I SAB/Op 5/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Burmistrza Brzegu z dnia 19 października 2015 r. nr [...] zawierające stanowisko wierzyciela w zakresie uznania za nieuzasadnione zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia : odrzucić skargę. Pismem nadanym w dniu 15 kwietnia 2016 r. K. S. (dalej określany jako: skarżący, strona) złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Na skutek wezwania Sądu do sprecyzowania przedmiotu zaskarżenia skarżący w piśmie z dnia 23 czerwca 2016 r. podał, że wniesiona skarga dotyczy bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia wniesionego przez stronę w dniu 30 października 2015 r. na postanowienie Burmistrza Brzegu z dnia 19 października 2015 r. nr [...] zawierające stanowisko wierzyciela w zakresie uznania za nieuzasadnione zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych, poddanych kognicji sądu administracyjnego, jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna. Z analizy akt sądowych przedmiotowej sprawy wynika, że skarżący przedmiotem wniesionej skargi uczynił bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia wniesionego przez stronę w dniu 30 października 2015 r. na postanowienie Burmistrza Brzegu z dnia 19 października 2015 r. nr [...] zawierające stanowisko wierzyciela w zakresie uznania za nieuzasadnione zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zatem sąd administracyjny, rozpoznając skargę na bezczynność organu, obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne są uprawnione do orzekania w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Wobec tego, że w niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., to zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2015 r. poz. 658) należy zastosować wskazany przepis w nowym brzmieniu. Nie ulega zatem wątpliwości, że w świetle aktualnego brzmienia art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. skarga na postanowienie, przedmiotem którego jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, nie przysługuje. Z kolei skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (podobnie B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne..., 2007, s. 378). Wyłączenie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. in fine dotyczy nie tylko działania organu (postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu) ale także bezczynności lub przewlekłości postępowania organu w tych dwóch kwestiach (por. postanowienie NSA z dnia 6.07.2016 r., sygn. II GSK 2962/16, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność organu w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej aktualnie nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Jednocześnie należy zaznaczyć, że ograniczenie kognicji sądów administracyjnych, na mocy ustawy nowelizującej, w zakresie objętym art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., pozostaje bez istotnego wpływu na ochronę praw stron w postępowaniu egzekucyjnym, ponieważ w dalszym ciągu mają one możliwość zaskarżania bezczynności organu egzekucyjnego lub też rozstrzygnięć ostatecznych organów egzekucyjnych wydanych w sprawie głównej. Na marginesie niniejszych rozważań podkreślić należy, że skoro wniesiona skarga pozostaje poza zakresem kognicji sądów administracyjnych, to Sąd nie jest władny ocenić, czy organ dopuścił się bezczynności w sprawie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela w zakresie uznania za nieuzasadnione zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i w związku z tym poza kontrolą Sądu pozostaje kwestia wpływu na sprawność ww. postępowania zażaleniowego wydanych w trakcie jego trwania postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 1 marca 2016 r. ([...], [...]), wydanych na skutek wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3, w związku z art. 3 § 2 pkt 3 i 8 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie.