II GSK 100/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. R.-P. "F. H." S.A. w Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 sierpnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 349/16 w sprawie ze skargi Z. R.-P. "F. H." S.A. w Ś. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Z. R.-P. "F. H." S.A. w Ś. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę Z. R.-P. "F. HS" S.A. z siedzibą w Ś. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r., w przedmiocie kary pieniężnej. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: w wyniku przeprowadzonej w dniu 8 maja 2015 r. w miejscowości T. na drodze krajowej nr [...] kontroli trzyosiowego samochodu ciężarowego, którym wykonywano przejazd w ramach krajowego transportu drogowego rzeczy - przewozu odpadów zwierzęcych w imieniu skarżącej spółki, stwierdzono naruszenie dopuszczalnych norm: - nacisku na pojedynczej osi nienapędowej samochodu ciężarowego 10,75 t (po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę - przekroczenie o 0,75 t, (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 7,5 %), - nacisku na podwójnej osi napędowej samochodu ciężarowego 25,95 t (po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę - przekroczenie o 6,95 t, (przekroczenie dopuszczalnej wartości o ok. 36,58 %), - rzeczywistej masa całkowitej pojazdu 36,7 t (po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę - przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 10,7 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o ok. 41,15 %) - braku zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Ustalenia te stały się podstawą decyzji K. – P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r., którą organ nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym o wymiarach zewnętrznych, masie całkowitej i naciskach osi odpowiadających zezwoleniu kategorii VII z naruszeniem zakazu przewozu ładunku innego niż ładunek niepodzielny. Objętą skargą decyzją, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że stwierdzone w toku kontroli naruszenia stanowiły przekroczenia dopuszczalnych wartości określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 305). Wyjaśnił, że ustalając kategorię wymaganego zezwolenia kierował się wymiarami, masą, naciskami osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać. Warunki określone zostały w załączniku nr 1 do 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej: p.r.d.). Organ dokonał wyboru kategorii zezwolenia, której posiadanie zwalniałoby stronę postępowania z konsekwencji prawnych wynikającymi z treści art. 140ab ust. 1 ustawy. Organ podkreślił, że przy dokonywaniu kwalifikacji kategorii zezwolenia bez znaczenia jest okoliczność w postaci podzielności ładunku. Stosownie do treści art. 140ab ust. 2 p.r.d., w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Organ wyjaśnił, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia nawierzchni na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 23 kwietnia 2015 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C o nr fabrycznych [...] i [...], które w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z terminem ważności odpowiednio do dnia: 31 marca 2017 r. i 30 września 2015 r. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedlał ustalony w sprawie stan faktyczny. Wynikało z niego, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję, wskazując na ustalenia faktyczne i stwierdzone w wyniku kontroli naruszenia, stwierdził, że kontrolowany pojazd był nienormatywny już z uwagi na przekroczenie nacisku na pojedynczej osi nienapędowej samochodu ciężarowego o 0,75t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 7,5 %), oraz dopuszczalnej masy całkowitej samochodu ciężarowego o 10,7 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o ok. 41,15%) W tej sytuacji dla ukarania skarżącej spółki bez znaczenia pozostawała kwestionowana przez nią możliwość nałożenia kary pieniężnej przekroczenie nacisku na podwójnej osi napędowej. Sąd wskazał, że z uwagi na okoliczność, iż skarżąca wykonywała przewóz ładunku podzielnego (uboczne produkty zwierzęce), zgodnie z treścią art. 64 ust. 2 p.r.d. nie było możliwe uzyskanie zezwolenia na taki przejazd. Zgodnie natomiast z art. 140ab p.r.d. w przypadku naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W przedmiotowej sprawie zachodziła podstawa do nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 15000 złotych, określona w art. 140ab ust. 1 pkt lit. c) p.r.d. Odnosząc się do zarzutu ważenia pojazdu, Sąd I instancji stwierdził, że procedura ta odbyła się prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych - wag SAW 10C, dokonana przez kompetentne organy, a jej wyniki były w pełni wiarygodne. Sąd podkreślił, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia nawierzchni na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 23 kwietnia 2015 r., użyte wagi zaś w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej. W zakresie zarzutów odnoszących się do wag Sąd I instancji uwzględnił wniosek strony o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów w postaci instrukcji obsługi wagi SAW 10 C/II, świadectwa homologacji i ekspertyzy stwierdzającej dopuszczalność użycia przedmiotowych wag do dokonywania pomiarów, które to dowody w konsekwencji potwierdziły, że za pomocą wag SAW 10 C dopuszczalne było dokonywanie pomiaru nacisku osi pojazdu jak i jego masy całkowitej. W ocenie Sądu organ wykazał również, że w sprawie brak było przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d., gdyż strona nie dostarczyła dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o powołany przepis. Organ również zasadnie uznał, że pomiędzy zachowaniem strony, a stwierdzonym naruszeniem istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy, a strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Z. R.-P. "F. HS" S.A. w Ś. skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucają mu naruszenie: I. przepisu prawa materialnego, art. 2 pkt 35a p.r.d. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy, przejawiające się uznaniem, że pojazd będący przedmiotem postępowania wypełniał zapisaną w tym przepisie definicję pojazdu nienormatywnego; II. przepisu postępowania, art. 134 § 1 p.p.s.a. przejawiające się błędnym przyjęciem przez Sąd I instancji, że ważenia dokonano zgodnie z instrukcją wagi, świadectwami legalizacji oraz homologacji; III. przepisu postępowania, art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpatrzenie wszystkich istotnych zarzutów podniesionych w skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, co spowodowało, że sprawa nie została rozstrzygnięta w jej całokształcie oraz w jej granicach. Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku, zasadzenie kosztów sądowych według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu albowiem podniesionej w niej zarzuty nie znajdują usprawiedliwionych podstawa. Na wstępie rozważań przypomnieć należy, że co do zasady Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną w granicach zakreślonych jej zarzutami (art. 183 § 1 p.p.s.a.), w pierwszej kolejności bierze pod rozwagę zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem ocena prawidłowości lub wadliwości ustaleń faktycznych sprawy przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania przekłada się na zastosowanie przepisów prawa materialnego użytych w danej sprawie administracyjnej. W przedmiotowej sprawie, strona skarżąca kasacyjnie, zarzuty naruszenia przepisów postępowania sformułowała w ramach punktów II i III petitum skargi kasacyjnej, które to zarzut oparte zostały o naruszenie przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., przejawiające się zdaniem strony w błędnym przyjęciu ustaleń stanu faktycznego - przyjęciem, że ważenia pojazdu dokonano zgodnie z instrukcją wagi, świadectwem legalizacji i homologacji oraz nierozpoznaniem wszystkich istotnych zarzutów podniesionych przez stronę w skardze przez co sprawa nie została rozstrzygnięta w jej całokształcie i jej granicach. Powołany przepis określa, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Na jego kanwie przyjmuje się, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Przepis ten może zostać naruszony w sytuacji, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku, a także gdy sąd I instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 992/16). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, w świetle analizy motywów merytorycznych zaskarżonego kasacyjnie wyroku, że Sąd I instancji nie uchybił przepisowi art. 134 § 1 p.p.s.a., jak podnosi strona, tak w zarzutach jak i ich uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. nie wyszedł bowiem poza granice sprawy – poddanej jego kontroli sprawy administracyjnej, orzekając na podstawie innych rozstrzygnięć organów administracyjnych bądź przyjmując stan faktyczny sprawy nie korespondujący ze stanem faktycznym przedmiotowej sprawy. Brak jest również podstaw do uznania aby Sąd I instancji nie wziął pod rozwagę zarzutów i wniosków sformułowanych w wywiedzionej od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego skardze, jak również aby błędnie przyjął, że ważenie odbyło się zgodnie z instrukcją, świadectwem legalizacji i homologacji wag. Uzasadnienie zaskarżonego kasacyjnie wyroku zawiera motywy na podstawie których możliwym jest klarowne odtworzenie przebiegu dokonanej kontroli rozstrzygnięcia organu oraz wywodów korespondujących ze stanowiskiem strony skarżącej, kwestionującym prawidłowość tego rozstrzygnięcia. Wskazać w tym zakresie należy, że skarga, co wynika z jej analizy, koncentrowała się na ustaleniach stanu faktycznego w zakresie prawidłowości przeprowadzonego w toku kontroli ważenia pojazdu, ze szczególnym naciskiem na sposób przeprowadzenia ważenia w miejscu, które nie spełniało technicznych warunków do prowadzenia tego rodzaju czynności, a także klasyfikacji kontrolowanego pojazdu jako pojazdu nienormatywnego. Merytoryczne motywy uzasadnienia wyroku wskazują, że kwestię użytych w sprawie wag oraz miejsca ich użycia, Sąd I instancji ocenił w sposób wyczerpujący w tym z uwzględnieniem wniosku dowodowego organu na okoliczność zastosowania wag typu SAW 10C/II, wskazując zarówno na dokumenty dopuszczające użyte podczas kontroli wagi do użytku, sposób ich użycia i uzyskanych pomiarów z uwzględnieniem zarządzenia GITD z 17 września 2014 r. w sprawie zasada planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli (...) oraz dokument odnoszący się do stanowiska ważenia pojazdów (str. 10 – 11 uzasadnienia). Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, w ramach którego strona skarżąca kasacyjnie wskazuje na naruszenie art. 2 pkt 35a ustawy o drogach publicznych przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przejawiające się uznaniem, że pojazd będący przedmiotem postępowania wypełniał zapisaną w tym przepisie definicję pojazdu nienormatywnego, zauważyć należy wobec motywów uzasadnienia tego zarzutu, że w swej istocie zmierza on do wykazania, że w obecnie obowiązującym, zdaniem strony, stanie prawnym brak było podstaw do pociągnięcia jej od odpowiedzialności administracyjnej za przejazd po drodze publicznej pojazdem, w zakresie nacisków osi wielokrotnej bądź pojedynczej napędowej, ponieważ przepisy o drogach publicznych, do których w tym zakresie odwołuje się przywołany art. 2 pakt 35a p.r.d., nie przewidują tego rodzaju osi żadnych wartości dopuszczalnych. W ocenie strony, nie jest przy tym dopuszczalne dla wyznaczania tych wartości, sięganie do regulacji zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 915). Odnosząc się do tak postawionego zarzutu wskazać należy na stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2337/16, które Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający przedmiotową sprawę w pełni podziela. W powołanym wyroku stwierdzono, że "(...) przepisy o drogach publicznych określające dopuszczalne naciski osi pojazdu, do których odwołano się w definicji pojazdu nienormatywnego zawartej w art. 2 pkt 35a ustawy Prawo o ruchu drogowym to zarówno przepisy ustawy o drogach publicznych, jak i przepisy dotyczące dróg, zamieszczone w ustawie Prawo o ruchu drogowym i w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Należy podkreślić, że w art. 2 pkt 35a ustawy Prawo o ruchu drogowym jest mowa o przepisach o drogach publicznych, a nie przepisach ustawy o drogach publicznych. Stanowi to odesłanie zakresowo szersze niż odesłanie do ustawy o drogach publicznych. Nie ulega bowiem wątpliwości, że regulacje dotyczące dróg publicznych znajdują się nie tylko w ustawie o drogach publicznych, ale także w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Z samego określenia "Prawo o ruchu drogowym" wynika zresztą, że ustawa dotyczy określonych zachowań na drodze, a więc także dróg. Materia dotycząca dróg jest w obu tych ustawach wzajemnie powiązana i zarazem przemieszana. Świadczy o tym chociażby fakt, że ustawa o drogach publicznych definiuje "pojazd nienormatywny" przez odesłanie do ustawy Prawo o ruchu drogowym, a ustawa Prawo o ruchu drogowym określa pojęcie "drogi", "drogi publicznej" i "drogi wewnętrznej" (art. 2 ust. 1, 1a i 1b), z tym że drogę publiczną i drogę wewnętrzną definiuje przez odesłanie do przepisów zawartych w ustawie o drogach publicznych. Co więcej - do 18 października 2012 r. regulacje o odpowiedzialności za przejazd pojazdem nienormatywnym bez odpowiedniego zezwolenia znajdowały się w ustawie o drogach publicznych. Dopiero po tej dacie zostały przeniesione do ustawy Prawo o ruchu drogowym. Te uwagi dotyczą również przepisów określających dopuszczalne naciski osi wielokrotnych. Pierwotnie były one w ustawie o drogach publicznych (art. 41 ust. 1) i w wydanym z jej upoważnienia rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 28 marca 2003 r. w sprawie sieci dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o określonych parametrach oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (§ 5 rozporządzenia). Od 1 maja 2004 r. pozostawiono je jedynie w tym ostatnim rozporządzeniu wydanym na podstawie ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przedstawione przemieszczenia przepisów dotyczących odpowiedzialności za przejazd pojazdem nienormatywnym po drogach publicznych pomiędzy omawianymi ustawami miały charakter jedynie porządkowy, formalny i były związane (jak zauważono w skardze kasacyjnej) z potrzebą dostosowania przepisów krajowych do postanowień dyrektywy Rady 96/53/WE z 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym. Nie ulega wątpliwości że treść § 5 wspomnianego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w wersji obowiązującej od 1 maja 2004 r. jest ścisłym odwzorowaniem treści pkt 3.5 załącznika nr 1 do tej dyrektywy. Usunięcie przepisów określających dopuszczalne naciski osi wielokrotnych z ustawy o drogach publicznych i pozostawienie ich w rozporządzeniu wykonawczym, wydanym na podstawie ustawy Prawo o ruchu drogowym oczywiście nie zmieniło ich przedmiotu, nie przekształciły się one tym sposobem z przepisów o drogach publicznych w przepisy o ruchu drogowym. Posługując się zatem kryterium merytorycznym, a nie formalnym należy je dalej traktować jako przepisy dotyczące dróg publicznych.". Naczelny Sąd Administracyjny, w motywach przytoczonego wyroku stanowczo nie podzielił również stanowiska, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia nie mogą stanowić podstawy ustalenia "nienormatywności" pojazdu w zakresie dopuszczalnych nacisków osi wielokrotnych, ponieważ określone w nich parametry nacisku osi stanowią jedynie warunki dopuszczalności pojazdu do ruchu. Stwierdził, że "Trudno bowiem uznać za racjonalny taki stan, w którym pojazd musi spełniać określone wymagania w zakresie maksymalnych nacisków osi wielokrotnych jedynie na użytek i na etapie dopuszczenia do ruchu. Natomiast nie obowiązują one po dopuszczeniu pojazdu do ruchu, podczas wykonywania przejazdów po drogach publicznych. Jest aż nadto oczywiste, że techniczne warunki dopuszczenia pojazdu do ruchu mają na względzie uczestniczenie tego pojazdu w ruchu drogowym. Zachowują zatem sens tylko wtedy, gdy parametry określone w tych warunkach obowiązują, są stosowane i egzekwowane w stosunku do pojazdów uczestniczących w ruchu drogowym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, kwestię parametrów dopuszczalnych nacisków osi wielokrotnych określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. jako kryteriów nienormatywności pojazdu w tym zakresie, stosowanych dla potrzeb nakładania kar za przejazd pojazdem nienormatywnym zdaje się przesądzać wspomniana już dyrektywa Rady 96/53/WE z 25 lipca 1996 r. W art. 1 ust. 2 stanowi ona, że wszelkie wartości wymienione w załączniku I (a więc również dopuszczalne maksymalne naciski osi wielokrotnych) odnoszące się do ciężarów obowiązują jako normy transportowe i dlatego odnoszą się do warunków załadunku, a nie do norm produkcji, które zostaną określone w późniejszej dyrektywie. W pojęciu norm transportowych odnoszących się do warunków załadunku mieszczą się niewątpliwie maksymalne dopuszczalne normy nacisku osi pojazdu wykonującego przejazd drogowy.". Powyższe czyni niezasadnym sformułowany w punkcie I petutium skargi kasacyjnej wraz z jego motywami zawartymi w uzasadnieniu zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego – art. 2 pkt 35a ustawy Prawo o ruchu drogowy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach, jak w punkcie 2 sentencji wyroku, postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804).