I SA/Wa 391/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie WSA Marta Kołtun – Kulik WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Minister Skarbu Państwa postanowieniem z [...] lutego 2016 r., nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez J. S. odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2015 r., nr [...]. Postanowienie Ministra Skarbu Państwa wydane zostało przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Decyzją z [...] sierpnia 2015 r., Wojewoda [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez C. S. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej we L., pow. [...], woj. [...]. Decyzja ta przesłana została pełnomocnikowi J. S.– S. S., która potwierdziła jej odbiór w dniu 7 września 2015 r. własnoręcznym podpisem. Odwołanie od powyższej decyzji pełnomocnik strony złożył w dniu 4 stycznia 2016 r. W tym stanie rzeczy Minister Skarbu Państwa postanowieniem z [...] lutego 2016 r., działając na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie przez stronę terminu do wniesienia odwołania. Organ zauważył, iż przewidziany w art. 129 § 2 k.p.a. czternastodniowy termin na wniesienie odwołania od decyzji Wojewody [...], upłynął skarżącemu 21 września 2015 r. Odwołanie zaś wniesiono dopiero 4 stycznia 2016 r. Przy czym w jego treści nie zawarto prośby o przywrócenie uchybionego terminu. Na postanowienie to J. S., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego M. C., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żądając jego uchylenia i orzeczenia co do istoty sprawy. W skardze zarzucił naruszenie art. 134 kpa oraz art. 9 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej poprzez stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. oraz naruszenie art. 7, 11, 98, 101 i 111 kpa poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, ze strona uchybiła terminowi do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. W dalszej części sformułowane w skardze zarzuty koncentrowały się na wykazywaniu nieprawidłowości w postępowaniu Wojewody [...] i wadliwości podjętej przez ów organ decyzji z [...] sierpnia 2015 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647; ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Przechodząc do merytorycznej oceny skargi, przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że sądy administracyjne nie rozstrzygają spraw administracyjnych za organy administracji publicznej, ale jedynie dokonują kontroli podejmowanych przez owe organy aktów pod względem ich zgodności z prawem. Przy czym nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną, sądy te związane są granicami danej sprawy (por. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Te z kolei wyznaczone są treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tym wypadku postanowienia Ministra Skarbu Państwa z [...] lutego 2016 r., stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez wniesienia przez J. S. od decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2015 r., nr [...], umarzającej postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przedmiotowej nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Zupełnie niezrozumiały jest także zarzut naruszenia art. 9 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej, gdyż organ nie stosował tego przepisu. Poczynienie na wstępie tych ogólnych uwag było konieczne ze względu na formułowane w skardze zarzuty odnoszące się do postanowienia Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2015 r. oraz decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r., które to akty nie mogły być kontrolowane w niniejszym postępowaniu, gdyż wykracza to poza granice sprawy wyznaczonej zaskarżonym postanowieniem. Dokonując natomiast kontroli legalności postanowienia Ministra Skarbu Państwa z [...] lutego 2016 r. Sąd ocenił, że jest ono zgodne z prawem, a przy jego podejmowaniu Minister w sposób właściwy zinterpretował oraz zastosowała art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) powołana dalej jako: "k.p.a.", Przepis ów, w zdaniu pierwszym stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Termin w jakim wnosi się odwołanie od decyzji, określa z kolei art. 129 § 3 k.p.a., stanowiąc że należy to uczynić w terminie 14 dni od doręczenia decyzji stronie. Termin ten ma charakter zawity, co oznacza, że realizacja czynności procesowej, dla której został on ustanowiony, po jego upływie jest bezskuteczna. W sytuacji zatem stwierdzenia uchybienia terminu do jej dokonania organ zobligowany jest do wydania postanowienia o treści wynikającej z art. 134 k.p.a. Tego rodzaju rozstrzygnięcie – jak słusznie zauważał Minister- nie zależy od uznania organu, a samo uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną. Jak podkreśla się przy tym w orzecznictwie sądów administracyjnych, rozpatrzenie przez organ administracji publicznej środka odwoławczego wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony stanowi kwalifikowaną wadę prawną określona w art. 156 § pkt 2 k.p.a. (rażące naruszenie prawa), gdyż oznacza weryfikację w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięcia ostatecznego, a wiec takiego, które korzysta z ochrony trwałości na podstawie art. 16 § 1 k.p.a. (por. wyrok WSA z 25.08.2009 r. sygn. akt V SA/Wa 306/09 Lex nr 556804). Fakt, że S. S. była pełnomocnikiem skarżącego jest bezsporny. Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika , że decyzja Wojewody [...] z [...] sierpnia 2015 r. została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącego 7 września 2015 r. (vide znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru tej decyzji pełnomocnikowi skarżącemu S. S.). Skuteczne doręczenie decyzji pełnomocnikowi we wskazanej dacie było zatem skuteczne. Ostateczny termin, w jakim J. S. mógł wnieść od tej decyzji odwołanie upłynął zatem w dniu 21 września 2015 r., który to dzień był dniem roboczym (poniedziałek). Tymczasem odwołanie zostało wniesione 4 stycznia 2016 r. W takiej zaś sytuacji organ zobligowany był uznać, że realizacja prawa do złożenia odwołania nastąpiła z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. Zauważyć przy tym należy, że pełnomocnik skarżącego w ogóle nie odniósł się do znajdującego się w aktach sprawy dokumenty w postaci dowodu doręczenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. pełnomocnikowi skarżącego w postępowaniu administracyjnym – S. S. W złożonym odwołaniu podniósł jedynie, że decyzja z dnia 31 sierpnia 2015 r. została doręczona skarżącemu dopiero w dniu 21 grudnia 2015 r. Jednak przedstawiony materiał dowodowy nie budzi wątpliwości i pozwala uznać, że już pierwsze doręczenie decyzji organu I instancji było skuteczne, a doręczenie przesyłki pełnomocnikowi skarżącego nastąpiło 7 września 2015 r. Jeśli nastąpił skutek prawny doręczenia, każde późniejsze ponowne doręczenie stronie aktu administracyjnego nie powoduje ponownego otwarcia dla strony terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 czerwca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2497/10 publ. LEX nr 996753). Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.)., orzekł jak w sentencji wyroku.