II FSK 3486/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Nasierowska, Sędziowie: NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), WSA del. Małgorzata Bejgerowska, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach działającego z upoważnienia Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 540/16 w sprawie ze skargi C. [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 18 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, 2) zasądza od C. [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 540/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: "WSA") po rozpoznaniu skargi C. [...] spółki z o.o. z siedzibą w K. (dalej: "Spółka"), uchylił indywidualną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach działającego z upoważnienia Ministra Finansów (dalej: "organ interpretacyjny") z dnia 18 lutego 2016 r. w przedmiocie przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy wnioskodawca będzie zobowiązany do pobrania jako płatnik podatku u źródła z tytułu usług wykonywanych przez spółkę indyjską. Podstawą powyższego orzeczenia był art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Z uzasadnienia wyroku WSA wynika, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Spółka wskazała, że podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Jest podmiotem należącym do międzynarodowej grupy kapitałowej. W ramach grupy planowane jest wprowadzenie nowego modelu biznesowego w zakresie świadczenia określonych usług przez centrum usług wspólnych zlokalizowane w Polsce (tj. przez Spółkę), z możliwością podzlecenia wykonania wybranych usług innym podmiotom, w tym spółce powiązanej zlokalizowanej w Indiach, będącej rezydentem podatkowym tego kraju (dalej: "Spółka indyjska"). Zgodnie z przyjętymi założeniami biznesowymi w pierwszej kolejności wszelkie koszty świadczenia usług będą alokowane do Spółki, a następnie pozostałe podmioty wchodzące w skład grupy kapitałowej będą obciążane kosztami związanymi ze wskazanymi usługami przez Spółkę. W ramach opisanego modelu współpracy, w związku z zaangażowaniem Spółki indyjskiej, Spółka będzie dokonywała wypłaty wynagrodzenia na rzecz Spółki indyjskiej z tytułu świadczenia w szczególności następujących kategorii usług (określonych szczegółowo w umowie zawartej przez strony): a) wsparcie w procesowaniu zobowiązań; b) wsparcie w procesowaniu należności; c) raportowanie księgowe; d) wsparcie w procesach EXIM (procesy pomocnicze dla usług importu i eksportu); e) wsparcie w zakresie sprawozdawczości finansowej. Usługi wykonywane w ramach powyższych obszarów będą czynnościami powtarzalnymi, wykonywanymi według z góry ustalonych procedur lub standardów, będąc w swojej istocie usługami księgowymi i usługami polegającymi na przetwarzaniu danych. Usługi będą świadczone przez Spółkę indyjską na terytorium Indii. Ponadto Spółka będzie posiadała certyfikat rezydencji Spółki indyjskiej, potwierdzający rezydencję dla celów podatkowych tego podmiotu, wydany przez właściwy organ administracji podatkowej Indii. W związku z powyższym zdarzeniem zadano następujące pytanie: Czy wypłacane przez Spółkę na rzecz Spółki indyjskiej wynagrodzenie z tytułu usług wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego, mieści się w dyspozycji art. 13 ust. 4 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Indii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzonej w Warszawie dnia 21 czerwca 1989 r. (Dz. U. z 1990 r. Nr 8, poz. 46) zmienionej protokołem podpisanym w dniu 29 stycznia 2013 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Indii o zmianie Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, a Rządem Republiki Indii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzonej w Warszawie dnia 21 czerwca 1989 r. (Dz. U. z 2014 r., poz. 1336, dalej: "Umowa polsko-indyjska") i w efekcie Spółka będzie zobowiązana do pobrania, jako płatnik, podatku u źródła? Zdaniem Wnioskodawcy, wypłacane przez Spółkę na rzecz Spółki indyjskiej wynagrodzenie z tytułu usług wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego, nie mieści się w dyspozycji art. 13 ust. 4 Umowy polsko-indyjskiej i w efekcie Spółka nie będzie zobowiązana do pobrania, jako płatnik, podatku u źródła. W interpretacji indywidualnej z dnia 18 lutego 2016 r., organ interpretacyjny uznał powyższe stanowisko za nieprawidłowe. Dokonując analizy poszczególnych przepisów mowy polsko-indyjskiej, organ podatkowy stanął na stanowisku, że usługi świadczone przez Spółkę indyjską na rzecz Spółki mają szeroko rozumiany charakter usług technicznych, o których mowa w art. 13 ust. 4 umowy polsko-indyjskiej. Usługi te pomagają Spółce w procesie zarządzania, mają także charakter doradczy oraz pomocniczy (techniczny). Dzięki tym usługom Spółka może podejmować odpowiednie kroki co do planowania swojej działalności w przyszłości. To oznacza, że wymienione usługi, co do zasady będą mogły być opodatkowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednakże, aby taka sytuacja miała miejsce i nastąpił pobór podatku u źródła na podstawie umowy polsko-indyjskiej, warunkiem koniecznym jest istnienie odpowiednich regulacji krajowych nakładających taki ciężar podatkowy na określone kategorie dochodów, na co wskazuje użycie w art. 13 umowy polsko-indyjskiej sformułowania "zgodnie z prawem tego Państwa". W badanej sprawie nie ulega wątpliwości, że omawiane usługi powinny być rozumiane jako usługi techniczne objęte zakresem art. 13 polsko-indyjskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania i wynagrodzenie uzyskane z tego tytułu, jako opłaty za usługi techniczne, podlega opodatkowaniu w Polsce. We wniesionej do WSA, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa skardze, Spółka zarzuciła: – błędną wykładnię art. 13 ust. 4 umowy polsko-indyjskiej, a w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 851 ze zm., dalej: "u.p.d.o.p.") w zw. z art. 13 ust. 2 umowy polsko-indyjskiej, poprzez dokonanie wykładni rozszerzającej pojęcia usługi techniczne, nieznajdującej oparcia w treści art. 13 ust. 4 umowy polsko-indyjskiej i skutkującej uznaniem, że pojęcie usług technicznych obejmuje także usługi wskazane przez Spółkę; – błędną wykładnię art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p., poprzez dokonanie wykładni rozszerzającej wyrażenia "świadczenia o podobnym charakterze" nieznajdującej oparcia w jasnej treści literalnej tego przepisu; – art. 14c § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "o.p."), przez brak sporządzenia uzasadnienia oceny stanowiska Spółki, a jedynie arbitralne stwierdzenie, że zdaniem organu usługi świadczone przez Spółkę indyjską mają szeroko rozumiany charakter usług technicznych, o których mowa w art. 13 ust. 4 umowy polsko - indyjskiej; – art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p., przez działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organu w związku z faktem, że organ podatkowy w wydanej interpretacji uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe, podczas gdy w zbliżonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, została wydana interpretacja indywidualna z odmiennym rozstrzygnięciem, tj. korzystnym dla Spółki oraz dokonanie wykładni rozszerzającej art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p., która nie znajduje oparcia w jasnej treści literalnej tego przepisu; – art. 14b § 3 o.p., poprzez ingerencję organu podatkowego w przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA wskazał, że spór pomiędzy stronami dotyczy odpowiedzi na pytanie, czy indyjski kontrahent Spółki jest w świetle norm zawartych w art. 13 ust. 4 umowy polsko-indyjskiej, zobowiązany do poniesienia ciężaru podatkowego wobec Rzeczypospolitej Polskiej. Odwołując się do postanowień art. 13 ust. 1 i 2 umowy polsko – indyjskiej WSA podniósł, że należności licencyjne i opłaty za usługi techniczne, powstające w Umawiającym się Państwie, wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie. Jednakże, takie należności lub opłaty za usługi techniczne mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie, w którym powstają i zgodnie z prawem tego Państwa, lecz gdy osoba uprawniona do należności lub opłat za usługi techniczne ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, to podatek ustalony w ten sposób nie może przekroczyć 15 % kwoty należności licencyjnych lub opłat za usługi techniczne brutto. Z kolei zgodnie z art. 13 ust. 4 umowy polsko-indyjskiej określenie "opłaty za usługi techniczne", znajdujące się w tym przepisie, oznacza wszelkiego rodzaju opłaty inne niż te wymienione w artykułach 15 i 16 będące wynagrodzeniem za usługi menadżerskie, techniczne lub doradcze, włącznie z dostarczaniem usług personelu technicznego lub innego personelu. Zatem z przepisu tego wynika, że usługi techniczne obejmują także usługi o charterze menadżerskim i doradczym. Jednak Umowa polsko-indyjska nie precyzuje na czym miałyby one polegać. Pojęcie usług technicznych nie jest również wyjaśnione w Komentarzu do Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku. W tej sytuacji, jak słusznie podniosła Spółka, zgodnie z art. 3 ust. 2 umowy polsko-indyjskiej, przy stosowaniu Umowy, jeżeli z treści przepisu nie wynika inaczej, jakiekolwiek określenie, nie zdefiniowane w niej odmiennie, będzie miało takie znaczenie, jakie ma według prawa tego Państwa w zakresie podatków, których dotyczy Umowa. Pojęcie "usług technicznych" nie zostało jednak zdefiniowane także w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych. Wobec powyższego zasadnie Spółka podniosła, że należy odwołać się do rozumienia tych pojęć funkcjonujących w języku potocznym. Zgodnie z internetowym Słownikiem Języka Polskiego PWN (http://sjp.pwn.pl/), "menadżer" oznacza "osobę zarządzającą przedsiębiorstwem lub jego częścią", natomiast "zarządzać" oznacza "wydać polecenie, sprawować nad czymś zarząd". Pojęcie "techniczny" oznacza "odnoszący się do techniki jako dziedziny wiedzy", "używany przy kreśleniu projektów maszyn, urządzeń, rozwiązań architektonicznych, planów, map itp.", "dotyczący techniki wykonywania jakichś czynności lub sposobu realizacji czegoś". Z kolei "Doradczy" to "służący radą", "doradzający". Zdaniem WSA nie ulega wątpliwości, że usługi zawarte w opisie zdarzenia przyszłego wykonywane przez Spółkę indyjską, polegające na wsparciu w procesowaniu zobowiązań, wsparciu w procesowaniu należności, raportowaniu księgowym, wsparciu w procesach EX1M (procesy pomocnicze dla usług importu i eksportu),wsparciu w zakresie sprawozdawczości finansowej, będące powtarzalnymi czynnościami wykonywanymi według z góry ustalonych procedur lub standardów, nie mają charakteru: - menadżerskiego, gdyż istota omawianych usług w żadnym wypadku nie jest związana z usługami menadżerskimi i usługi te nie służą zarządzaniu działalnością Spółki; - technicznego, ponieważ istotą tych usług nie jest udostępnianie pracownikom Spółki wiedzy technicznej ani specjalistycznej w określonych dziedzinach ani przygotowywanie projektów technicznych, nie są one również związane z maszynami lub urządzeniami; - doradczego, bowiem zasadniczym celem świadczonych usług nie jest także udzielanie Spółce specjalistycznych porad. Organ interpretacyjny nie uzasadnił na jakiej podstawie uznał, że usługi świadczone przez Spółkę indyjską pomagają Spółce polskiej w zarządzaniu, mają charakter doradczy oraz pomocniczy – techniczny, pomagający planować działalność w przyszłości. W opinii WSA, stanowisko organu uznające argumentację Spółki co do wykładni przepisów umowy polsko-indyjskiej i u.p.d.o.p. za niezasadną, jest lakoniczne i nie zawiera przekonującego uzasadnienia. W istocie stanowi ono nieuprawnioną rozszerzającą wykładnię pojęcia "usługi techniczne" i "świadczenia o podobnym charakterze", a taka wykładnia regulacji nakładających obowiązki podatkowe jest nieuprawniona. Nawet jeśliby uznać, że wynagrodzenie za usługi wskazane przez Spółkę mieszczą się w katalogu należności podlegających podatkowi u źródła z art. 21 ust.1 pkt 2a u.p.d.o.p., to z uwagi na to, że usługi te nie mieszczą się w dyspozycji art. 13 ust. 4 umowy polsko-indyjskiej, a ta regulacja została wskazana we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, Spółka słusznie uznała, że nie będzie zobowiązana do poboru podatku u źródła. Odmienne i nieuzasadnione stanowisko organu należało uznać za błędne, bowiem naruszające art. 13 ust. 4 umowy polsko-indyjskiej i art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p. Brak argumentacji i niezachowanie prawidłowych reguł wykładni prawa podatkowego, o czym mowa wyżej, stanowi również naruszenie art. 14c § 2 o.p. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia, organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi i jej oddalenie, a także zasądzenie kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p. oraz art. 13 ust. 4 umowy polsko-indyjskiej, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wypłacane przez Spółkę na rzecz Spółki indyjskiej wynagrodzenie z tytułu usług wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego, nie mieści się w dyspozycji art. 13 ust. 4 umowy polsko – indyjskiej i w efekcie Spółka nie będzie zobowiązana do pobrania, jako płatnik, podatku u źródła; II. przepisów postępowania, tj. art. 146 § 1 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 14c § 2 o.p., poprzez uwzględnienie skargi Spółki, uchylenie zaskarżonej interpretacji i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie przez WSA, iż w wydanej przez organ interpretacji naruszono art. 14c § 2 o.p., poprzez niezawarcie w niej szczegółowej i jednoznacznej argumentacji, brak argumentacji i niezachowanie prawidłowych reguł wykładni prawa podatkowego, stanowi zdaniem WSA naruszenie art. 14c § 2 o.p. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów postępowania, tj. art. 146 § 1 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 14c § 2 o.p., poprzez uwzględnienie skargi Spółki, uchylenie zaskarżonej interpretacji i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie przez WSA, iż w wydanej przez organ interpretacji, naruszono art. 14c § 2 o.p., poprzez niezawarcie w niej szczegółowej i jednoznacznej argumentacji, brak argumentacji i niezachowanie prawidłowych reguł wykładni prawa podatkowego. W rozpoznawanej sprawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, WSA w sposób właściwy określił istotę sporu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że spór pomiędzy stronami dotyczy odpowiedzi na pytanie, czy indyjski kontrahent Spółki jest w świetle norm zawartych w art. 13 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 Umowy polsko-indyjskiej o unikaniu podwójnego opodatkowania, zobowiązany do poniesienia ciężaru podatkowego wobec Rzeczypospolitej Polskiej. Należy przypomnieć, że stosownie do postanowień art. 13 ust. 1 i ust. 2 Umowy polsko-indyjskiej, należności licencyjne i opłaty za usługi techniczne, powstające w Umawiającym się Państwie, wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie. Zgodnie zaś z zapisem art. 13 ust. 4 Umowy polsko-indyjskiej, określenie "opłaty za usługi techniczne", znajdujące się w tym przepisie, oznacza wszelkiego rodzaju opłaty inne niż te wymienione w artykułach 15 i 16 będące wynagrodzeniem za usługi menadżerskie, techniczne lub doradcze, włącznie z dostarczaniem usług personelu technicznego lub innego personelu. Słusznie zatem zauważa WSA, iż z przepisu tego wynika, że usługi techniczne obejmują także usługi o charterze menadżerskim i doradczym. Rzeczywiście Umowa polsko-indyjska nie precyzuje jednak, na czym miałyby one polegać. Pojęcie "usług technicznych" nie jest również objaśnione w Komentarzu do Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku. W takim przypadku, przy zastosowaniu zapisu art. 3 ust. 2 Umowy polsko-indyjskiej, jakiekolwiek określenie nie zdefiniowane w Umowie polsko-indyjskiej odmiennie, będzie miało takie znaczenie, jakie ma według prawa tego Państwa w zakresie podatków, których dotyczy Umowa. Przy braku również definicji "usług technicznych" w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, niewątpliwie należy odwołać się do wykładni językowej, systemowej, jak również wykładni historycznej. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wszystkie wyżej wymienione rodzaje wykładni prawa zastosował organ interpretacyjny w uzasadnieniu wydanej Spółce w dniu 18 lutego 2016 r. interpretacji, w przedmiocie przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych (zob. str. 5,6,7 i 8). Jeżeli zatem WSA nie podzielił wniosków płynących z zastosowanych przez organ interpretacyjny wykładni omawianych przepisów, powinien w sposób wyczerpujący odnieść się do nich, przedstawiając szeroką własną argumentację. Niestety takiej argumentacji nie może zastąpić odwoływanie się do internetowego Słownika Języka Polskiego PWN (http://sjp.pwn.pl/), bez podania daty, pod jaką z danego hasła skorzystano. WSA nie zaprezentował tu w oparciu o powyższe źródło wyjaśnienia słów "usługa techniczna", lecz zwrotów "menadżer", "techniczny, "doradczy". Nie próbował natomiast odszukać definicji słownikowych pojęcia "wsparcie – w procesowaniu zobowiązań", "wsparcia - w procesach EXIM", "wsparcie" – w sprawozdawczości finansowej". Uzasadnienia danego stanowiska nie może stanowić jednozdaniowe stwierdzenie WSA: "Skoro więc wynagrodzenie za usługi opisane w zdarzeniu przyszłym nie stanowi opłat za usługi techniczne i nie mieści się ono w dyspozycji art. 13 ust. 4 umowy polsko-indyjskiej, to stanowisko skarżącej uznać należy za prawidłowe, natomiast zaskarżoną interpretację za wadliwą." (zob. str. 14 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Nie przekonujące są także wywody WSA o zastosowaniu przez organ interpretacyjny szerokiej wykładni przepisów art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p. Nie wyjaśniono dlaczego ta wykładnia jest niezgodna z literalnym brzmieniem przepisu. W tej sytuacji WSA w zaskarżonym wyroku wyczerpująco nie uzasadnił, dlaczego stanowisko organu interpretacyjnego uznał za błędne. Nie uzasadnił także, na czym przy "brak argumentacji i niezachowanie prawidłowych reguł wykładni prawa podatkowego", polegało również naruszenie przez ten organ przepisu art. 14c § 2 o.p. Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze powyższe wywody, za przedwczesne uznaje w rozpatrywanej sprawie na tym etapie danej sprawy, ustosunkowanie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p. oraz art. 13 ust. 4 umowy polsko-indyjskiej, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wypłacane przez Spółkę na rzecz Spółki indyjskiej wynagrodzenie z tytułu usług wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego, nie mieści się w dyspozycji art. 13 ust. 4 umowy polsko – indyjskiej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 185 § 1 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami skargi kasacyjnej, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.