II FSK 483/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia WSA del. Bogusław Wolas (sprawozdawca), protokolant Joanna Legieć, po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej "P." w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 499/16 w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "P." w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 10 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia świadczenia na poczet opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 499/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej "A." w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 10 marca 2016 r. w przedmiocie zaliczenia świadczenia na poczet opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji podał, że postanowieniem z dnia 11 grudnia 2015 r. Burmistrz Miasta K. orzekł o zaliczeniu świadczenia w kwocie 580 zł dokonanego w dniu 10 grudnia 2015 r. przez Spółdzielnię Mieszkaniową w kwocie 10 zł na poczet zaległej części opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, należnej za miesiąc czerwiec 2015 r., a w kwocie 570 zł na część tej opłaty, dotyczącej miesiąca grudnia 2015 r. Organ I instancji stwierdził, iż w związku z niedopłatą na indywidualnym rachunku w kwocie 10 zł dotyczącą opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi z terenu nieruchomości położonej w K., wpłata, dokonana przez stronę w dniu 10 grudnia 2015 r., przeznaczona została na jej umorzenie, a w pozostałej części na opłatę za miesiąc grudzień 2015 r. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 10 marca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta K. z dnia 11 grudnia 2015 r. Z dokonanych przez Kolegium ustaleń wynikało, że korekta deklaracji o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, dotycząca okresu miesiąca czerwca 2015 r., zmniejszająca ich wysokość z kwoty 650 zł do 640 zł, złożona została przez stronę w Urzędzie Miasta K. w dniu 3 grudnia 2015 r., a zatem ze znacznym upływem terminu, ustanowionego dla tej czynności w przepisie art. 6m ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r., poz. 250, dalej: u.c.p.g.). W rezultacie jej złożenia nie doszło do zmniejszenia zobowiązania strony za wykazany w tej korekcie okres czasu, jak też nie zaktualizowało się jej uprawnienie do stwierdzenia nadpłaty tej opłaty, w oparciu o przepis art. 75 O.p. W konsekwencji tego, organ odwoławczy uznał, że w sytuacji - w której to Spółdzielnia w dniu 10 grudnia 2015 r. uiściła w Urzędzie Miasta K. kwotę 580 zł, z przeznaczeniem na należne od niej "opłaty śmieciowe", a za okres czerwca 2015 r. pozostała jeszcze nieuregulowana kwota 10,00 zł, to Burmistrz Miasta K. był władny zaliczyć ją w części na umorzenie tej zaległości, a w pozostałej na niewymagalną jeszcze opłatę za okres miesiąca grudnia tego roku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółdzielnia Mieszkaniowa wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, któremu zarzuciła naruszeniem przepisów art. 62 § 1 i 4 i art. 75 O.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. WSA we Wrocławiu oddalając skargę stwierdził, że istotą sporu w sprawie jest to, czy w sposób prawidłowy organy podatkowe zaliczyły dokonaną przez Spółdzielnię wpłatę w dniu 10 grudnia 2015 r. na należne od niej "opłaty śmieciowe" na zaległość za miesiąc czerwiec 2015 r. Sąd podał, że Spółdzielnia w dniu 3 grudnia 2015 r. złożyła korektę deklaracji o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi obniżającą wielkość tego zobowiązania za miesiąc czerwiec 2015 r. do kwoty 640 zł. Sąd podzielił stanowisko organu I i II instancji, że z treści przepisu art. 6q ust. 3 u.c.p.g. wynika, że korekta deklaracji lub nowa deklaracja zmniejszająca wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi musi być złożona w tym czasie, gdy skonkretyzował się obowiązek uiszczenia opłaty. Gdy warunek ten nie został spełniony korekta ta nie jest już skuteczna dla ewentualnego obniżenia wysokości należnego zobowiązania, jak też dla stwierdzenia jego nadpłaty, w oparciu o przepis art. 75 O.p. W sprawie, w czasie w jakim korekta była złożona, usługa w postaci odbierania odpadów komunalnych została wykonana. Tym samym za miesiąc czerwiec 2015 r. istniała zaległość w opłacie za gospodarowanie odpadami w wysokości 10 zł, gdyż uiszczona opłata za miesiąc czerwiec 2015 r. w wysokości 640 zł nie była zgodna z deklaracją za ten miesiąc, w której wykazano przedmiotowe zobowiązanie w kwocie 650 zł. Sąd I instancji zwrócił także uwagę, że zaskarżone postanowienie ma charakter jedynie deklaratoryjny - stwierdza bowiem czynność materialno-techniczną, polegającą na rozliczeniu kwot wpłaconych przez Stronę, którą organ podatkowy obowiązany był dokonać na mocy powołanych przepisów Ordynacji podatkowej. Reasumując Sąd stwierdził, że zasadnie organy podatkowe poinformowały Spółdzielnię, postanowieniem z dnia 10 marca 2016 r. o zaliczeniu wpłaty z dnia 10 grudnia 2015 r. w kwocie 10 zł na poczet zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiąc czerwiec 2015 r. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik strony skarżącej zarzucił mu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6q ust. 1 u.c.p.g. w związku z art. 62§1 i 4 oraz art. 75 Ordynacji podatkowej. W związku z tym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi stosownie do art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Wniesiono także o zwrot kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Została ona oparta na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", tj. zarzucie naruszenia prawa materialnego. Z przepisu tego wynika, że skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży bowiem obowiązek konkretnego wskazania nie tylko, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, ale i na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie zmierzać powinien do wykazania, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, a zatem że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W rozpoznanej sprawie autor skargi kasacyjnej formułując zarzut naruszenia prawa materialnego nie określił, czy uchybienie wskazanym przepisom polegało na ich błędnej wykładni, czy też na niewłaściwym zastosowaniu. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej można wyprowadzić wniosek, że skarżący kwestionuje możliwość zastosowania w sprawie wyszczególnionych przepisów Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że sposób sformułowania zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz jego uzasadnienie wskazują, że autor skargi kasacyjnej próbuje zwalczać poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji, co uznać należy za niedopuszczalne. Zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego nie może doprowadzić do zakwestionowania wyroku w zakresie stanu faktycznego sprawy. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie stanowi bowiem właściwej drogi do kwestionowania, niejako za jego pośrednictwem, ustaleń faktycznych. Podważenie ustaleń faktycznych możliwe jest wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia przepisów postępowania na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a ten w skardze nie został podniesiony (zob. wyrok 11 września 2018 r., sygn. akt II FSK 389/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podniesiony natomiast w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego zmierza w istocie do wykazania, że strona skarżąca nigdy nie dokonywała korekty jakiejkolwiek ze złożonych przez siebie deklaracji – uiściła opłatę za gospodarowanie odpadami za miesiąc czerwiec 2015 r. w kwocie 640 zł, a deklarację przedłożyła dopiero w dniu 3 grudnia 2015 r. zgodnie z żądaniem Burmistrza Miasta K.. Strona skarżąca podała, że nie doszło więc do złożenia korekty deklaracji ani też nowej deklaracji zmniejszającej wysokość zobowiązania, w wyniku której mogłoby dojść do powstania nadpłaty. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną dokonana w czerwcu opłata w wysokości 640 zł była zgodna z wysłaną w późniejszym okresie deklaracją. Sąd kasacyjny stwierdza w związku z tym, że podnoszone przez Spółdzielnię okoliczności należą do elementów ustalonego w sprawie stanu faktycznego, strona powiązała je natomiast z zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie może w związku z powyższym zająć stanowiska w kwestii poprawności ustalenia i oceny stanu faktycznego sprawy w oparciu o nieprawidłowo sformułowany zarzut kasacyjny, a właściwie brak takiego zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OSK2531/17). Brak zarzutu naruszenia przepisów postępowania w zakresie dotyczącym oceny dokonanych ustaleń faktycznych oznacza, że strona nie kwestionuje dokonanych i przyjętych w sprawie przez Sąd ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z dnia 4 października 2006 r., sygn. akt II FSK 1235/05 oraz ww. wyrok NSA z dnia 11 września 2018 r.). W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny bierze za podstawę orzekania stan faktyczny przyjęty przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, z którego wynika, że Spółdzielnia w dniu 3 grudnia 2015 r. złożyła korektę deklaracji o wysokości opłat obniżającą wielkość zobowiązania za miesiąc czerwiec 2015 r. do kwoty 640 zł. Słusznie Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, że z treści przepisu art. 6q ust. 3 u.c.p.g. wynika, że korekta deklaracji lub nowa deklaracja zmniejszająca wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi musi być złożona w tym czasie, gdy skonkretyzował się obowiązek uiszczenia opłaty. Gdy warunek ten nie został spełniony korekta ta nie jest już skuteczna dla ewentualnego obniżenia wysokości należnego zobowiązania, jak też dla stwierdzenia jego nadpłaty, w oparciu o przepis art. 75 O.p. Ustęp 3 art. 6 q u.c.p.g. stanowi wprost, iż w przypadku złożenia korekty deklaracji lub nowej deklaracji zmniejszającej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie stwierdza się nadpłaty w tej opłacie za miesiące, w których usługa odbierania odpadów komunalnych była świadczona. Z treści tego przepisu wynika, że korektę deklaracji lub nową deklarację zmniejszającą wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składa się w takim czasie, aby nie skonkretyzował się obowiązek uiszczenia opłaty. Natomiast w rozpoznanej sprawie, w momencie składania w grudniu 2015 r. korekty usługa w postaci odbierania odpadów komunalnych została wykonana. Tym samym za miesiąc czerwiec 2015 r. istniała zaległość w opłacie za gospodarowanie odpadami w wysokości 10 zł, gdyż uiszczona opłata w wysokości 640 zł nie była zgodna z deklaracją za ten miesiąc, w której wykazano przedmiotowe zobowiązanie w kwocie 650 zł (deklaracje złożone w dniach 2 marca 2015 r. i 14 kwietnia 2015 r.). Konsekwencją tego była konieczność zaliczenia części wpłaty z dnia 10 grudnia 2015 r. w kwocie 10 zł na poczet zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiąc czerwiec 2015 r. Mając na względzie wyżej przedstawione stanowisko, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na zasadzie art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.