II OZ 786/16

Dnia 10 sierpnia 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. i E. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 804/16 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. K. i E. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 804/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Warszawie odmówił skarżącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej MWINB) z dnia [...] stycznia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że J. K. i E. K. w skardze złożonej do WSA w Warszawie na decyzję MWINB z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sochaczewie z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki rozbudowy i nadbudowy budynku byłej mleczarni zlokalizowanej na terenie działki nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...], wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w żaden sposób nie uzasadnili swojego wniosku. Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że skoro w niniejszej sprawie skarżący w ogóle nie uzasadnili wniosku o wstrzymanie wykonanie decyzji, to tym samym skarżący nie wykazali, że rozbiórka nadbudowy i dobudowy budynku byłej mleczarni będzie wiązała się ze spowodowaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków dla skarżących. Zażaleniem – reprezentowani przez pełnomocnika – J. K. i E. K. zaskarżyli w całości ww. postanowienie i zarzucili mu naruszenie prawa materialnego, tj. "art. 61 § 1 pkt 2" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędną wykładnię, polegającą na mylnym przyjęciu, że mimo zaakceptowania przez sąd istnienia potencjalnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w następstwie realizacji rozbiórki obiektu budowlanego, przepis ten - zdaniem sądu I instancji – nakłada dodatkowe wymogi prócz tych, jakie zawarte są w jego treści. Podnosząc powyższy zarzut wnoszą o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podnoszą, że rozbiórka budynku z reguły łączy się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej Ppsa) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 Ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W niniejszej sprawie, skarżący nie uzasadnili wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i nie wykazali istnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 Ppsa. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać sąd, co do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków" oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku. Skoro nie wykazano w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to wówczas brak jest podstaw do udzielenia skarżącym ochrony tymczasowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęcie prezentowanego przez skarżących sposobu zastosowania art. 61 § 3 Ppsa w odniesieniu do decyzji nakazującej rozbiórkę, prowadziłoby do niedopuszczalnego wniosku, że w każdym przypadku nałożenie na stronę obowiązku wykonania rozbiórki obiektu budowlanego, uzasadnia, niejako automatycznie, wstrzymanie wykonania decyzji będącej przedmiotem skargi do WSA. Wskazać należy, że wykonanie rozbiórki z reguły wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Pogląd ten jest powszechnie przyjmowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku decyzja o nakazie rozbiórki podlega wstrzymaniu (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 456/14 [w:] CBOSA) Strona skarżąca powinna uprawdopodobnić, że w konkretnym stanie faktycznym wykonanie nakazu rozbiórki wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie natomiast ani we wniosku skarżących, ani w aktach sprawy nie ma stosownych argumentów czy dokumentów wskazujących na grożące im konsekwencje przekraczające normalne następstwa wykonania zaskarżonego aktu. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie wykonali ciążącego na nich z mocy art. 61 § 3 Ppsa obowiązku wykazania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Zarzut błędnej wykładni dokonanej przez sąd I instancji powołanego w zażaleniu przez pełnomocnika skarżących przepisu "art. 61 § 1 pkt 2" Ppsa jest całkowicie chybiony, ponieważ takiego przepisu nie ma w powołanej ustawie. Art. 61 § 1 Ppsa nie dzieli się na punkty. Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.