III SA/Gd 496/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2016 r. sprawy ze skargi W. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 20 marca 2015 r., nr [...], na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b), art. 82 ust. 1 pkt. 4 lit. b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r., poz. 600 ze zm.) skierował W.N., posiadającego prawo jazdy kat. B, na badanie psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skierowanie jest wynikiem wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], który wpłynął w dniu 9 marca 2015 r. i był podstawą wszczęcia w dniu 11 marca 2015 r. postępowania w przedmiotowej sprawie. Strona została poinformowana o uprawnieniu złożenia wyjaśnień, dowodów oraz zapoznania się z zebranym materiałem, z których nie skorzystała. Kompetencja organu do wydania decyzji wynika z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W złożonym od powyżej decyzji odwołaniu W. N. wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenia przepisów: 1) art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na wydaniu decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne będącego efektem błędnego przyjęcia, że strona spełnia kryteria kwalifikujące do wydania tej decyzji; 2) art. 130 ust. 3 ustawy prawo o ruchu drogowym poprzez jego niezastosowanie, pomimo spełnienia przesłanek uzasadniających jego zastosowanie; 3) § 8 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, polegające na niewydaniu stronie, jako uczestnikowi szkolenia zaświadczenia o odbyciu szkolenia; 4) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że strona przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Skarżący stwierdził, że zaskarżona decyzja jest błędna, gdyż narusza powołane przepisy prawa, z uwagi na fakt, że strona dobrowolnie na własny koszt odbyła szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a fakt ten powinien zostać stwierdzony zaświadczeniem. Pomimo, iż zgodnie z § 8 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego zobowiązany jest wydać uczestnikowi szkolenia zaświadczenie o jego odbyciu, a kopię zaświadczenia niezwłocznie przesłać właściwemu Komendantowi Wojewódzkiemu Policji, to strona do dnia wniesienia odwołania nie otrzymała stosownego zaświadczenia. Do odwołania strona dołączyła dowód uiszczenia opłaty za szkolenie z dnia 12 marca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 9 marca 2016 r. ([...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, jako zgodną z prawem. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b), 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 130 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) oraz art. 12 ust. 1 ustawy 24 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2014 r., poz. 970) i § 3 ust. 1 oraz § 8 ust. 4 i 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r., poz. 488). W uzasadnieniu decyzji organ przywołał m.in. przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym dotyczące ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Kolegium wskazało również, że przepis art. 99 ust.1 pkt 3 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami, nie pozostawia w tym zakresie organom swobody i spełnienie wymienionej tam przesłanki (przekroczenie liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego) stwarza dla organu obowiązek wydania decyzji. Organ podniósł, że jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, a więc w drodze czynności materialno-technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom, to również jedynie on może dokonywać ich wykreśleń. Zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, tak więc kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów karnych posiadanych przez danego kierowcę, może być jedynie rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność. Dane z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wiążą organ właściwy w sprawie skierowania kierowcy na badania psychologiczne i organ ten nie może prowadzić samodzielnych ustaleń w zakresie objętym ewidencją, gdyż nie jest uprawniony do weryfikowania, czy wpisy ostateczne na dzień sporządzenia wniosku nadal są ujęte w ewidencji, czy też w okresie po skierowaniu wniosku nastąpiło ich wykreślenie. Wnioskiem z dnia 2 marca 2015 r., Komendant Wojewódzki Policji w [...], zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o skierowanie na badanie psychologiczne strony. Z wniosku wynika, że łączna liczba punktów otrzymanych przez W. N. za naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie od dnia 26 marca 2014 r. do dnia 25 lutego 2015 r. wynosiła 25 punktów (26.03.2014 r. - przekroczenie prędkości od 31 do 40km/h - 6 pkt; 27.03.2014 r. - przekroczenie prędkości od 21 do 30km/h - 4 pkt; 23.04.2014 r. - przekroczenie prędkości od 31 do 40km/h - 6 pkt; 14.07.2014 r. - przekroczenie prędkości od 41 do 50 km/h - 8 pkt; 25.02.2015 r. - naruszenie przepisów określających warunki oraz zakazy zatrzymania lub postoju - 1 pkt). Dalej organ odwoławczy, na zarzut skarżącego odnośnie możliwości skorzystania ze zmniejszenia posiadanych punktów z uwagi na odbyte szkolenie, wyjaśnił, że zmniejszenie w trybie art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem takiego szkolenia przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła sumy 24. Z załączonego do odwołania potwierdzenia wpłaty dokonanej przez stronę na rzecz [...] Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...] wynika, iż miała ona miejsce w dniu 12 marca 2015 r., a zatem już po tym jak suma punktów otrzymanych przez stronę za naruszenia przepisów ruchu drogowego przekroczyła 24. Z treścią powyższej decyzji nie zgodził się W.N. i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, której zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na przyjęciu, że odbycie szkolenia mającego na celu zmniejszenie liczby punktów miało miejsce po przekroczeniu liczby 24 punktów, podczas gdy okoliczność ta nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym; oraz art. 8 w zw. z art. 76a ust. 1 k.p.a. polegające na rozstrzygnięciu wątpliwości na niekorzyść strony, w sytuacji gdy stosowny dokument mógł zostać uzyskany przez organ, który wydał decyzję, co jest działaniem pozostającym w sprzeczności z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; 2) naruszenie prawa materialnego: - art. 130 ust. 2 i 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy skarżący spełniał przesłanki opisane w tych przepisach, w związku z czym ich zastosowanie było obligatoryjne. W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł, iż do dnia wniesienia skargi nie otrzymał stosownego zaświadczenia z wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego, zaś obowiązek jego wystawienia i przekazania właściwym organom ciąży na dyrektorze wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. Zdaniem skarżącego, odpowiednio organy I i II instancji, powinny zwrócić się o nadesłanie zaświadczenia, a nie rozstrzygać na jego niekorzyść zaistniałych wątpliwości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] dokonana w oparciu o w/w kryteria prowadzi do wniosku, że skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm., zwanej dalej - "ustawą", ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej jako -"u.p.r.d."), oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. 2012 r., poz. 488). Przedmiotowe rozporządzenie uchyliło poprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (dalej - "rozporządzenie z 2002 r."). Należy tu wskazać, że w świetle przepisu art. 136 ust. 1 ustawy, w stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem 4 stycznia 2016 r. i naruszenia te skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 82 ust.1 pkt 4 lit. b) ustawy, badaniu psychologicznemu przeprowadzonemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, zwanym dalej "badaniem psychologicznym w zakresie psychologii transportu", podlega kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Przepis zaś art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Przy czym stosownie do art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.r.d. badaniu psychologicznemu przeprowadzonemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlegał kierujący pojazdem silnikowym skierowany w drodze decyzji, przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli przekroczył liczbę punktów otrzymanych na podstawie art.130 ust. 1. Natomiast zgodnie z art. 130 ust. 1 u.p.r.d. - Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią ilość punktów w skali od 1 do 10. Przy czym kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1 u.p.r.d., może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy (art. 130 ust. 3). Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem dyscyplinarnym w sprawie o naruszenie rozpatrywane w postępowaniu dyscyplinarnym. Jak wynika z poczynionych w sprawie ustaleń (pozostających poza sporem) skarżący w dniach: 26 marca 2014 r., 27 marca 2014 r., 23 kwietnia 2014 r., 14 lipca 2014 r. i 25 lutego 2015 r. dokonał naruszeń przepisów ruchu drogowego, za które łącznie otrzymał 25 punktów karnych. Nie było również w sprawie kwestionowane, że otrzymane mandaty są prawomocne. Ewidencja, o której mowa w art.130 ust.1 ustawy jest swego rodzaju rejestrem (wykazem), w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. Organ ten, co należy podkreślić, ma również kompetencję do usuwania punktów karnych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 sierpnia 2013 r. w sprawie I OSK 503/12, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www. nsa.gov.pl, w sytuacji w której danemu podmiotowi zostało przyznane prawo do prowadzenia określonej ewidencji, rejestru czy innego wykazu, ten podmiot jest odpowiedzialny za prawidłowe jego prowadzenie i zgodność z prawem dokonywanych wpisów. Zgodnie też z jednolitą judykaturą przywołaną w tym wyroku, wpis do ewidencji stanowi czynność materialnoprawną i w przypadkach spornych jedynie sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu. Dlatego inny organ administracyjny, w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji. Z taką też sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Organ, wydając na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji (w razie przekroczenia 24 punktów karnych za przekroczenie przepisów ruchu drogowego), decyzję o skierowaniu na badania psychologiczne, nie ma uprawnienia do badania prawidłowości orzeczenia, w związku z którym naliczone zostały określonemu kierowcy punkty karne. Takich uprawnień nie ma również samorządowe kolegium odwoławcze, działające jako organ odwoławczy od decyzji wydawanych w tych sprawach. Ani więc organ I instancji, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc toczące się przed nimi postępowania, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów naliczonych kierowcy ze względu na naruszenie przepisów ruchu drogowego. Organy te tym samym, wiąże wniosek komendanta Policji o skierowanie danego kierowcy na badanie psychologiczne, jeśli w ewidencji wykazane jest, że kierowcy temu przyznano ponad 24 punkty karne. Słusznie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 33/2010, orzeczenie dostępne w bazie jak wyżej), że skoro ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji i organ ten dokonuje wpisów do ewidencji, przy czym wpisy ostateczne są dokonywane na podstawie prawomocnych wyroków, mandatów i orzeczeń, które tylko w odrębnym postępowaniu mogą zostać uchylone, to starosta (prezydent miasta, burmistrz) kierując na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest związany wnioskiem w tym sensie, że nie ma uprawnień do badania prawidłowości wpisów w zakresie ilości punktów karnych ani też badania, czy kierowca, którego wniosek dotyczy, faktycznie dopuścił się wykroczenia drogowego. Stanowisko to należy w pełni podzielić. Tak więc postępowanie o skierowanie na badania psychologiczne odbywa się w przedstawionym powyżej trybie i jest ono uwarunkowane uzyskaniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, zaś przesłanką do wszczęcia postępowania jest wystąpienie komendanta wojewódzkiego Policji ze stosownym wnioskiem. Taki też wniosek z dnia 2 marca 2015 r. został przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w niniejszej sprawie złożony. Przy czym organy prowadzące postępowanie w sprawie, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów. Organy te, tym samym wiązał wniosek komendanta Policji o skierowanie kierowcy na badania psychologiczne. W tym też sensie zapadłe rozstrzygnięcie ma charakter decyzji związanej, organ bowiem jest zobligowany wydać stosowne rozstrzygnięcie z uwagi na treść danych zawartych w dokumencie urzędowym (sformalizowanej informacji pochodzącej od komendanta wojewódzkiego Policji). Trafnie więc organ odwoławczy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał na charakter związany zapadłej decyzji i na związany z tym brak możliwości wyboru co do skierowania na badanie lub odstąpienia od niego. W ocenie Sądu, postępowanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] przeprowadziło zgodnie z prawem. Organ administracji publicznej w świetle zasady legalizmu wyrażonej w art. 6 k.p.a. obowiązany jest działać zgodnie z prawem i w sytuacji przekroczenia 24 punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym zobligowany był - w następstwie wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] -skierować skarżącego na badania psychologiczne. Z akt sprawy wynika również, że skarżący dołączył do odwołania dowód wpłaty z dnia 12 marca 2015 r. na rzecz [...] Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...] oraz powołał się na fakt nie wydania zaświadczenia o odbyciu przez niego szkolenia. Przy czym, strona nie podała daty, w której odbyła szkolenie, odnosząc się jedynie do obowiązku dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego (dalej - dyrektor ośrodka) wydania zaświadczenia i niezwłocznego przesłania jego kopii wojewódzkiemu komendantowi Policji. Przywołany przez stronę w odwołaniu przepis § 8 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego potwierdza odbycie szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wydając uczestniczącemu w nim kierowcy zaświadczenie. Kopię zaświadczenia o odbyciu szkolenia przez kierowcę dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego niezwłocznie przesyła komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy. Z przepisu zaś § 8 ust. 4 rozporządzenia wynika, że kierowcy wpisanemu do ewidencji właściwy dla miejsca zamieszkania ewidencjonowanego komendant wojewódzki Policji zmniejsza o 6 liczbę posiadanych punktów, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6, nie tylko w przypadku otrzymania zaświadczenia od dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego lecz również po przedstawieniu przez kierowcę zaświadczenia o odbyciu szkolenia. Oznacza to, że ustawodawca w omawianej regulacji nie tylko kreuje obowiązki po stronie organu (na które wskazuje strona, a które nie dotyczą organów prowadzących niniejsze postępowanie), ale odwołuje się zasadniczo do aktywności samego kierowcy, jako podmiotu bezpośrednio zainteresowanego zmniejszeniem liczby punktów karnych. Trzeba tu zaznaczyć, że skarżący nie twierdził, że domagał się od organu wydania zaświadczenia lub że odmówiono mu wydania zaświadczenia (w odwołaniu powoływał się na nie otrzymanie stosownego zaświadczenia). Strona podnosiła również, że "wnioskowała", iż wobec nie zmniejszenia liczby punktów karnych, policja nie otrzymała kopii zaświadczenia. Jednak nawet realizacja obowiązku przesłania kopii zaświadczenia przez dyrektora ośrodka właściwemu komendantowi Policji nie jest równoznaczna ze zmniejszeniem ilości punktów karnych. Stosownie bowiem do § 8 ust. 6 rozporządzenia, odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. W tym miejscu trzeba zauważyć, że na tle przepisów art. 130 ust. 4 u.p.r.d. oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. zapadały orzeczenia sądów administracyjnych, które dokonywały różnej ich interpretacji. W niektórych wyrokach wskazywano na możliwość przekroczenia delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 ustawy, a nawet na niezgodność § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. z ustawą (zob. NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 885/09, dostępny również w bazie jak wyżej, nie przesądzając jednoznacznie, nakazał sądowi rozważenie czy powyższe unormowanie rozporządzenia mieści się w granicach upoważnienia ustawowego). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie popiera takiego stanowiska. W odniesieniu do aspektu przekroczenia delegacji ustawowej do wydania § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r., zauważyć należy, że zarówno rozporządzenie z 2002 r., jak też z 2012 r., wydane zostały w celu dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ruchu drogowego oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Ustawodawca zawarł zatem wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań delegowanych do rozporządzenia. W ocenie Sądu, przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r. niewątpliwie realizuje wytyczne ustawodawcy, co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego. Należy przyjąć bowiem, że regulacja określona w § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r. mieści się w zakresie delegacji określonej w art. 130 ust. 4 pkt 2 u.p.r.d. (warunki i tryb prowadzenia ewidencji), niewątpliwie bowiem kwestia dokonywania wpisów i ich usuwania mieści się w pojęciu sposobu prowadzenia ewidencji. Nie można też zaprzeczyć, że ograniczenie możliwości zmniejszenia ilości punktów karnych po przekroczeniu przez kierowcę wyznaczonego przez ustawodawcę limitu punktów ma na celu dyscyplinowanie i wdrażanie kierowców do przestrzegania przepisów ustawy a także zapobieganie naruszeniu przez nich przepisów ruchu drogowego. Pierwszy cel osiągany jest poprzez samo nałożenie obowiązku poddania kierowcy wielokrotnie naruszającego przepisy ruchu drogowego określonym procedurom weryfikacyjnym (tak w zakresie praktycznych umiejętności prowadzenia pojazdów, jak też posiadanych ku temu predyspozycji psychologicznych), drugi natomiast poprzez eliminację z grona uprawnionych do kierowania pojazdami tych kierowców, którzy przeszli ww. procedury weryfikacyjne ze skutkiem negatywnym. Sąd pragnie zauważyć, że stanowisko, jakoby regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. w pełni służyła realizacji celu unormowań ustawowych i nie została wydana z przekroczeniem upoważnienia ustawowego, przeważa w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. wyrok WSA w Kielcach z dnia 13 października 2011 r., II SA/Ke 561/11, LEX nr 966380; wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 sierpnia 2011 r., III SA/Łd 175/11, LEX nr 1101829; wyrok NSA z dnia 22 marca 2011 r., I OSK 723/10, LEX nr 990279; wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2010 r., I OSK 275/10, LEX nr 745196; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 3 lutego 2010 r., II SA/Ol 1083/09, LEX nr 634640). Należy zatem przyjąć, że zmniejszenie w trybie art. 130 ust. 3 u.p.r.d. liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem takiego szkolenia przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła sumy 24. Jest oczywiste, że na organie administracji ciąży obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego wynikający z ogólnych zasad postępowania administracyjnego. Jednak obowiązek ten kształtowany jest przez rodzaj toczącego się postępowania i nie jest zawsze równoznaczny z przerzuceniem całego ciężaru w tym zakresie na organ. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że także podmiot zainteresowany konkretnym rozstrzygnięciem powinien podejmować czynności na poparcie swoich twierdzeń oraz przedstawiać stosowne dowody. Przy czym, aktywność strony przy realizacji tego obowiązku, nie powinna się ograniczać do podjęcia jakichkolwiek działań czy do przedłożenia jakichkolwiek dowodów. Z akt sprawy nie wynika, aby od momentu dokonania wpłaty w dniu 12 marca 2015 r. do dnia wniesienia skargi dnia 31 marca 2016 r. (a więc przez ponad rok) były podejmowane przez stronę inne czynności w sprawie. Przedstawiony przez skarżącego dowód w postaci potwierdzenia uiszczenia opłaty został oceniony przez organ drugiej instancji. Przy czym strona nie wnosiła o przeprowadzenie innych dowodów. Jak podniósł organ z załączonego do odwołania potwierdzenia uiszczenia wpłaty wynika, że miała ona miejsce w dniu 12 marca 2015 r., a zatem już po tym jak suma punktów karnych otrzymanych przez stronę za naruszenia przepisów ruchu drogowego przekroczyła 24, ostatnie bowiem naruszenie miało miejsce w dniu 25 lutego 2015 r. Organ przy tym przywołał i odniósł się do unormowania § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia, które w takiej sytuacji nie pozwala na zmniejszenie liczby punktów karnych. Mimo to, strona wnosząc skargę (podobnie jak w przypadku odwołania) nie określiła daty, w której odbyła szkolenie. Nie twierdziła też w skardze (tak samo jak w odwołaniu), że odbyła szkolenie przed dniem 25 lutego 2015 r., ograniczając się do zakwestionowania okoliczności odbycia szkolenia po przekroczeniu 24 punktów i potrzeby wyjaśnienia przez organy istniejącej wątpliwości (poprzez zwrócenie się o zaświadczenie). A przecież, nie sam fakt odbycia szkolenia, ale tylko odbycie szkolenia przed ww. datą mogło mieć wpływ na zmniejszenie ilości punktów. Nie może przy tym ujść uwadze, że strona otrzymała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie dniu 11 marca 2015 r. (vide: - k. 3 akt administracyjnych), a wpłata została dokonana dnia następnego, tj. 12 marca 2015 r. Trudno więc w zaistniałej sytuacji uznać za zasadne zarzuty stawiane przez skarżącego organom prowadzącym niniejsze postępowanie. Konkludując, wobec dokonanych rozważań, jak i charakteru zapadłego rozstrzygnięcia, skarga nie mogła odnieść skutku. Mają powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami o oddaleniu skargi.