I SA/Gl 259/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. i J. S. na uchwałę Rady Gminy L. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały dotyczącej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia odrzucić skargę. W dniu 10 lutego 2016 r. J. G. i J. S. wnieśli skargę na uchwałę Rady Gminy L. z dnia [...], nr [...] w sprawie zmiany uchwały nr [...] z dnia [...] dotyczącej rocznej ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej jedynie przez część roku na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Uchwała zmieniająca (uchwała zaskarżona w niniejszej sprawie) została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] w dniu [...] pod poz. [...], a uchwała zmieniona – tamże w dniu [...] pod poz. [...]. Na podstawie zarządzenia Sędziego sprawozdawcy z dnia 9 maja 2016 r. wezwano każdego skarżącego do wykazania, że przed wniesieniem skargi wystąpił do organu, który podjął zaskarżoną uchwałę, z wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. W wezwaniu tym zaznaczono, że należy je wykonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżącemu J. G. doręczono je w dniu 17 maja 2016 r., a skarżącemu J. S. – w dniu 16 maja 2016 r. W dniu 18 maja 2016 r. skarżący zaprezentowali pismo z dnia 9 grudnia 2015 r., które m. in. ich w imieniu zostało skierowane do organu a zawierało żądanie uwzględnienia krytycznych uwag zgłoszonych w stosunku do tej uchwały, która została zmieniona przez uchwałę zaskarżoną w niniejszej sprawie. Niejako na marginesie wypada odnotować, że wspomniana uchwała zmieniona stanowi przedmiot sądowoadministracyjnej kontroli w równolegle prowadzonej sprawie ze skargi tych samych skarżących (sygn. akt I SA/Gl 258/16). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Dostrzeżenia bowiem wymaga, że w myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Poprzez wyczerpanie środków zaskarżenia art. 52 § 2 p.p.s.a. nakazuje rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z kolei zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 446) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Analiza akt niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że przed wniesieniem skargi skarżący nie skierowali takiego wezwania do organu, który wydał zaskarżoną uchwałę. Sami skarżący okoliczności tej nie wykazali, gdyż w odpowiedzi na wezwanie przedłożyli pismo, które dotyczyło uchwały innej niż zaskarżona. W konsekwencji stwierdzić należało, że skarga została wniesiona z naruszeniem wyżej powołanych przepisów, co musiało skutkować jej odrzuceniem. Ponieważ opisane uchybienie nie zostało wskazane przez ustawodawcę w art. 58 § 1 pkt 1-5a p.p.s.a. jako przesłanka odrzucenia skargi, rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie punktu 6 tego paragrafu, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.