I OZ 1591/16

1 2 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SO/Wa 32/16 o odrzuceniu wniosku B. G. o wymierzenie grzywny Ministrowi Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej za nieprzekazanie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanawia oddalić zażalenie. 2 W dniu 6 kwietnia 2016 r. S. G., wskazując że jest pełnomocnikiem B. G., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie Ministrowi Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a. Do wniosku nie dołączono pełnomocnictwa udzielonego S. G. przez B. G. W związku z tym, Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał S. G. do uzupełnienia braku formalnego wniosku i nadesłanie w terminie siedmiu dni, pod rygorem jego odrzucenia, pełnomocnictwa upoważniającego do działania w imieniu B. G. przed tym Sądem. Powyższe wezwanie doręczone zostało mu w dniu 27 czerwca 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k.12 akt sprawy). W wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych wniosku o wymierzenie grzywny. Z uwagi na to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2016 r. odrzucił wniosek na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia B. G. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wspomniany wyżej jej pełnomocnik wniósł o uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. W jego uzasadnieniu podniesiono, iż stosownie do poglądu wyrażonego w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II OSK 2509/14, Sąd Wojewódzki winien wezwać skarżącą do podpisania skargi, a nie jej pełnomocnika do przedstawienia stosownego pełnomocnictwa. Wykonując zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2016 r. do uzupełnienia braków zażalenia S. G. nadesłał pełnomocnictwo upoważniającego go do występowania w imieniu B. G. w sprawach przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W świetle art. 46 § 1 P.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Stosownie do treści art. 46 § 3 P.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), jaka weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Zgodnie natomiast z art. 37 § 1 P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sporządzający skargę pełnomocnik B. G., skoro na udzielone mu pełnomocnictwo się powołał, zobowiązany był do złożenia pełnomocnictwa przed Sądem I instancji jednocześnie z wniesieniem skargi, o czym expressis verbis stanowi znowelizowane brzmienie art. 46 § 3 P.p.s.a. Skoro tego nie uczynił, to prawidłowo został wezwany do uzupełnienia tego braku formalnego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pełnomocnik skarżącej nie wykonał tego wezwania, co w konsekwencji musiało skutkować odrzuceniem skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., a termin do uzupełnienia braku formalnego nie został przywrócony. Stosownie do utrwalonego orzecznictwa, w sytuacji w której pełnomocnictwa nie przedkłada podmiot, który może być pełnomocnikiem strony (należy do kręgu osób uprawnionych do reprezentacji), jego trzeba wezwać o uzupełnienie tego braku. Natomiast tylko wówczas, gdy pełnomocnik nim być nie może konieczne staje się wezwanie strony do podpisania skargi. Odmiennego poglądu, sformułowanego m.in. przez Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym w zażaleniu postanowieniu z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt II OSK 2509/14, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela. Należy również podkreślić, że złożenie przez S. G. pełnomocnictwa do akt sprawy już po wniesieniu zażalenia było jedynie warunkiem dopuszczalności tego środka zaskarżenia, nie usunęło natomiast braku formalnego skargi i nie zniweczyło skutków niewykonania wezwania Sądu I instancji w tym zakresie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia. ----------------------- 2