II OSK 2136/17

Dnia 5 marca 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Miron sędzia del. NSA Jerzy Solarski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1295/16 w sprawie ze skargi M. T. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 15 maja 2017 r. sygn. VII SA/Wa 1295/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") oddalił skargę M.T. (dalej: "Skarżący") na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB") z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych. W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną: postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. WINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] (dalej: "PINB") zawieszające z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej robót budowlanych w zakresie rozbudowy tarasu przynależnego do lokalu nr 1 w budynku przy ul. [...] w W., uchylił w całości postanowienie organu I instancji. Uprzednio, po wszczęciu postępowania PINB postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290, dalej: "P.b."), nałożył na Skarżącego obowiązek przedłożenia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, szczegółowo opisanych dokumentów. PINB zwrócił Skarżącemu dokumentację projektową wzywając jednocześnie do jej uaktualnienia - sporządzenia w dacie po wszczęciu postępowania, tj. po dniu 21 stycznia 2015 r. oraz przedłożenia zgody pozostałych współwłaścicieli nieruchomości. W dniu 15 lutego 2016 r. Skarżący wniósł o zawieszenie postępowania prowadzonego w sprawie rozbudowy tarasu, ze względu na konieczność sporządzenia nowego projektu budowlanego, zgodnie z wytycznymi organu zawartymi w piśmie z dnia 4 stycznia 2016 r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. PINB, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie administracyjne. Zażalenie na powyższe wnieśli M. i T. G.. WINB uchylając zaskarżone postanowienie podkreślił, że zaświadczenie Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 16 grudnia 2015 r. o zgodności robót budowlanych polegających na przebudowie i rozbudowie tarasu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostało już złożone do akt sprawy w dniu 22 grudnia 2015 r. oraz, że organ administracji publicznej obligatoryjnie zawiesza postępowanie administracyjne wyłącznie w sytuacji zaistnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w przepisie art. 97 § 1 K.p.a., co w sprawie nie nastąpiło. Zatem postanowienie organu I instancji należało uchylić. Wskazał, że termin przedłożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji samowoli budowlanej określa sam organ w ramach posiadanego przez siebie luzu decyzyjnego. Jest to termin procesowy, który może być przez organ zarówno przedłużany, jak i skracany. Wniosek o przedłużenie wyznaczonego terminu dla jego skuteczności musi być złożony jeszcze przed jego upływem. W skardze na to postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 97 § 1 pkt 4, art. 10, art. 81, art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 6 w zw. z art. 7 i art. 8 oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Podniósł, że nie jest możliwe uzyskanie wymaganych dokumentów w tak krótkim czasie. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA oddalił skargę podkreślając, że organ zawieszając postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. (gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd), nie odniósł się do motywu wniosku, tj. konieczności przedłożenia nowego projektu budowlanego i nie wziął pod uwagę dotychczasowego przebiegu postępowania i całości akt sprawy, z których wynika, że zaświadczenie o zgodności robót z MPZP zostało już włączone do materiału dowodowego. Skarżący miał obowiązek uzupełnienia dokumentacji (niezbędnej w procedurze legalizacji), niemniej konieczność przedłożenia aktualnego projektu budowlanego oraz zgody pozostałych współwłaścicieli na dokonaną rozbudowę, nie wypełnia żadnej przesłanki z art. 97 § 1 K.p.a. obligującej organ administracji publicznej do zawieszenia postępowania z urzędu, w tym z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., która dotyczy zagadnienia wstępnego. Z akt sprawy nie wynika, aby w toku postępowania administracyjnego powstało zagadnienie wstępne podlegające rozstrzygnięciu przez inny organ lub sąd, a przy tym uniemożliwiające wydanie decyzji. Obowiązek uzupełnienia akt sprawy o aktualnie sporządzony projekt budowlany i oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wskazujące na zgodę wszystkich współwłaścicieli obiektu nie oznaczało wystąpienie w sprawie zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 K.p.a. Kwestie podniesione w skardze związane z obowiązkiem złożenia nowego projektu budowlanego i brakiem możliwości zachowania terminu wyznaczonego na jego przedłożenie winny być rozpatrywane nie tyle w kontekście art. 97 K.p.a., co możliwości zmiany terminu zakreślonego w postanowieniu organu nakładającego obowiązki. Wskazane zagadnienie nie mogło w żaden sposób wpłynąć na wynik postępowania wpadkowego (sprawa dotyczyła tylko kwestii wpadkowej i organ działając w związku z wniesionym zażaleniem obwiązany był poczynić ustalenia faktyczne i dokonać na ich podstawie oceny). WSA oddalił również zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. Niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że uchybienia uniemożliwiły dokonanie czynności procesowych W skardze kasacyjnej Skarżący zaskarżył wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez WSA zarzutów naruszenia przez Organ niżej wskazanych norm: a. art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki do zawieszenia postępowania, podczas gdy WSA winien stwierdzić, że Organ II Instancji błędnie uznał, iż nie zaistniały przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia postępowania z urzędu i w konsekwencji nieprawidłowo uchylił postanowienie Organu I Instancji, b. art. 10 K.p.a. i art. 81 K.p.a. poprzez brak zapewnienia Skarżącemu możliwości czynnego udziału w postępowaniu w każdym jego stadium oraz wypowiedzenia się Skarżącego co do zebranego materiału dowodowego w szczególności złożonego zażalenia na postanowienie PINB z dnia [...] lutego 2016 roku nr [...] oraz przyjęcie okoliczności faktycznych za udowodnione w sytuacji, gdy Skarżący nie miał możności wypowiedzenia się co do złożonego zażalenia, c. art. 7 w zw. z 77 § 1 K.p.a., poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie co w konsekwencji doprowadziło do podjęcia ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przez Organ II Instancji bez dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji uchylenie postanowienia organu I Instancji. 2. art. 141 § 1 i § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku przejawiające się w szczególności uchyleniem się od właściwej oceny naruszenia przez organ przepisów postępowania, o których mowa powyżej, zaniechaniem dokonania oceny ustaleń faktycznych poczynionych przez organ pod kątem ich zgodności z prawem, brakiem wyjaśnienia podstawy rozstrzygnięcia, przyjęciem w całości stanowiska organu, który wydał zaskarżone postanowienie oraz ograniczeniem uzasadnienia wyroku do stwierdzenia iż w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. 3. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647, dalej: "P.u.s.a.") w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1) P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. poprzez wadliwą kontrolę działalności administracji publicznej i oddalenie skargi w sytuacji, gdy postanowienie organu było wadliwe, naruszające przepisy postępowania administracyjnego wskazane przez Skarżącego w skardze, a prawidłowe orzeczenie Sądu powinno zostać oparte na art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. i uchylać zaskarżone postanowienie w całości, zgodnie z żądaniem Skarżącego. Na tych podstawach sformułowano wiosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Alternatywnie wniesiono o wydanie orzeczenia na podstawie art. 188 P.p.s.a. i uwzględnienie skargi. W uzasadnieniu podniesiono, że Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem, że nie jest wystarczającą przesłanką zawieszenia postępowania brak możliwości uzyskania dokumentacji w zakreślonym przez organ I Instancji terminie, do której przygotowania i złożenia zobowiązany został Skarżący. W sprawie zachodzi bowiem zagadnienie wstępne, wbrew stanowisku WSA. Uzyskanie przez Skarżącego dokumentacji, do której przedłożenia został zobowiązany przez organ I Instancji pozostaje w ścisłym i bezpośrednim związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie głównej. Bez wymaganej dokumentacji organ I Instancji nie może dalej prowadzić postępowania, stąd też w pełni zasadne było wydanie przez PINB postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania, zaś za błędne uznać należy rozstrzygnięcie WINB wydane na skutek złożonego zażalenia. Za błędne uznał Skarżący również stanowisko WSA, zgodnie z którym nie doszło w sprawie do naruszenia art. 10 oraz art. 81 K.p.a. poprzez brak możliwości wypowiedzenia się co do złożonego zażalenia. Ponadto WSA nie wyjaśnił w sposób wymagany w art. 141 § 4 P.p.s.a. podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Podstawę rozstrzygnięcia stanowią również przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które uprawniały organ administracji publicznej do wyciągnięcia określonych konsekwencji prawnych z dokonanych w sprawie ustaleń. Tymczasem Sąd w uzasadnieniu wyroku nie powołał się na przepisy, które stały się podstawą rozstrzygnięcia, dlatego uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. W konkluzji Skarżący podkreślił, że Sąd dokonał wadliwej kontroli działalności organów administracji publicznej i oddalił skargę w sytuacji, gdy postanowienie WINB z dnia [...] kwietnia 2016 roku było wadliwe, a prawidłowe orzeczenie Sądu powinno zostać oparte na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył , co następuje: skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do przepisu art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania przewidziane przepisem art. 183 2 P.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny przedmiotem swej oceny uczynił zarzuty przytoczone w skardze kasacyjnej. W skardze kasacyjnej sformułowano wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, wskazując w pierwszej kolejności na art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Naruszenie tych przepisów skarga kasacyjna upatruje w wadliwym przyjęciu, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do zawieszenia postępowania, gdy tymczasem przesłanki takie wystąpiły i obligowały organy do zawieszenia postępowania z urzędu. Zagadnienie wstępne, o jakim mowa w art. 97 § pkt 4 K.p.a., nie ma definicji ustawowej. W orzecznictwie przyjmuje się, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania, jeżeli orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu będzie stanowiło podstawę do rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu administracyjnym. Organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Powyższa zależność musi być bezpośrednia. Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego. Podkreśla się również, że od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpoznanie sprawy w ogóle, a nie wydanie mniej lub bardziej pozytywnej bądź negatywnej dla wnioskodawcy decyzji (zob. np. wyrok NSA z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 1698/07, czy też z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. II OSK 1570/11 dostępne w Internecie). Przyjąć więc można, że o "zagadnieniu wstępnym", o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. można mówić wtedy, gdy brak rozstrzygnięcie innego organu lub sądu wyklucza zarówno pozytywne, jak i negatywne zakończenie postępowania administracyjnego. Skarga kasacyjna istnienia zagadnienia wstępnego upatruje w nałożonym na Skarżącego obowiązku przedstawienia pełnej dokumentacji projektowej, niezbędnej w procedurze legalizacji, stosownie do art. 48 ust. 2 i 3 P.b. Z przepisów tych wynika, że w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, organ prowadzący postępowanie nakłada obowiązek przestawienia w wyznaczonym terminie odpowiednich dokumentów (w sprawie są to aktualny projekt budowlany oraz zgody pozostałych współwłaścicieli na dokonaną rozbudowę), a ich przedłożenie w wyznaczonym terminie traktowane jest jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wznowienie robót, jeśli budowa nie została zakończona. W ustawie nie został określony termin, w jakim powinny być przedstawione wymagane dokumenty. Termin ten wyznacza organ prowadzący sprawę. Powinien on jednak być na tyle długi, by umożliwić inwestorowi wywiązanie się z nałożonych obowiązków. Ma więc rację WSA stwierdzając, że przedłożenie dokumentacji celem przeprowadzenia procedury legalizacyjnej nie jest związane z potrzebą wydania rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd. Tym samym nie wystąpiła sytuacja, o jakiej mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., uzasadniająca zawieszenie z urzędu postępowania w rozpoznawanej sprawie. Dodać też należy, że trafnie WSA wskazał, że termin, o jakim mowa w art. 48 ust. 3 P.b. jest terminem procesowym, a wyznaczenie tego terminu podlega uznaniu organu i może być na wniosek inwestora przedłużony. W dalszej części skarga kasacyjna wskazując na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 10 i art. 81 K.p.a. podnosi, że do naruszenia tych przepisów doszło na skutek niezawiadomienia Skarżącego o zebraniu materiału dowodowego oraz pozbawienia możliwości wypowiedzenia się co do złożonego zażalenia na postanowienie o zawieszeniu postępowania. Zarzut tej treści pojawił się również w skardze i dokonując jego oceny zasadnie WSA wskazał, że niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz pozbawienie możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków dowodowych może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło dokonanie konkretnych czynności procesowych. Dodać też należy, że to na stronie ciąży obowiązek co najmniej uprawdopodobnienia, że czynności te mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Będzie to równoznaczne z wykazaniem istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej w żadnym miejscu nie wskazuje na zaistnienie sytuacji, o jakiej wyżej mowa, co w powiązaniu z trafną uwagą WSA, że organ odwoławczy nie prowadził żadnego uzupełniającego postępowania dowodowego i nie zgromadził żadnych nowych dowodów czy materiałów, zarzut naruszenia powyższych przepisów czyni nieusprawiedliwionym. Również wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Skarga kasacyjna naruszenia tych przepisów upatruje w nieuprawnionym przyjęciu, że organy obu instancji nie zebrały całego materiału dowodowego i niedostatecznie wyjaśniły stan faktyczny sprawy. Jednakże poza ogólnymi rozważaniami odnoszącymi się do powyższych przepisów, oderwanymi od rozpoznawanej sprawy, w uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego nie wskazano, jaki materiał dowodowy został pominięty i na czym ma polega "niedostateczne" wyjaśnienie sprawy, nie mówiąc już o wpływie przypisywanego uchybienia na wynik sprawy. Wobec tego podzielić należy stanowisko WSA, że o naruszeniu przepisów postępowania nie może być mowy: organy prawidłowo wyjaśniły stan faktyczny sprawy oraz dokonały prawidłowej oceny zebranego materiału. Kolejny zarzut dotyczy naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. i sprowadza się do tezy, że wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku przejawia się uchyleniem od właściwej oceny naruszenia przez organy przepisów postępowania. W orzecznictwie za ugruntowany należy uznać pogląd, że art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego, przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto, aby zarzut taki mógł stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zawiera wszystkie wymagane elementy a w części prawnej wyroku jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Natomiast okoliczność, że Skarżący nie zgadza się z argumentacją WSA zaprezentowaną w uzasadnieniu czy wręcz uważa ją za błędną, nie oznacza naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Zatem zarzut w tej części jest nieusprawiedliwiony. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 1 § 1 i P.u.s.a. i art. 3 § 1, art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Wskazać należy, że powołane przepisy (art. 1 § 1 i P.u.s.a. i art. 3 § 1 P.p.s.a.) są przepisami ustrojowymi i zakreślają właściwość sądów administracyjnych. Dlatego tylko w sytuacji, gdyby sąd dokonał kontroli zaskarżonego aktu w oparciu o inne kryterium, niż kryterium legalności lub orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne, można byłoby skutecznie podnosić zarzut ich naruszenia. Natomiast okoliczność, że wyrok nie jest satysfakcjonujący dla Skarżącego nie zmienia faktu, że kontrola skargi została dokonana w oparciu o kryteria ustawowe. WSA dokonał oceny skargi, o czym świadczy wydanie zaskarżonego wyroku, w oparciu o kryterium legalności, wobec tego o naruszeniu powyższych przepisów nie może być mowy. Natomiast co do pozostałych przepisów stwierdzić należy, że brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej z naruszeniem przepisów P.p.s.a. stanowiących o formie wyroku (art. 151 P.p.s.a.), czy też powiązania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. z konkretnym przepisem postępowania administracyjnego, czyni niezasadnym zarzuty naruszenia tych norm. O trafności zarzutu naruszenia powyższych przepisów można skutecznie mówić tylko wtedy, gdyby zostało ustalone naruszenie innych przepisów prawa wskazanych we wniesionym środku zaskarżenia (por. wyroki NSA z dnia 13 maja 2016 r., sygn. I OSK 1828/14, LEX nr 2108304, z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. II GSK 856/14, LEX nr 2033827, z dnia 25 września 2015 r., sygn. II OSK 146/14, LEX nr 1987028, z dnia 17 września 2014 r.). W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie występuje, co skutkuje nieskutecznością zarzutu. Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i dlatego podlega oddaleniu, na podstawie art. 184 P.p.s.a.