II SA/Ol 1354/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie del. sędzia SO Beata Grzybek sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant referent Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A.-V. M. na opinię Wójta Gminy z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie wykorzystania części działki na lądowisko helikopterów oddala skargę. Wnioskiem z dnia 2 kwietnia 2015 r. A.V.M., powołując się na art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2004 r. Prawo lotnicze i § 6 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie ewidencji lądowisk (Dz. U. Nr 118, poz.1238), zwrócił się do Wójta Gminy "[...]’ o wydanie pozytywnej opinii o możliwości wykorzystania części działki ‘[...]" obręb ‘[...]", gmina "[...]", na lądowisko helikopterów. Wskazał, że działka ta ma powierzchnię 0,5 ha, przy czym jej niezabudowana część ma powierzchnię znacznie większą niż powierzchnia niezbędna dla lądowiska helikopterów. Stwierdził, że przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, według ustalonego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu, nie mają zastosowania w sprawach dotyczących wykorzystywania terenów na lądowiska. Po rozpatrzeniu w/w wniosku, Wójt Gminy ‘[...]" w dniu "[...]" negatywnie zaopiniował lokalizację lądowiska na obszarze działki nr "[...]", obręb ‘[...]", gmina ‘[...]". Podniósł, że na terenie działki nr ‘[...]" położonej w obrębie "[...]" obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy ‘[...]" miejscowości "[...]" – jednostka C, uchwalony Uchwałą z dnia "[...]". Zgodnie z ustaleniami planu, przedmiotowa działka jest oznaczona symbolem 20 MN, któremu odpowiada zapis: zabudowa mieszkaniowa istniejąca, adaptowana i projektowana na działkach wydzielonych liniami podziału wewnętrznego. W świetle powyższego zapisu plan miejscowy nie tylko nie przewiduje przedsięwzięcia wymienionego we wniosku, ale najbliższe sąsiedztwo działki stanowią tereny zabudowy mieszkaniowej, a także bardzo bliskie sąsiedztwo jeziora ‘[...]". Lokalizacja lądowiska na terenie działki "[...]" zakłóci nie tylko spokój mieszkańców wsi, ale potęgować będzie hałas z uwagi na bliskie sąsiedztwo jeziora. Lokalizacja lądowiska spowoduje również konflikt społeczny, ponieważ w niniejszej sprawie sołtys oraz członkowie rady sołeckiej wsi "[...]", w imieniu mieszkańców, złożyli kategoryczny sprzeciw w sprawie lokalizacji lądowiska wskazując, iż jezioro "[...]" oraz okolice i miejscowości usytuowane w okolicy jeziora "[...]" są objęte ekologicznym systemem obszarów chronionych, a także należą do rezerwatu faunistycznego. Miejscowość Majdy położona jest w Obszarze Chronionego Krajobrazu. W odwołaniu od powyższej opinii A.V.M. wskazał, że jest ona wadliwa i bezpodstawna. Majdy znajdują się w przestrzeni powietrznej G, lot w tej przestrzeni powietrznej odbywa się na wysokości 150 m. ‘[...]" znajdują się również w strefie ‘[...]", co oznacza: strefa ruchu lotniskowego. Postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Wskazało, że zakwestionowana opinia ma charakter innych czynności wykonywanych w ramach sprawowania szeroko rozumianej administracji, nie zaś w ramach wykonywania władczej roli organów administracji publicznej. W związku z powyższym, nie jest możliwe skuteczne wniesienie odwołania od takiego aktu, bądź też zażalenia. Następnie A.V.M. pismem z dnia 5 października 2015 r., powołując się na art. 52 § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wezwał Wójta Gminy "[...]" do usunięcia naruszenia prawa polegającego na negatywnym zaopiniowaniu lokalizacji lądowiska na obszarze jego działki. Wójt Gminy "[...]" pismem z dnia 20 października 2015 r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. W dniu 18 listopada 2015 r. A.V.M., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do tut. Sądu skargę na opinię Wójta gminy "[...]" w przedmiocie odmowy wykorzystania części należącej do niego działki na lądowisko helikopterów. Zakwestionowanemu aktowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717), art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji RP oraz art. 140 Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93). W uzasadnieniu skargi, opisując dotychczasowy przebieg postępowania, wniósł o rozpoznanie skargi pomimo uchybienia 14-dniowego terminu na złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Podniósł, że nie jest specjalistą z zakresu prawa. W sprawie, działał dotychczas samodzielnie, nie korzystając z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Jego błędne skierowanie w pierwszej kolejności środka odwoławczego od opinii do SKO nie wynika z jego winy, gdyż ustalenie właściwej formy aktu prawnego wydanej opinii nie może być ustalone na podstawie istniejących norm prawa administracyjnego. Nie ponosi on zatem winy w wyborze niewłaściwego środka odwoławczego, gdyż wybór ten mógł być właściwie ustalony dopiero przy zastosowaniu reguł z zakresu teorii i doktryny, a nie przepisów zawartych w ustawie. Wskazał ponadto, że zamierzone przedsięwzięcie nie stoi w sprzeczności z obowiązującymi normami prawa administracyjnego materialnego ani aktami prawa miejscowego właściwymi dla gminy "[...]". Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647) ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Ponadto, art. 6 ust. 2 pkt 1 wskazuje, iż każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Zatem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla nieruchomości skarżącego nie musi przewidywać zamkniętego katalogu inwestycji, które mogą zostać przeprowadzone na jego nieruchomości. Dopuszczalna jest bowiem każda inwestycja budowlana, która nie narusza chronionego prawem interesu publicznego, mieszcząca się w przeznaczeniu danej działki. Zatem negatywna opinia blokująca inwestycję skarżącego, która nie stoi w sprzeczności z miejscowym planem ani interesem publicznym, stanowi nieuzasadnioną ingerencję gminy w prawa właścicielskie, niezgodną z prawem dowolność decyzyjną oraz naruszenie władztwa planistycznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej po terminie. Dodatkowo wskazał, że na działce objętej wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu była opinia Wójta Gminy "[...]" o braku możliwości wykorzystania części działki "[...]" obręb "[...]", gmina "[...]", na lądowisko helikopterów. Na wstępie trzeba zauważyć, że sprawa niniejsza mogła być rozpoznawana w postępowaniu sądowoadministracyjnym, albowiem o dopuszczalności zaskarżania do sądu administracyjnego takiego aktu, jak również o formie procesowej takiego rozstrzygnięcia wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 marca 2012 r. (sygn. akt II OSK 2/11). Jak wskazał wówczas NSA "Przedmiotem sprawy jest załatwienie, przez właściwą jednostkę samorządu terytorialnego, wniosku o potwierdzenie możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska. Istotnie, analiza orzecznictwa pokazuje, że problem charakteru dokumentu załatwiającego taką sprawę budzi wątpliwości. Sprawy tego rodzaju - ewidencjonowanie lądowisk - regulowane są przepisami art. 93 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz.U. z 2006 r. Nr 100, poz. 696 ze zm.) oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie ewidencji lądowisk (Dz.U. Nr 118, poz.1238). W myśl art. 93 ust. 2 lądowiska podlegają wpisowi do ewidencji, po uzyskaniu pozytywnej opinii instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego i właściwej miejscowo gminy (wójta, burmistrza, prezydenta miasta). Z kolei w powołanym rozporządzeniu mowa jest o dołączaniu do zgłoszenia m.in. dokumentu potwierdzającego możliwość wykorzystania terenu na cele lądowiska, wydanego przez właściwą, ze względu na miejsce położenia lądowiska, jednostkę samorządu terytorialnego. Wymogi te nie dotyczą lądowisk wykorzystywanych nie częściej niż 14 dni w ciągu kolejnych 12 miesięcy. Powołane przepisy nie precyzują jaką formę ma przyjmować wydawana przez organ gminy pozytywna opinia, o jakiej mowa w ustawie, określona w rozporządzeniu jako dokument "potwierdzający możliwość wykorzystania terenu na lądowisko". Podobne sprawy były już przedmiotem orzekania przez sądy administracyjne. W tezach do wyroku NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 1390/09 stwierdzono, że: 1/ brak jest podstaw do uznania , że dokument o którym mowa w § 6 ust. 2 pkt 1 powołanego rozporządzenia, musi mieć formę zaświadczenia; 2/ dokumentem takim nie jest też decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (wymagana jest ona tylko przy składaniu wniosku o zezwolenie na założenie lotniska). Tezy te – w świetle powołanych przepisów - należy podzielić. Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uchylając zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające, uznał za zasadne zajęte we wskazanym wyroku stanowisko iż brak jest podstaw do uznania, że dokument o jakim mowa w § 6 ust.2 pkt 1 pow. rozporządzenia ma mieć formę zaświadczenia. W tym zakresie Sąd I instancji prawa nie naruszył. W sprawie o wydanie dokumentu potwierdzającego możliwość wykorzystania terenu na lądowisko nie chodzi o potwierdzenie faktów ani stanu prawnego, wynikającego z jakichkolwiek prowadzonych przez organy gminy zbiorów danych, rejestrów, ewidencji i innych dokumentów. Nie jest zatem zasadny zarzut skargi kasacyjnej niewyjaśnienia przez Sąd w jaki sposób zostały naruszone przepisy art. 217-219 k.p.a. Wprawdzie w sposób skrótowy ale – w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku - Sąd podniósł, że wobec braku właściwych danych co do możliwości wykorzystania przedmiotowego terenu na cele lądowiska organy obu instancji w tej sprawie nie mogły wydać zaświadczenia, a zatem nie powinny również wydawać postanowienia odmawiającego wydania takiego dokumentu. Akt, określany w ustawie jako pozytywna opinia, a w rozporządzeniu jako dokument, nie poświadcza sytuacji wynikającej z posiadanych przez organ gminy danych. W powołanym wyżej wyroku NSA przyjęto również, że aktem takim nie jest też decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ani decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego), która jest wprost wymagana jedynie przy składaniu wniosku o udzielenie zezwolenia na założenie lotniska użytku publicznego użytku wyłącznego (art. 55 ust. 3 pkt 2 Prawa lotniczego, po nowelizacji dokonanej ustawą z 30 czerwca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo lotnicze oraz niektórych innych, Dz.U. Nr 170, poz.1015.). Podobnego przepisu nie zawiera przepis art. 93 Prawa lotniczego, regulujący sprawy lądowisk, uchylony został w nim dawny ust. 5, stanowiący, że do lądowisk stosuje się odpowiednio przepisy o zakładaniu lotnisk. Zgodnie z upoważnieniem z art. 93 ust.9 właściwy do spraw transportu minister określi, w drodze rozporządzania, "tryb zgłaszania do ewidencji lądowisk, w tym zakres opinii niezbędnych dla zgłoszenia lądowiska...". W ustawowym upoważnieniu mowa jest zatem także o opinii. Opinie na płaszczyźnie prawnej mają bardzo zróżnicowany charakter, nie muszą przyjmować formy decyzji ani postanowienia, jeśli taka forma nie wynika wprost z ustawy. Opinie organów administracji publicznej, wymagane przepisami prawa, mają natomiast zawsze charakter aktu prawnego. Jeśli wykładnia językowa powołanego przepisu art. 93 ust. 2 Prawa lotniczego i § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury nie pozwala na określenie charakteru wymaganego aktu, to należy zastosować inne metody wykładni, w tym przypadku metodę wykładni systemowej. Przepis art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczając zakres kognicji sądów administracyjnych, poddaje kontroli "inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa". Powołany przepis daje podstawę do uznania, że niezależnie od tego czy taka "opinia" przyjmie postać pisma, zgody lub innego dokumentu, to mieści się ona w zakresie przedmiotowym wyznaczonym tym przepisem. Taki akt podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na zasadach określonych w przepisach art. 50 -57 p.p.s.a. Wynik zastosowania wykładni systemowej nie jest w sprzeczności z wykładnią językową. Należy zatem uznać, że dokument o jakim mowa w art. 93 ust. 2 Prawa lotniczego i § 6 rozporządzenia w sprawie ewidencji lądowisk, to akt o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., czyli akt organu administracji publicznej z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa". Jak wynika z powyższego, rozpoznawana skarga dotyczy czynności podlegającej kontroli sądu administracyjnego i jest dopuszczalna z punktu widzenia właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Zatem w dalszej kolejności należało zbadać, czy skarga została złożona z zachowaniem trybu przewidzianego w treści art. 52 § 3 p.p.s.a., dając tym samym podstawę do jej merytorycznego rozpoznania. Zgodnie bowiem z art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa winno być wniesione do właściwego organu w terminie 14 dni od doręczenia aktu. Tymczasem skarżący, któremu opinia została doręczona w dniu 20 maja 2015 r., wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa dopiero w dniu 5 października 2015 r. (data nadania pisma), a więc już po upływie przewidzianego prawem 14 – dniowego terminu. Wskazać w tym miejscu należy, iż aby wezwanie do usunięcia naruszenia prawa było skuteczne, złożone musi zostać w terminie przewidzianym w art. 52 § 3 p.p.s.a., tj. złożone winno zostać w terminie 14 dni od doręczenia opinii w organie, bądź nadane w tym terminie w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego (por. postanowienie NSA z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1123/09). Należy przy tym zaznaczyć, że wymóg złożenia w określonym terminie wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest formalnym wymogiem skargi i obciąża wnoszącego skargę. Brak wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie określonym w art. 52 § 3 p.p.s.a. rodzi obowiązek odrzucenia przez sąd administracyjny skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., a zatem z uwagi na niedopuszczalność wniesienia skargi (por. cytowane wyżej postanowienie o sygn. II FSK 1123/09). Należy jednak wskazać, iż na mocy zmian dokonanych w procedurze sądowoadministracyjnej wynikających z ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), które weszły w życie od dnia 15 sierpnia 2015 r., została wprowadzona do tego postępowania konstrukcja umożliwiająca rozpoznanie przez sąd skargi, pomimo uchybienia terminu do wezwania organu administracyjnego do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Rozwiązanie to pozwala sądowi uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Dzięki temu ustawodawca ułatwia skarżącemu dostęp do sądu, pozostawiając go jednak pod kontrolą sądową. Sąd, po wniesieniu skargi, może zatem uznać, że uchybienie nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę, przy czym Sąd nie wydaje w tej materii odrębnego rozstrzygnięcia (za: R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2015, str. 318). Obowiązkiem Sądu, przed merytoryczną oceną skargi, było więc rozstrzygnięcie, czy skarżący wypełnił warunki formalne, o jakich mowa w powołanym powyżej przepisem. W niniejszej sprawie okoliczność wskazywana przez stronę skarżącą, stanowiąca próbę uprawdopodobnienia braku jej winy w uchybieniu terminu w wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa może, zdaniem Sądu, stanowić podstawy merytorycznego rozpoznania skargi. Zauważyć bowiem należy, że skarżący w sprawie działał samodzielnie, nie korzystając z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Jego błędne skierowanie w pierwszej kolejności środka odwoławczego od opinii (która nie zawierała informacji nt. możliwości jej zakwestionowania) do Kolegium nie wynikło z jego winy, gdyż ustalenie właściwego charakteru aktu prawnego - wydanej opinii - nie mogło być ustalone na podstawie istniejących norm prawa administracyjnego. Nie ponosi on zatem winy w wyborze niewłaściwego środka odwoławczego. Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności skargi, wskazać należy na stan prawny znajdujący zastosowanie w sprawie (w dacie wydania zakwestionowanej opinii), który stanowią przepisy ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1393) oraz przepisy wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lipca 2013 r. w sprawie ewidencji lądowisk (Dz. U. z 2013 r., poz. 795). Zgodnie z art. 93 ust. 2 ustawy Prawo lotnicze lądowiska podlegają wpisowi do ewidencji lądowisk, prowadzonej przez Prezesa Urzędu, na wniosek zgłaszającego lądowisko posiadającego zgodę posiadacza nieruchomości, na której znajduje się lądowisko, po uzyskaniu pozytywnej opinii instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego i właściwej miejscowo gminy (wójta, burmistrza, prezydenta miasta). Natomiast zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji lądowisk (które zastąpiło rozporządzenie z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie ewidencji lądowisk) zgłaszający lądowisko do wniosku powinien dołączyć: 1) dokument potwierdzający zgodę posiadacza nieruchomości, na której znajduje się lądowisko, wraz z dokumentem poświadczającym tytuł prawny do nieruchomości; 2) pozytywną opinię instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego w zakresie zarządzania ruchem lotniczym, w szczególności z uwzględnieniem planu organizacji ruchu lotniczego na lądowisku oraz w jego rejonie, wraz ze wskazaniem sposobów uniknięcia ewentualnych kolizji z pozostałymi uczestnikami ruchu lotniczego; 3) pozytywną opinię właściwej miejscowo gminy (wójta, burmistrza, prezydenta miasta) w zakresie: a) zgodności z ustaleniami polityki przestrzennej gminy, określonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, b) zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w przypadku, gdy obowiązuje on na terenie, na którym jest planowane lądowisko, c) możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska. Z treści powyższych przepisów wynika, że jednym z elementów wniosku o zgłoszenie lądowiska jest przedłożenie opinii organu administracji o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w przypadku, gdy obowiązuje on na terenie, na którym jest planowane lądowisko. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że na terenie działki nr "[...]" położonej w obrębie "[...]’ obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy "[...]", miejscowości "[...]" - jednostka C, uchwalony dnia ‘[...]". Zgodnie ustaleniami planu, przedmiotowa działka jest oznaczona symbolem 20 MN, któremu odpowiada zapis: zabudowa mieszkaniowa istniejąca adaptowana i projektowana na działkach wydzielonych liniami podziału wewnętrznego. Dodatkowo, miejscowość "[...]" położona jest w Obszarze Chronionego Krajobrazu. W świetle powyższego, skoro zapisy planu miejscowego nie przewidują przedsięwzięcia wymienionego we wniosku, organ nie mógł wydać pozytywnej opinii. Wójt prawidłowo umotywował odmowę wydania oczekiwanej co do treści opinii, wskazując w jej treści na obowiązujące w tym zakresie rozwiązania normatywne. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.