niewydania zaświadczenia o odbyciu przez niego szkolenia. Przy czym, strona nie podała daty, w której odbyła szkolenie, odnosząc się jedynie do obowiązku dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego wydania zaświadczenia i niezwłocznego przesłania jego kopii wojewódzkiemu komendantowi Policji. Strona nie twierdziła też że odbyła szkolenie przed dniem 25 lutego 2015 r., ograniczając się do zakwestionowania okoliczności odbycia szkolenia po przekroczeniu 24 punktów i potrzeby wyjaśnienia przez organy istniejącej wątpliwości (poprzez zwrócenie się o zaświadczenie). W ocenie Sądu, nie sam fakt odbycia szkolenia, ale tylko odbycie szkolenia przed ww. datą mogło mieć wpływ na zmniejszenie ilości punktów. Stosownie bowiem do § 8 ust. 6 rozporządzenia, odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Nie może przy tym ujść uwadze, że strona otrzymała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie dniu 11 marca 2015 r., a wpłata została dokonana dnia następnego, tj. 12 marca 2015 r. Sąd I instancji wyjaśnił, że zarówno rozporządzenie z 2002 r., jak i z 2012 r., wydane zostały w celu dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ruchu drogowego oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Ustawodawca zawarł zatem wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań delegowanych do rozporządzenia. W ocenie Sądu, przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r. niewątpliwie realizuje wytyczne ustawodawcy, co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego - w zakresie delegacji określonej w art. 130 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym (warunki i tryb prowadzenia ewidencji). Ograniczenie możliwości zmniejszenia ilości punktów karnych po przekroczeniu przez kierowcę wyznaczonego przez ustawodawcę limitu punktów ma na celu dyscyplinowanie i wdrażanie kierowców do przestrzegania przepisów ustawy, a także zapobieganie naruszeniu przez nich przepisów ruchu drogowego. Pierwszy cel osiągany jest poprzez samo nałożenie obowiązku poddania kierowcy wielokrotnie naruszającego przepisy ruchu drogowego określonym procedurom weryfikacyjnym (tak w zakresie praktycznych umiejętności prowadzenia pojazdów, jak też posiadanych ku temu predyspozycji psychologicznych), drugi natomiast poprzez eliminację z grona uprawnionych do kierowania pojazdami tych kierowców, którzy przeszli ww. procedury weryfikacyjne ze skutkiem negatywnym. Należy zatem przyjąć, w ocenie Sądu, że zmniejszenie liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem takiego szkolenia przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła sumy 24. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się skarżący i wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego błędną interpretację, polegającą na przyjęciu, że data uiszczenia opłaty za szkolenie jest tożsama z datą odbycia szkolenia; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), polegające na nieprzeprowadzeniu uzupełniającego dowodu z zaświadczenia o odbyciu szkolenia przez skarżącego, w sytuacji, gdy przeprowadzenia tego dowodu było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie; 3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 5 P.p.s.a. w związku z art. 233 Kodeku postępowania cywilnego, polegające na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na uznaniu, że skarżący nie domagał się wydania zaświadczenia o odbyciu szkolenia oraz nie podejmował stosownych czynności ponieważ nie był w stanie przedstawić stosownych dowodów. Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nadto skarżący złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym przejmując, że data uiszczenia opłaty za szkolenie jest tożsama z datą odbycia szklenia. Nadto skarżący podał, że wielokrotnie wskazywał na trudności w uzyskaniu zaświadczenia mimo podejmowania stosownych czynności i na tą okoliczność organ nie przeprowadził dowodu. Także Sąd I instancji nie wystąpił do właściwego organu o nadesłanie przedmiotowego zaświadczenia, mimo, że dowód z takiego dokumentu był niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a wyrok odpowiada prawu. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Przed odniesieniem się do jej zarzutów zauważyć należy, że w myśl art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, którą ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie ziściły się te warunki odstępstwa od zasady jawności, a rozprawa przed Naczelnym Sądem Administracyjnym byłaby zbędna. Kierowanie na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, ma miejsce z tego względu, że kierowca przekroczył 24 punkty karne w ciągu 1 roku od dnia pierwszego naruszenia, tak stanowi art. 82 ust. 1 pkt 4 lit b ustawy o kierujących pojazdami. Kompetencje do wydania decyzji w tym zakresie przyznane zostały starostom, w myśl art. 99 ust. 1 pkt 3 lit b powołanej ustawy. Z kolei ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (ewidencję punktów za naruszenie przepisów prawa ruchu drogowego) prowadzi Policja, jak wynika z art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W orzecznictwie prezentowany jest ugruntowany pogląd, że to organy Policji, jako właściwe do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i przypisywania określonemu naruszeniu odpowiedniej liczby punktów, są władne do korygowania tych punktów. Organy administracji, wydające decyzję o skierowaniu na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, nie mają kompetencji do korygowania liczby punktów. Działają one na wniosek Policji i są związane wpisem w ewidencji kierowców, zatem liczbą punktów podanych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, który z wnioskiem występuje. W niniejszej sprawie wnioskiem z dnia 2 marca 2015 r., Komendant Wojewódzki Policji w [...], zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o skierowanie na badanie psychologiczne skarżącego. Z wniosku wynika, że łączna liczba punktów otrzymanych przez skarżącego za naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie od dnia 26 marca 2014 r. do dnia 25 lutego 2015 r. wynosiła 25 punktów (26 marca 2014 r. - przekroczenie prędkości od 31 do 40km/h - 6 pkt; 27 marca 2014 r. - przekroczenie prędkości od 21 do 30km/h - 4 pkt; 23 kwietnia 2014 r. - przekroczenie prędkości od 31 do 40km/h - 6 pkt; 14 lipca 2014 r. - przekroczenie prędkości od 41 do 50 km/h - 8 pkt; 25 lutego 2015 r. - naruszenie przepisów określających warunki oraz zakazy zatrzymania lub postoju - 1 pkt). Prezydent był związany podaną przez Komendanta liczbą, gdyż sam, jak wyjaśniał to również Sąd I instancji, nie ma uprawnień do korygowania ewidencji. Tę bowiem - jak stanowi art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym - prowadzi Policja. Organy administracji publicznej orzekające w tym postępowaniu nie mogły zatem dokonywać zmian w ewidencji, korygować liczby punktów, odejmować z przypisanej liczby wynikające z odbytego szkolenia, ani też prowadzić postępowania wyjaśniającego (dowodowego) czy podana przez wnioskodawcę liczba punktów karnych jest prawidłowa. Leży to poza ich kompetencjami. Dalej wyjaśnić należy, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni tego przepisu, wyjaśniając stronie, że tylko odbycie szkolenia przed uzyskaniem liczby 24 punktów może wywołać skutki w postaci zmniejszenia liczby punktów w ewidencji. W aktach sprawy brak jest dowodu na okoliczności, że skarżący takie szkolenie odbył, a organ, a tym bardziej Sąd administracyjny, nie były zobligowane do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie dowodu w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma zatem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce przy równoczesnym spełnieniu obydwu wskazanych w powołanym przepisie przesłanek. W sprawie nie zachodziły istotne wątpliwości bowiem starosta uzyskał wiarygodną informację upoważniającą go do podjęcia decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie lekarskie. Z informacji przedstawionej przez policję czyli organ prowadzący ewidencję jasno wynika, że skarżący przekroczył liczbę 24 punktów, a zatem orzeczenie o skierowaniu na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, zgodne było z prawem. Z tych względów zarzut naruszenia art. 106 § 3 oraz art. 106 § 5 P.p.s.a. w związku z art. 233 Kodeksu postępowania cywilnego okazał się nietrafny. Zaskarżony wyrok odpowiada prawu. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.