VII SA/Wa 1923/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi D. N. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], znak: [...], stwierdził, że odwołanie D. N., zwanej dalej również "skarżącą", od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, zostało wniesione przez skarżącą z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej "k.p.a.". Jako podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano art. 134 k.p.a. w związku z art. 129 § 2 k.p.a. oraz art. 83 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.). Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu [...] kwietnia 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., zwany dalej również "PINB" udzielił F. W. pozwolenia na użytkowanie rozbudowanej części budynku na działkach [...] i [...] w miejscowości G., gm. J.(powiat S.). Decyzja organu została podjęta na wniosek inwestora z dnia [...] marca 2015 r. Decyzja ta stanowiła jednak wynik postępowania wszczętego w lipcu 2012 r. na wniosek skarżącej, ówczesnej właścicielki działki nr ewid. [...], kwestionującej zgodność rozbudowy z prawem. Pozwolenie na użytkowanie zostało ostatecznie wydane po przeprowadzeniu szczegółowej analizy stanu faktycznego, dokumentów zgromadzonych w sprawie, a także prawa właściwego, łącznie z przepisami rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowie osiedli, ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. z 2014 r. Powyższa decyzja została doręczona skarżącej w dniu [...] kwietnia 2015 r. (zwrotka za k. 153), co nie jest przez strony kwestionowane. Skarżąca złożyła odwołanie od ww. decyzji PINB oznaczone datą [...] kwietnia 2014 r., choć ze stempla pocztowego francuskiego operatora pocztowego wynika, że nadanie pisma nastąpiło we francuskiej placówce pocztowej w miejscowości F.(w aktach [...]WINB, poz. 2) w dniu [...] maja 2015 r. Pismo zawierające odwołanie wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu [...] maja 2015 r. W dniu [...] maja 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. przesłał do inwestorów, skarżącej oraz Starostwa Powiatowego w S., pismo (znak: [...]) zawiadamiające strony, zgodnie z art. 131 k.p.a., o wniesieniu odwołania skarżącej i prawie stron do zapoznania się z odwołaniem oraz do zgłoszenia ewentualnych uwag do dnia [...] maja 2015 r. Następnie, w dniu [...] maja 2015 r. organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 133 k.p.a., wystosował do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z kopią do skarżącej, inwestorów oraz Starostwa Powiatowego, pismo (znak: jak wyżej) z załączonym odwołaniem skarżącej (k. 170). W piśmie tym PINB stwierdził, że nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany własnej decyzji w trybie tzw. samokontroli organu (art. 132 k.p.a.). W piśmie z dnia [...] maja 2015 r. znalazło się też potwierdzenie, że odwołanie skarżącej wniesiono w terminie. Kolejno, w dniu [...] czerwca 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał jednak postanowienie nr [...] stwierdzające odmienny stan prawny: wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. To postanowienie zostało zaskarżone do niniejszego Sądu. W uzasadnieniu postanowienia nr [...] organ drugiej instancji stwierdził, że odwołanie skarżącej od decyzji PINB o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie wpłynęło po terminie. W związku z faktem doręczenia skarżącej decyzji PINB, przewidziany w art. 129 § 2 k.p.a. termin do wniesienia odwołania upłynął z dniu [...] maja 2015 r., a organ drugiej instancji ustalił, że faktyczne przekazanie przesyłki zawierającej odwołanie polskiej placówce pocztowej (WER W.) nastąpiło w dniu [...] maja 2015 r. Organ drugiej instancji wskazał też, że zgodnie z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. termin do dokonania określonej czynności uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało "nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe". Jeżeli zatem pismo zostało faktycznie nadane w zagranicznym urzędzie pocztowym, termin do jego wniesienia należy uznać za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo to zostało przekazane polskiej placówce pocztowej operatora publicznego ([...] S.A.). Organ drugiej instancji powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślił przy tym, że w przypadku, gdy na kopercie zawierającej pismo strony nie widnieje odcisk datownika polskiego urzędu pocztowego (tak jak w przypadku przesyłki skarżącej), wówczas organ administracji publicznej ma możliwość zweryfikowania, kiedy przesyłka nadana w zagranicznym urzędzie pocztowym została faktycznie przekazana do polskiego urzędu pocztowego. Dokonuje się tego poprzez ustalenie, w jakim terminie dana przesyłka została przyjęta do jednostki organizacyjnej [...] zajmującej się obsługą przesyłek zagranicznych, tj. do Centrum [...] w W.. W rozpatrywanej sprawie [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał sprawdzenia tej okoliczności i ustalił, że przesyłka nadana przez skarżącą została przekazana polskiej placówce operatora publicznego w dniu [...] maja 2015 r. o godz. 14:22 (k. 3 akt MWINB), a więc dwa dni po terminie przewidzianym na złożenie odwołania. W tej sytuacji należy kierować się normą, według której organ odwoławczy, w razie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, ale ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. i nawet w przypadku nieznacznego przekroczenia terminu do złożenia takiego wniosku zobowiązany jest do stwierdzenia uchybienia terminu do jego złożenia. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy bowiem od swobodnego uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 492/08). Na podstawie powyższych zasad organ odwoławczy uznał, że ma obowiązek stwierdzić uchybienie przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...]. Uchybienie ustawowego terminu do wniesienia odwołania powoduje bowiem bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji organu pierwszej instancji. W związku z powyższym postanowieniem organu drugiej instancji skarżąca złożyła dwa pisma, oba oznaczone datą [...] lipca 2015 r.: 1) wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] kwietnia 2015 r., skierowany do tegoż organu, oraz 2) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], doręczone stronie w dniu [...] lipca 2015 r. W pierwszym piśmie skarżąca podkreśliła, że od wielu lat mieszka za granicą i nie mając fizycznie możliwości nadania pisma w Polsce, wysłała je z Francji. Kierowało nią przeświadczenie, że skoro oba kraje są członkami Unii Europejskiej, to traktowanie poczty polskiej i poczty francuskiej winno być jednakowe. Zasada równego traktowania wyrażona jest przecież w art. 9 Traktatu o Unii Europejskiej. Skarżąca uważa także, iż nadawała pismo mieszcząc się w ustawowym terminie, co dowodzi jej należytej staranności. Skarżąca podkreśla, że z faktu zamieszkiwania poza granicami kraju, nie powinny wynikać dla niej negatywne konsekwencje. Ponadto fakt otrzymania od organu pierwszej instancji potwierdzenia przez organy administracji przyjęcia odwołania jako wniesionego w terminie {vide: powołane pismo PINB z dnia [...] maja 2015 r.), a następnie doręczenie skarżącej postanowienia o treści zupełnie przeciwnej, stoi w sprzeczności z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 8 k.p.a. Natomiast w uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła temu aktowi błędną interpretację normy wynikającej z art. 129 § 1 k.p.a. w związku z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 9 Traktatu o Unii Europejskiej, poprzez dokonanie przez organ wykładni językowej (nazwanej "wykładnią literalną"), zamiast wykładni celowościowej, która polegałaby na uznaniu, że przesyłka nadana na poczcie państwa będącego członkiem Unii Europejskiej, nie spełnia warunków bycia przesyłką nadaną z Polski. Zdaniem skarżącej "w przedmiotowej sprawie, organ ślepo trzymając się litery prawa, sprzeniewierzył się jego duchowi". Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy organowi administracyjnemu drugiej instancji do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę, organ przytoczył swoje wcześniejsze stanowisko w kwestii wykładni art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa wspólnotowego organ wskazał, że działa na podstawie i w granicach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a także uznał, że nie jest rzeczą organu badanie zgodności przepisów prawa krajowego z prawem Unii Europejskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 133 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), kontrola sądu administracyjnego polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że w przypadku jednoczesnego skorzystania przez skarżącą z dwóch środków prawnych: wniosku o przywrócenia terminu do złożenia odwołania oraz skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Sąd pomija pierwszy środek i rozpatruje wyłącznie skargę złożoną na podstawie art. 52 § 1 p.p.s.a. Wniosek o przywrócenia terminu do złożenia odwołania, przewidziany w art. 58 § 1 k.p.a. nie jest bowiem środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., zatem środki zaskarżenia w stosunku do postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. zostały złożone i skarga została złożona skutecznie. Notabene, pierwszy środek wykorzystany przez skarżącą jest też w niniejszej sprawie nieskuteczny z mocy ustawy. Art. 58 § 2 k.p.a. stanowi, że "prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu". Zaskarżone postanowienie [...] WINB z dnia [...] czerwca 2015 r. zostało doręczone skarżącej w dniu [...] lipca 2015 r., do dnia [...] lipca 2015 r. skarżąca mogła wystąpić o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Czynność o tej treści dokonana w dniu [...] lipca 2015 r. jest bezskuteczna. Po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału oraz rozważeniu stanowisk stron i podniesionych przez nie argumentów, Sąd stwierdza, że skarga jest bezzasadna. Przede wszystkim, Sąd stwierdza, że przepisy regulujące termin do złożenia odwołania oraz zasady obliczania terminów są jasne i nie budzą wątpliwości ani w nauce prawa, ani w praktyce administracyjnej ze względu na szeroko znane orzecznictwo sądów administracyjnych. Powoływany wyżej art. 129 § 2 k.p.a. określa termin, w jakim strona niezadowolona z decyzji organu pierwszej instancji powinna złożyć odwołania i przyjmuje, że "odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie (...)". Natomiast przepisy art. 57 §§ 1-5 k.p.a. określają zasady obliczania terminów. Zasady te stosuje się do różnych czynności stron, w tym także do obliczania terminu do złożenia odwołania. Zasady te uznaje się za bezwzględnie wiążące (według dawniejszej terminologii: bezwzględnie obowiązujące), to znaczy takie, których nie można zmienić ani w wyniku zgodnej woli stron, ani w ramach tzw. swobodnego uznania (dyskrecjonalnej władzy) właściwego organu. Taką interpretację o charakterze systemowym i celowościowym potwierdza uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 1998 r., sygn. akt OPS 11/98. W uchwale tej sformułowano tezę, opartą zresztą na wcześniejszych stanowiskach doktryny prawa administracyjnego oraz orzecznictwie sądów administracyjnych, co najmniej od 1982 r., że "rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.". Uchwałę tę pośrednio powołuje organ w zaskarżonej decyzji, dla podkreślenia, że stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie tylko było zgodne z prawem, ale przeciwnie: gdyby organ rozpatrzył odwołanie, dopuściłby się rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Tym samym decyzja, która zapadłaby w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej, bez względu na jej treść, mogłaby być decyzją bezwzględnie nieważną. Taką samą zasadę przyjął również między innymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 marca 2008 r" sygn. akt VII SA/Wa 188/08, LEX 1063716 (w tym przypadku w odniesieniu do odwołania do Głównego Inspektora Farmaceutycznego). Przyjęcie przedstawionej zasady postępowania administracyjnego stanowi wynik wykładni celowościowej art. 129 § 2 k.p.a. w związku z art. 16 k.p.a., który wyrażą zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Jest to więc nie tyle uporczywe trzymanie się formalnie rozumianych przepisów, co ochrona jednej z fundamentalnych wartości prawa publicznego i wartości demokratycznego państwa prawa (vide: B. Adamiak, Komentarz do art. 16 Nb 1, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 13. wyd., Warszawa 2014, s. 92). Warto też dodać, że polski ustawodawca ustanawiając w art. 16 k.p.a. zasadę trwałości decyzji administracyjnych jednocześnie dopuścił, na zasadach wyjątków, dwa ważne odstępstwa: (I) prawo do złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, czyli decyzji nieostatecznej (art. 127 i nast. k.p.a.); oraz (II) trzy ściśle określone tryby podważania ostatecznych decyzji, czyli tzw. nadzwyczajne tryby postępowania: 1) możliwość wzruszenia decyzji w trybie uchylenia (zmiany) decyzji prawidłowej lub dotkniętej wadą niekwalifikowaną (art. 154, 155 i 161 k.p.a.); 2) postępowanie w sprawie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 i nast. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.) oraz 3) możliwość stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 k.p.a.). Taka struktura systemu prawa administracyjnego prowadzi do wniosku, że przepisów mających charakter wyjątkowy - w tym także przepisów o składaniu odwołań - nie można interpretować rozszerzająco. Tę zasadą prawa wyraża mająca swoje zakorzenienie w prawie rzymskim paremia "exceptiones non sunt extendendae". W związku z tym organ odwoławczy wydając zaskarżone postanowienie nie mógł przyjąć odmiennej wykładni wiążących go przepisów prawa, zwłaszcza art. 127 § 2 k.p.a. i art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. W powyższym kontekście należy oceniać praktykę stosowania art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., która dla zachowania terminu przewiduje obowiązek nadania pisma procesowego w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Przepis ten również nie jest jakąś legislacyjną efemerydą, zapomnianą przez prawników po wejściu do Unii Europejskiej. Reguła, według której decyduje data nadania przesyłki (pisma) w polskiej placówce pocztowej, została wprowadzona do kodeksu postępowania administracyjnego nowelizacją z 1980 r. i potwierdzona w 2012 r. Obecne brzmienie art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. zostało nadane temu przepisowi przez powołaną ustawę z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe, Dz. U. z 2012 r., poz. 1529, z późn. zm. (art. 132, pkt 4). Zmiany polskiego prawa pocztowego i konsekwentnie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nastąpiły przy tym w wyniku dostosowania polskiego prawa do prawa Unii Europejskiej, zwłaszcza dla potrzeb osiągnięcia celów Dyrektywy Nr 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (Dz. Urz. WE L 15 z 21.01.1998, str. 14, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 6, t. 3, str. 71, z późn. zm.). Należy zwrócić uwagę, że zasady świadczenia usług pocztowych w państwach członkowskich Unii Europejskiej nie zostały uregulowane w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego, które obowiązywałoby bezpośrednio w każdym kraju Unii, lecz właśnie w dyrektywie, czyli akcie, który co do zasady nie obowiązuje bezpośrednio, ale wymaga harmonizacji porządków prawnych: państwowego i unijnego. Ustalenie wspólnych wzorów nadawania przesyłek pocztowych zostało więc w każdym z państw członkowskich Unii Europejskiej uregulowane ustawą krajową, z zapewnieniem jedynie wspólności celów regulacji, a nie szczegółowych rozwiązań takich jak reguły ustalania terminów nadania lub doręczenia korespondencji. W każdym państwie członkowskim Unii Europejskiej powoływany jest "operator świadczący usługi powszechne", zwany też "operatorem wyznaczonym" (art. 2 pkt 13 dyrektywy, art. 3 pkt 13 ustawy Prawo pocztowe) i który jest niezależny od takich operatorów działających w innych krajach. Dlatego też przepisy administracyjne ustalają, że do nadania przesyłki dochodzi właśnie w momencie przekazania jej operatorowi wyznaczonemu w danym kraju (operatorowi publicznemu), a nie jakiemukolwiek innemu podmiotowi publicznemu lub prywatnemu, krajowemu lub zagranicznemu. Wracając z kolei do zasad stosowania art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. należy stwierdzić, że przepis ten jest uważany za mający tak istotne znaczenie, że znajduje stosowanie nie tylko przesyłek nadawanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak i poza granicami kraju. W pierwszym wypadku jej zastosowanie jest oczywiste, natomiast w drugim (zagraniczny operator pocztowy), przyjęto zasadę, że "za datę wniesienia pisma nadanego w zagranicznym urzędzie pocztowym uznać należy datę przekazania tej przesyłki polskiej placówce pocztowej operatora publicznego" (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 2605/14, LEX nr 1746999). Identyczną regułę przyjął też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (notabene, z uwagi na bliskość granicy kwestia nadawania przesyłek w państwie sąsiednim ma tam szczególne znaczenie). Sąd ten stwierdził, że "przez nadanie w polskiej placówce operatora należy rozumieć wyłącznie sytuację przyjęcia przesyłki do przemieszczenia i doręczenia w placówce operatora publicznego, znajdującej się na terytorium Polski w ramach zawartej z tym operatorem umowy o świadczenie usług pocztowych. Nie jest natomiast nadaniem wymiana przesyłek między administracją pocztową innego państwa, w którym przesyłka została przyjęta do przemieszczenia i doręczenia a polską administracją pocztową." (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 256/14, LEX nr 1473816). Identyczne rozstrzygnięcia przyjmowane są w innych sprawach toczących się przed sądami administracyjnymi, a także przed organami administracji. Podsumowując, Sąd stwierdza, że zarzut skarżącej dokonania przez organ drugiej instancji błędnej interpretacji normy wynikającej z art. 129 § 1 k.p.a. w związku z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. jest całkowicie bezpodstawny. Szczegółowa analiza miejsca, jakie powołane przepisy zajmują w systemie prawa polskiego, a także w europejskim (unijnym) porządku prawnym, nie stanowiła przykładu pustej retoryki, lecz właśnie rzetelne wyjaśnienie skarżącej, dlaczego jej stanowisko nie zostało uznane przez Sąd za zasługujące na uwzględnienie. Dodatkowo, wyjaśnienie kontekstu systemowego oraz kontekstu aksjologicznego, czyli celów i wartości, które przyjmują prawodawca unijny oraz ustawodawca polski, wskazuje, że nieuzasadniony jest zarzut skarżącej, jakoby "w przedmiotowej sprawie, organ [odwoławczy] ślepo trzymając się litery prawa, sprzeniewierzył się jego duchowi". Duch prawa znajdującego zastosowanie do skarżącej jest dobrze wyrażony przez powołaną dyrektywę Nr 97/67/WE jeszcze z 1997 r., a prawo krajowe jest z nim dobrze zharmonizowane. Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 9 Traktatu o Unii Europejskiej. Zasada równości w prawie Unii Europejskiej nie polega na tym, że do wszystkich obywateli stosuje się dokładnie te same przepisy. To byłaby struktura państwowa i to o charakterze imperialnym, a więc właśnie zaprzeczenie idei wspólnot europejskich a obecnie Unii Europejskiej. Przeciwnie, istotą zasady równości w prawie UE jest przeciwdziałanie dyskryminacji na poziomie krajowym, czyli takiemu zróżnicowaniu, które różnicowałoby zakres praw poszczególnych jednostek, ze względu na kryteria takie jak przynależność państwowa, płeć, rasa lub pochodzenie etniczne, język, religia lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientacja seksualna itp. (vide: Aleksandra Gliszczyńska-Grabias, Zasada równości i niedyskryminacji w prawie Unii Europejskiej a aktorzy krajowi, w: A. Bodnar, G. Baranowska, A. Gliszczyńska-Grabias (red.), Ochrona praw obywatelek i obywateli Unii Europejskiej. 20 lat - osiągnięcia i wyzwania na przyszłość, wyd. Wolter Kluwer, Warszawa 2015). W świetle takiego rozumienia zasady równości należy przyjąć, że jest z nią w pełni zgodna regulacja ustawowa, według której w każdym państwie członkowskim jest wyznaczony operator publiczny odpowiedzialny za usługi pocztowe i zapewniający takie usługi każdemu bez względu na jakiekolwiek indywidualne cechy. Argument skarżącej odwołujący się do zasady egalitaryzmu nie może zatem zostać przyjęty przez Sąd. Nie zasługuje na uwzględnienie również twierdzenie skarżącej, że działanie organów pierwszej i drugiej instancji pozostawały sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 8 k.p.a. To prawda, że organ pierwszej instancji w piśmie dołączonym do przesyłanego odwołania skarżącej stwierdził, że odwołanie zostało złożone w terminie, a organ drugiej instancji zakwestionował taki stan rzeczy. Na tym jednak polega istota instytucji odwołania od nieostatecznej decyzji organu pierwszej instancji. Może zdarzyć się, że jeden organ podjął błędną decyzję lub dokonał bezpodstawnej czynności. Po to jest właśnie odwołanie do organu drugiej instancji, który kontroluje działania jednostki niższego rzędu. Z naruszeniem zaufania mielibyśmy ewentualnie, gdyby jeden i ten sam organ na gruncie takiego samego stanu faktycznego i w stosunku do tego samego podmiotu przyjmował różne stanowiska lub przekazywał różne informacje (szerzej patrz: A. Wróbel, Komentarz do art. 8, w: A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX, 5. wyd., Warszawa 2013, s. 159- 161 oraz cytowane tam orzeczenia sądów administracyjnych). Jednak nawet i taka sytuacja nie oznacza rażącego naruszenia zasady zaufania obywatela do władzy publicznej, czego przykładem jest przewidziana w art. 132 k.p.a. instytucja tzw. samokontroli polegająca na możności uchylenia lub zmiany własnej decyzji. Stanowisko skarżącej w tej kwestii jest więc co najmniej nieprzekonujące. W świetle powyższych ustaleń Sąd stwierdza, że Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest całkowicie prawidłowa, a skarga wniesiona przez D. N. niezasadna. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 r., poz. 270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak sentencji.