I FZ 368/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, , , po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. Sp. z o.o. spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą w Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 892/16 odrzucające skargę M. Sp. z o.o. spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą w Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 9 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2009 r. postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z 8 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 892/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę M. sp. z o.o. spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą w Ś. (dalej w skrócie zwana "Spółką") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z 9 maja 2016 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2009 r. Uzasadniając powody odrzucenia skargi Sąd wskazał, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału WSA we Wrocławiu z 14 lipca 2016 r., pełnomocnik skarżącej Spółki został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej, tj. odpisów z Krajowego Rejestru Sądowego - w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą wymienione wezwanie doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej 25 lipca 2016 r. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, dokonanej w wyznaczonym terminie, pełnomocnik strony nadesłał jedynie odpis z rejestru przedsiębiorców KRS dotyczący M. sp. z o.o. spółka komandytowo – akcyjna, z którego wynika, że podmiotem uprawnionym do reprezentowania skarżącej spółki jest komplementariusz – M. sp. z o.o. Zdaniem Sądu pierwszej instancji pełnomocnik skarżącej spółki nie przedłożył natomiast odpisu z KRS dotyczącego wskazanego komplementariusza. Brak jest zatem kompletu wymaganych dokumentów, które pozwoliłyby na ocenę, czy osoba, która udzieliła pełnomocnictwa, jest uprawniona do reprezentowania skarżącej spółki. Tym samym Sąd pierwszej instancji uznał, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi nie zostało prawidłowo wykonane. W złożonym zażaleniu pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie powyższego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W sformułowanych zarzutach wskazał na naruszenie: 1) art. 7 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), poprzez uznanie, że niezałączenie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego spółki, która nie była strona w przedmiotowej sprawie stanowi brak formalny skargi, a tym samym przedłużenie postępowania uniemożliwiające szybkie załatwienie sprawy. 2) art. 29 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że pełnomocnik nie dopełnił obowiązku wynikającego z tego przepisu i nie wykazał swego umocowania, gdy pełnomocnik przedłożył udzielone mu pełnomocnictwo podpisane przez osobę uprawnioną i na wezwanie sądu przedłożył odpis KRS Spółki skarżącej z którego to wynika. 3) art. 46 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że do wniesionej skargi nie dołączono pełnomocnictwa ,które stanowiło umocowanie do wniesienia skargi. 4) art. 49 p.p.s.a. w związku z art. 8 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r o Krajowym Rejestrze Sądowym poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że brak dokumentu w postaci odpisu z KRS stanowi brak formalny, którego uzupełnienie powinno nastąpić w trybie określonym w tym przepisie, w sytuacji gdy możliwe było potwierdzenie umocowania za pomocą ogólnodostępnej Centralnej Informacji Krajowego Rejestru. 5) art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że niezałączenie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego stanowi przyczynę odrzucenia skargi, z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi w terminie, podczas gdy dokument potwierdzających umocowanie pełnomocnika do reprezentowania Spółki nie budzi wątpliwości, gdyż został podpisany przez osobę umocowaną do udzielenia takiego pełnomocnictwa, co wynika z wpisów do Krajowego Rejestru Sądowego, którego treść dostępna jest za pośrednictwem Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego, a brak dokumentu w postaci odpisu z KRS nie może stanowi braku formalnego, uzasadniającego odrzucenie skargi podpisanej przez podmiot uprawniony. W uzasadnieniu dodatkowo wskazał, odwołując się do stanowiska zawartego w postanowieniu NSA z 19 lipca 2016 r., sygn. akt II GZ 182/16, że w razie wątpliwości co do podmiotu udzielającego pełnomocnictwa Sąd mógł samodzielnie sprawdzić dane takiego podmiotu w Centralnej Informacji Krajowego Rejestru. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Aby ustalić, czy zaskarżone przez skarżącą Spółkę postanowienie odpowiada prawu, należy ustalić czy pełnomocnik Spółki w sposób należyty wypełnił wezwanie Przewodniczącego Wydziału WSA we Wrocławiu z 14 lipca 2016 r. Z akt sądowych wynika, że Sąd I instancji wezwał pełnomocnika skarżącej Spółki do usunięcia w określonym terminie braków formalnych skargi, przez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej, tj. odpisów z Krajowego Rejestru Sądowego - w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik zobowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z kolei stosownie do art. 29 w związku z art. 28 § 1 p.p.s.a., organ osoby prawnej powinien wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Aby zatem sąd mógł ocenić skuteczność umocowania osób składających pisma procesowe konieczne jest, aby osoba składająca pismo wykazała swoje umocowanie poprzez dostarczenie odpowiedniej dokumentacji. Jeżeli zatem pierwszą czynnością procesową dokonywaną przez pełnomocnika strony skarżącej było wniesienie skargi, to należy dołączyć do niej pełnomocnictwo (lub jego wierzytelny odpis) stosownie do art. 46 § 3 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., co też strona, działając przez swojego pełnomocnika uczyniła. Z tych samych względów pełnomocnik powinien dostarczyć do sądu również dokumenty potwierdzające skuteczność takiego umocowania przez podmioty uprawnione do reprezentowania spółki (art. 29 p.p.s.a.). Do takich dokumentów należy m.in. wyciąg z Krajowego Rejestru Sądowego. Brak udokumentowania prawidłowości umocowania do reprezentowania spółki niewątpliwie stanowi brak formalny skargi, gdyż uniemożliwia weryfikację prawidłowej reprezentacji strony skarżącej, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 powołanej ustawy pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że w odpowiedzi na wezwanie Przewodniczącego Wydziału WSA we Wrocławiu z 14 lipca 2016 r. doręczono odpis KRS, z którego wynikało, że organem właściwym do reprezentowania skarżącej Spółki jest jej komplementariusz – tj. M. sp. z o.o., a jednocześnie nie przedstawiono jakiejkolwiek informacji kto jest uprawniony do reprezentowania tegoż podmiotu. Powoduje to, że nie jest wiadome czy osoba udzielająca pełnomocnictwa jest upoważniona do podejmowania takich czynności w imieniu skarżącej Spółki. Tym samym zasadne było odrzucenie wniesionej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje przy tym podstaw do zastosowania w sprawie stanowiska zawartego w powołanym przez stronę postanowieniu NSA z 19 lipca 2016 r., sygn. akt II GZ 182/16, dotyczącego możliwości samodzielnego ustalenia danych z KRS. Należy mieć bowiem na uwadze, że stanowisko sformułowane w tymże postanowieniu odnosiło się do odmiennego stanu faktycznego sprawy, tj. do sytuacji, w której w aktach sprawy znajdował się właściwy odpis z KRS, z którego wynikało umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej, zaś Sąd I instancji miał jedynie wątpliwości odnośnie do jego aktualności. W niniejszej sprawie nie istnieją natomiast żadne dokumenty, z których można wyprowadzić uprawnienie osoby udzielającej pełnomocnictwa do podejmowania tego rodzaju działań. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.