II GSK 1419/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 5 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych Dyrektora W. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia oraz E. C.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Po 598/16 w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora W. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w P. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną Dyrektora W. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, 2. oddala skargę kasacyjną E.C.W., 3. zasądza od Dyrektora W. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz A. K. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 15 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Po 598/16 uchylił decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w P. dalej: Dyrektor NFZ lub organ) nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie oddalenia odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W wyniku przeprowadzenia konkursu ofert w sprawie zawarcia na okres od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia 30 czerwca 2017 r. umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej leczenie stomatologiczne w zakresie świadczenia ogólnostomatologicznego na obszarze gminy K. B., komisja konkursowa dokonała wyboru ofert w kolejności zgodnej z uzyskaną pozycją w rankingu końcowym przedstawiającym łączną liczbę punktów oceny, w którym K.S. uzyskała 74,12 pkt, E. C.-W. uzyskała 60,71 pkt, a A. K. otrzymała 60,48 pkt. Komisja konkursowa działała na podstawie art. 142 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. nr 164 poz. 1027 ze zm., daiej: uśoz). Dokonanie wyboru pierwszych dwóch ofert w rankingu wyczerpało środki finansowe, które zamawiający przeznaczył na świadczenia będące przedmiotem postępowania. Oferta złożona przez A.K. nie została wybrana. A. K. złożyła do Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego NFZ odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, podnosząc m.in., że E. C.-W. nie dysponuje, spełniającym odpowiednie wymogi techniczne, podjazdem dla osób niepełnosprawnych oraz wyodrębnionej toalety dla osób niepełnosprawnych. Decyzją z [...] czerwca 2014 r. nr [...] Dyrektor NFZ oddalił odwołanie A. K. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z [...] lipca 2014 r. ten sam organ, działając na podstawie art. 154 ust. 6 uśoz wzw. żart. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2013 poz. 267 ze zm., dalej: kpa), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i uwzględnił odwołanie A. K. W uzasadnieniu organ podniósł, że oferta E. C.-W. na etapie postępowania konkursowego podlegała odrzuceniu z uwagi na zawarcie w jej treści nieprawdziwych informacji w zakresie zapewnienia przez oferenta podjazdów oraz dojść o nachyleniu zgodnym z przepisami wydanymi na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (Dz.U. 2013 poz. 1409 ze zm.). E. C.-W. zadeklarowała w ofercie, że zapewnia podjazdy oraz dojścia o nachyleniu zgodnym z przepisami wydanymi na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, to jest z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75 poz. 690 ze zm.). Tymczasem wtoku przeprowadzonych 11 lipca 2014 r. oględzin podjazdu dla osób niepełnosprawnych i pomieszczenia sanitarnego dla osób niepełnosprawnych w miejscu przeznaczonym do udzielania świadczeń przez oferenta ustalono, że podjazd ze względu na zbyt duże nachylenie pochylni nie odpowiada przepisom § 70 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego. E. C.W. zaskarżyła tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Wyrokiem z 13 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Po 1112/14, WSA w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję. WSA nie zgodził się z organem, że oferta E. C.-W. podlegała odrzuceniu. Wyrokiem z 26 stycznia 2016 r. sygn. akt II GSK 2293/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora NFZ wniesioną od wyroku WSA. W wyroku tym wskazano, że trafnie Sąd I instancji uznał, że organy dokonały ustaleń w zakresie istotnych okoliczności faktycznych z naruszeniem przepisów postępowania -art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wobec rozbieżności pomiędzy ustaleniami własnymi a ustaleniami potwierdzonymi dowodami przedstawionymi przez oferentkę organ powinien sięgnąć po dodatkowe środki dowodowe. Decyzją z [...] kwietnia 2016 r. nr [...], po ponownym rozpatrzeniu odwołania A. K., Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i oddalił odwołanie A.K. W związku z rozbieżnościami dotyczącymi spełnienia wymogów co do podjazdu i toalety oraz zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu organ postanowił dopuścić dowód z oględzin oraz dowód z opinii biegłego. 12 kwietnia 2016 r. pracownicy organu oraz rzeczoznawca budowlany dokonali oględzin miejsca udzielania świadczeń przez E. C.W. W trakcie oględzin A.K. zwróciła uwagę na inny wygląd podjazdu niż w chwili dokonania wcześniejszych oględzin. E. C.-W. uzasadniła to dewastacją wcześniejszego podjazdu w trakcie remontu przeprowadzonego przez właściciela budynku. Organ w oparciu o wynik oględzin opinię biegłego stwierdził, że wymogi prawa budowlanego zostały spełnione, a zatem E. C.W. podała informację zgodną ze stanem faktycznym. Organ za niemający znaczenia uznał fakt, że podjazd został przebudowany. Stwierdził, że nie ma możliwości zbadania podjazdu, który był przedmiotem oględzin w dniu 18 czerwca 2014 r., jak również 11 lipca 2014 r. Od decyzji z [...] kwietnia 2016 r. skargę wniosła A. K. (dalej: skarżąca). W skardze zarzucała w szczególności, że decyzję oparto na ustaleniach faktycznych co do stanu kwestionowanych obiektów (podjazdu i toalet) nie na dzień złożenia oferty, lecz według stanu ustalonego w opinii biegłego sporządzonej według stanu ustalonego w trakcie oględzin przeprowadzonych 12 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Dyrektora NFZ z [...] kwietnia 2016 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016 poz. 718 ze zm., dalej: ppsa). Sąd I instancji przywołując zasady postępowania konkursowego stwierdził, że podstawowe znaczenie dla oceny prawidłowości przedmiotowego postępowania konkursowego oraz kończącego je rozstrzygnięcia ma okoliczność, czy oferent –E.C.-W. spełniła wymogi zamieszczone w rozdziale 6, zatytułowanym "Dostęp dla osób niepełnosprawnych ruchowo", tj. czy zapewniła podjazdy oraz dojścia o nachyleniu zgodnym z przepisami wydanymi na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane oraz czy zapewniła przynajmniej jedno pomieszczenie sanitarne przystosowane dla osób niepełnosprawnych. Oceny spełnienia warunków w ofertach składanych przez oferentów w postępowaniu konkursowym, a zatem i prawdziwości składanych przez nich oświadczeń co do stanu faktycznego, należy przy tym dokonywać najpóźniej na dzień otwarcia ofert. Ewentualne późniejsze (tj. przedsięwzięte po dniu złożenia ofert) działania oferenta zmierzające do urzeczywistnienia zapewnień złożonych w ofercie nie mogą już zostać przez komisję konkursową uwzględnione. Byłoby to bowiem w istocie równoznaczne z dopuszczeniem dokonywania oceny poszczególnych ofert na nierównych warunkach, bo według stanu na różne dni. Takie działanie naruszałoby zaś niewątpliwie zasadę równego traktowania wszystkich świadczeniodawców, unormowaną w art. 134 ust. 1 uśoz. W ocenie WSA z faktu, że komisja konkursowa może przeprowadzić kontrolę w celu "potwierdzenia" prawdziwości (prawidłowości) danych zawartych w ofercie, wynika i to, że oferent powinien zabezpieczyć możliwość wykazania w dniu kontroli prawdziwości danych (m.in. informacji i zapewnień). W sytuacji braku możliwości wykazania przez oferenta, w toku kontroli, prawdziwości (tj. obiektywnej zgodności z rzeczywistością) informacji zamieszczonych w ofercie komisja konkursowa posiada uprawnienie do stwierdzenia, że oferent nie spełnił wymogów. W ocenie Sądu I instancji postępowanie dowodowe nie zostało przez organ prawidłowo przeprowadzone. Przedmiot opinii został bowiem określony błędnie. Jak wskazano powyżej, spełnienie warunków przez oferenta powinno być oceniane na dzień otwarcia ofert. Natomiast w niniejszej sprawie biegły sporządzając opinię dokonał weryfikacji powyższych kryteriów na dzień dokonania oględzin tj. na dzień 12 kwietnia 2016 r. WSA za nieuzasadniony uznał pogląd, że skoro w terminie późniejszym stwierdzono realizację normatywnych wymogów, to były one spełnione również w momencie składania i otwarcia ofert. Należy brać pod uwagę także zmiany w zakresie przedmiotu opinii biegłego (tj. podjazdu, jak też pomieszczenia sanitarnego) dokonane pomiędzy datą otwarcia ofert a datą sporządzenia opinii przez biegłego. Z tych przyczyn, zdaniem WSA, doszło do naruszenia -w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy -art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez m.in. zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność spełnienia wymogów na dzień otwarcia ofert, a nie według późniejszego stanu. Ponadto organ nie wziął pod uwagę okoliczności, że w okresie pomiędzy otwarciem ofert, a dokonaniem oględzin z udziałem biegłego dokonano przebudowy podjazdu dla osób niepełnosprawnych. Sąd I instancji nakazał organowi przy ponownym rozpoznaniu sprawy podjęcie wszelkich czynności procesowych niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy jej załatwienia, które pozwolą ocenić, zgodnie z zasadą unormowaną w art. 80 kpa, czy w dacie otwarcia ofert oferent –E. C.-W. zapewniała podjazd dla osób niepełnosprawnych o właściwym kącie nachylenia oraz czy przynajmniej jedno pomieszczenie sanitarne przystosowane było dla osób niepełnosprawnych. Na tej podstawie organ ma ocenić, czy oferta E. C.-W. spełniała na dzień otwarcia ofert wymogi normatywne w zakresie zarówno podjazdu, jak i pomieszczenia sanitarnego dla osób niepełnosprawnych, co będzie stanowiło podstawę do określenia czy oferent spełnił wymogi stawiane w postępowaniu konkursowym. Skargi kasacyjne od tego wyroku wnieśli Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ i E. C.W. Dyrektor NFZ zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa oraz art. 7 i art. 77 § 1 ppsa polegające na nieprawidłowości poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych w sprawie skutkujących przyjęciem błędnego rozstrzygnięcia. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie o oddaleniu skargi A. K., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Wniósł też o zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania. Uzasadniając skargę kasacyjną Dyrektor NFZ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się pismo Urzędu Gminy K.B. z [...] marca 2014 r., informujące o prawidłowym kącie nachylenia podjazdu oraz protokół pomiarów inwentaryzacyjnych z 16 lipca 2014 r., a także protokół z oględzin przeprowadzonych 11 lipca 2014 r. przez pracowników organu potwierdzające spełniane wymogów dostępności. Zdaniem organu prawdziwości tych dowodów nie kwestionowano, a wobec braku możliwości ustalenia stanu podjazdu przed przebudową, dowody te powinny być uwzględnione dla oceny prawdziwości oświadczenia co do dostępności lokalu w dacie złożenia oferty. E.C.W. również zaskarżyła wyrok w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie o oddaleniu skargi A. K., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Wniosła też o zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. w postaci przekroczenia dyspozycji art. 141 § 4 ppsa poprzez brak spełnienia wymagań konstrukcyjnych stawianych uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i pominięcie spójnego i uzupełniającego się uzasadnienia faktycznych i prawnych podstaw wyroku; 2. w postaci przekroczenia dyspozycji art. 133 § 1 ppsa poprzez uznanie, że Sąd I instancji, a także organ wydający decyzję w toku postępowania administracyjnego ma obowiązek brać pod uwagę stan faktyczny z chwili otwarcia ofert, nie zaś z chwili wydania decyzji, a w konsekwencji wydanie orzeczenia w oparciu o stan faktyczny nieistniejący w chwili wydania orzeczenia; 3. w postaci przekroczenia dyspozycji art. 133 § 1 ppsa w zw. z art. 141 § 1 ppsa i przedstawienie przez Sąd stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń dokonanych w skarżonym akcie administracyjnym; 4. w postaci przekroczenia dyspozycji art. 153 ppsa i nakazanie organowi dokonania czynności, które pozostają niewykonalne i sprzeczne z przepisami prawa. Ponadto w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest; 5. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego błędne zastosowanie w postaci art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP wyrażające się w nadaniu rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań (Dz.U. nr 273 poz. 2719) znaczenia szerszego niż wyłącznie realizacja celu wykonywania ustawy, na podstawie której zostało wydane, a sprowadzające się do wpływu na wykładnię przepisu rangi ustawowej; 6. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię art. 134 ust. 1 uśoz i ustalenie, iż dokonanie oceny stanu faktycznego sprawy na dzień wydania decyzji przez Dyrektora NFZ jest sprzeczne z zasadą równego traktowania świadczeniodawców. A. K. wniosła o oddalenie obu skarg kasacyjnych oraz o zasądzenie od skarżących kasacyjnie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje; Obie skargi kasacyjne nie mają usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w tej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego, w rzeczywistości zaistniały. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych, co zgodnie z art. 176 ppsa oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienie ich naruszenia. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej. W skardze kasacyjnej organu zarzucono Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa oraz art. 7 i art. 77 § 1 kpa polegające na nieprawidłowości poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych. Przy takim sformułowaniu zarzutu należy zauważyć na wstępie, że nie jest zadaniem sądu administracyjnego dokonywanie ustaleń faktycznych, lecz kontrola działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. I takiej kontroli dokonał Sąd I instancji w sprawie niniejszej uznając, że działanie organu naruszało wyrażoną w art. 7 kpa zasadę prawdy obiektywnej oraz związany z tą zasadą wyrażony w art. 77 § 1 kpa obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego WSA trafnie zauważył, że ocena stanu faktycznego przyjętego przez organ za podstawy ustaleń była dokonana na podstawie opinii biegłego sporządzonej według stanu ustalonego w trakcie oględzin przeprowadzonych 12 kwietnia 2016 r. Organ zauważył przy tym fakt, że pomiędzy datą złożenia oferty a dokonaniem wspomnianych oględzin i sporządzenia opinii doszło do przebudowy obiektów, jednak uznał, że nie ma to znaczenia dla sprawy. Oczywiście jest to stwierdzenie całkowicie bezpodstawne. Związanie granicami skargi kasacyjnej nie pozwala kwestionować wprawdzie prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji wykładni prawa materialnego. Należy uznać jednak za prawidłową wykładnię WSA co do tego, że to czy lokal E.C.-W. spełniał wymogi co do podjazdu dla niepełnosprawnych i dostępności toalety dla osób niepełnosprawnych powinno być dokonane według stanu na dzień złożenia oferty. Właśnie ten stan miał być ustalony również zgodnie z zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonymi w wyroku w sprawie II GSK 2293/15. Fakt dokonania przebudowy nie stoi temu na przeszkodzie, skoro w aktach sprawy znajduje się dość obszerna dokumentacja -protokoły z oględzin, notatki, rysunki, dokumentacja fotograficzna dotyczące stanu istniejącego przed przebudową. To właśnie ta dokumentacja, zwłaszcza w świetle występującej w niej rozbieżności, powinna być przedmiotem analizy przez organ, w tym przy udziale rzeczoznawcy dla ustalenia stanu kwestionowanych obiektów w dacie sporządzenia oferty. I taka właśnie ocena nie była przeprowadzona, co czyniło słusznymi postawione przez Sąd I instancji zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Tym samym zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej wniesionej przez Dyrektora NFZ należało uznać za nieuzasadnione. E. C.-W. postawiła w skardze kasacyjnej zarzuty z obu podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 ppsa. W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Nie sposób podzielić zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa, w myśl którego uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość pisemnych motywów wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera elementów wskazanych w powołanym przepisie oraz nie pozwala na kontrolę kasacyjną zaskarżonego orzeczenia. Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawiono stan faktyczny sprawy, przedstawiono zarzuty sformułowane w skardze oraz wskazano i wyjaśniono podstawę oddalenia skargi zostały zatem spełnione wymogi przewidziane w przywołanym przepisie. Odmienne zapatrywanie na przepisy prawa przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż pisemne motywy zaskarżonego wyroku nie odpowiadają wymogom ustawowym. Podkreślić w tym miejscu należy, że poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa nie można skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź sposobu zastosowania prawa materialnego. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego stwierdzając, że to czy oferent spełnia kryteria dopuszczające do konkursu czy też wpływające na przyznaną punktację powinno być oceniane według stanu na dzień związania ofertą. Wyjaśnił też, dlaczego uznał dokonane przez organ ustalenia za naruszające przepisy art. 7 i art. 77 § 1 kpa, co było oceną trafną, jak wyżej wskazano odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej organu. Również całkowicie nietrafny jest zarzut naruszenia art. 133 § 1 ppsa. Zgodnie z tym przepisem sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Autor skargi kasacyjnej nie wskazuje, by wyrok został wydany nie po zamknięciu akt sprawy, czy na podstawie innej niż wynikające z akt sprawy. Przedmiotem sprawy było (poczynając od wniesienia odwołania do Dyrektora NFZ) rozstrzygnięcie konkursu ofert dokonane przez komisję konkursową, a wiec prawidłowość dokonania tej oceny. Zatem na ocenę prawidłowości stanowiska komisji konkursowej nie mogły wpływać zdarzenia faktyczne następujące po rozstrzygnięciu dokonanym przez komisję konkursową. Również nietrafny jest zarzut postawiony w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 133 § 1 ppsa w zw. z art. 141 § 1 ppsa. Jak wyżej wspomniano, zgodnie z art. 133 § 1 ppsa, sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, co miało miejsce w sprawie niniejszej. Natomiast zgodnie żart. 141 § 1 ppsa uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie 14 dni od jego ogłoszenia. Jak wynika z k. 72 sędzia sprawozdawca sporządził uzasadnienie w tym terminie. Nietrafny jest też zarzut naruszenia art. 153 ppsa, który stanowi że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wiążą w sprawie organy, a także sądy. Jak już wyżej wskazywano, ocenie ma podlegać stan faktyczny (podjazd dla wózków i dostępność toalety dla niepełnosprawnych) na dzień związania oferty. Jest to możliwe na podstawie zgromadzonej dokumentacji obrazującej tamten stan faktyczny, mimo że obecnie na skutek przebudowy jego ocena na podstawie oględzin jest oczywiście niemożliwa. Zobowiązanie do takiej oceny przeszłego stanu faktycznego nie jest więc ani niewykonalne, ani sprzeczne z przepisami prawa. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, to i te zarzuty należało uznać za nieuzasadnione. Pierwszy z zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczy naruszenia art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Art. 87 ust. 1 stanowi, że źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Zaś zgodnie z art. 92 ust. 1, rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Stawiając zarzut naruszenia tych przepisów autor skargi kasacyjnej nie przywołuje przy tym konkretnych przepisów prawa materialnego, a tylko ogólnie wskazuje na rozporządzenie Ministra Zdrowia z 15 grudnia 2004 r. Ponieważ rozporządzenie to jest źródłem prawa, jako że zostało wydane przez upoważniony organ (ministra) na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 139 ust. 5 uśoz to nie można twierdzić, że jest ono sprzeczne ze wskazanymi przepisami Konstytucji RP. Ponieważ autor nie wskazuje, które przepisy tego rozporządzenia są niezgodne z Konstytucją RP, a stanowiły podstawę rozstrzygnięć w sprawie, dalsze odnoszenie się do tego zarzutu ze względu na związanie granicami skargi kasacyjnej jest niemożliwe. Wreszcie nietrafny jest zarzut naruszenia art. 134 ust. 1 uśoz. Zgodnie z tym przepisem Narodowy Fundusz Ochrony Zdrowia jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Naruszenia tego przepisu skarżąca kasacyjnie upatruje w przyjęciu przez Sąd I instancji, że dokonanie oceny stanu faktycznego sprawy nie powinno mieć miejsca na dzień wydania decyzji przez Dyrektora NFZ. Jak już wyżej wskazano, trafnie Sąd I instancji przyjął, że dokonanie oceny ofert, w tym pod względem spełniania kryteriów punktowanych, musi być dokonywane według stanu na dzień związania ofertą. To oferty składane w postępowaniu konkursowym muszą być oceniane według stanu z daty związania ofertami, bo tylko to może zapewnić ich porównywalność w dacie oceny, a więc zachowanie uczciwej konkurencji. W postępowaniu administracyjnym i ewentualnie późniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym ocenie podlega rozstrzygnięcie komisji konkursowej, a więc prawidłowość oceny przez komisję ofert pod względem kryteriów określonych w konkursie, która to ocena w sposób oczywisty nie może obejmować zaistniałych później zmian wpływających na ocenę kryteriów konkursowych. Ponieważ wszystkie zarzuty obu skarg kasacyjnych były pozbawione usprawiedliwionych podstaw, należało na podstawie art. 184 ppsa obie skargi kasacyjne oddalić. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2, art. 205 § 2 i art. 209 powołanej wyżej ustawy oraz §14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 poz. 1800 ze zmianami).