II SA/Op 303/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. L., H. S., A. S., D. S., T. S., M. S., B. S. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 19 kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za przejęcie z mocy prawa własności nieruchomości postanawia: odrzucić skargę H. S., A. S., D. S., T. S., M. S., B. S. G. L., H. S., A. S., D. S., T. S., M. S. i B. S., zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 19 kwietnia 2016 r., nr [...]. Skarga została wniesiona przez adwokata J. S. (i została przez nią podpisana). Na skutek zarządzenia z dnia 20 czerwca 2016 r., wezwano pełnomocnika skarżących do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania braku formalnego skargi, przez złożenie oryginału lub poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie skutkować będzie odrzuceniem skargi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 6 lipca 2016 r. (k-16 akt). W dniu 12 lipca 2016 r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnictwo dla adwokat J. S. do działania w imieniu G. L., nadane przesyłką pocztową w dniu 8 lipca 2016 r. (k-20 akt). W piśmie z dnia 12 lipca 2016 r., nadanym przesyłką pocztową w dniu 20 lipca 2016 r. (k-24) adwokat J. S. stwierdziła, że z uwagi na dużą liczbę mocodawców, a także z uwagi na czas urlopowy oraz zamieszkiwanie jednego ze skarżących za granicą, nie jest w stanie przedłożyć pełnomocnictwa. Pełnomocnik zobowiązała się do przedłożenia żądanych dokumentów, niezwłocznie po ich skompletowaniu. Ponadto poinformowała, że skarżąca G. L. prześle bezpośrednio do Sądu żądane pełnomocnictwo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę H. S., A. S., D. S., T. S., M. S., B. S., należało odrzucić. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", skarga powinna zawierać elementy wymienione w tym przepisie, tj. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Powinna także czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymagania te zostały określone w art. 46 P.p.s.a. Przepis ten przewiduje m.in., że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli wnosi je pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa (art. 46 § 3 P.p.s.a.). Brak któregoś ze wspomnianych elementów stanowi brak formalny skargi. Stosownie do treści art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi nieuzupełnienie w powyższym terminie braków formalnych skutkuje jej odrzuceniem, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Omawiane braki skargi mogą być uzupełniane w następstwie wezwania przez sąd w terminie i ze skutkiem określonym w art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a. Strona powinna stosować się do wezwań sądu, a tym samym przesłać wszystkie żądane od niej dokumenty oraz uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest nie tylko niewykonanie wezwania w ogóle, ale także jego nieprawidłowe, czy niepełne wykonanie. Mając na uwadze dobro prawem chronione jakim jest prawo do sądu, stronie niewątpliwie należy umożliwić uzupełnienie braków skargi. Jeżeli jednak z takiej możliwości nie skorzystała w sposób odpowiedni, wówczas ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania. Okoliczność, że strona jest reprezentowana przez pełnomocnika w niczym nie zmienia powyższego, co do znaczenia i charakteru prawa do sądu. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela (pełnomocnika) i w zakresie jego umocowania powoduje bowiem powstanie praw lub obowiązków bezpośrednio po stronie reprezentowanego. Tym samym wszelkie działania i zaniechania pełnomocnika w podejmowaniu określonych czynności procesowych odnoszą skutek prawny wobec mocodawcy (por. postanowienie NSA z 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 2179/13, LEX nr 1452753). Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w treści art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a. Z przepisów tych wynika, że każde nieuzupełnienie właściwie rozpoznanych istotnych braków formalnych skargi, skutkuje jej odrzuceniem. O takim braku formalnym skargi można mówić również wówczas, gdy strona składając skargę nie dołączyła pełnomocnictwa odpowiadającego swoim zakresem przedmiotowi sprawy, która została wszczęta na skutek wniesienia tej skargi. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż niedołączenie do skargi pisemnego pełnomocnictwa jest brakiem formalnym, który podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 23 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 361/07, LEX nr 471052). Oczywistym jest przy tym, iż chodzi o pełnomocnictwo pozwalające na jednoznaczne i prawidłowe zidentyfikowanie osoby pełnomocnika, oraz określenie zakresu umocowania pełnomocnika oraz że nieuzupełnienie tego braku skutkuje odrzuceniem skargi w myśl powołanych wyżej przepisów. W niniejszej sprawie, przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci braku pełnomocnictwa została skutecznie doręczona na adres kancelarii autora skargi, w dniu 6 lipca 2016 r. Siedmiodniowy termin do wykonania wezwania we wskazanym wyżej zakresie rozpoczął zatem swój bieg w dniu następnym, tj. 7 lipca 2016 r. i upłynął z dniem 13 lipca 2015 roku. W terminie tym złożono jedynie pełnomocnictwo do działania w imieniu jednej ze skarżących – G. L. Oznacza to, że brak formalny skargi H. S., A. S., D. S., T. S., M. S., B. S., nie został uzupełniony w sposób umożliwiający nadanie sprawie dalszego biegu. Wobec powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd orzekł o odrzuceniu skargi H. S., A. S., D. S., T. S., M. S., B. S., jak w sentencji.