I OZ 1747/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 691/16 o odrzuceniu skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie. 2 Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę D. B. na sprecyzowaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Rozstrzygnięcie to zapadło w następujących stanie faktycznym i prawnym sprawy: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] marca 2013 r. cofającą D. B. uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. A,B,T. Powyższą decyzję organ przesłał na adres do doręczeń: ul. [...] podany przez D. B. w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] marca 2013 r. (karta 38 akt administracyjnych). Przesyłkę zawierającą ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. doręczono pod wskazanym adresem pracownikowi Kancelarii Adwokackiej [...] w dniu [...] czerwca 2013 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach administracyjnych) z pouczeniem o prawie wniesienia od niej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. W dniu [...] maja 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) D. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na wyżej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. W skardze wskazał, że w postępowaniu przed organem I i II instancji występował bez pełnomocnika, zaś korespondencja była kierowana na jego adres w K. [...], podany jako adres do doręczeń. Biorąc pod uwagę, że żaden prawnik z tej firmy nie był pełnomocnikiem skarżącego w przedmiotowym postępowaniu, nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. Jego zdaniem bieg terminu do wniesienia skargi rozpoczął się w dniu [...] kwietnia 2016 r., tj. w dniu doręczenia mu zaskarżonej decyzji. W dniu [...] maja 2016 r. skarżący uiścił wpis od skargi w kwocie 200 zł. Zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji skargę tę odrzucił wskazując, iż przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję w dniu [...] czerwca 2013 r. odebrała M. B. pracownik Kancelarii Adwokackiej [...], znajdującej się pod adresem do korespondencji wskazanym przez skarżącego. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że pracownik ten podjął się oddania pisma adresatowi. Sąd meriti podkreślił, że to na adresacie przesyłki spoczywa odpowiedzialność za ewentualne zaniedbania osób wskazanych w art. 43 K.p.a., którzy podjęli się odbioru i przekazania przesyłki. Przyjęcie odwrotnej koncepcji zawsze umożliwiałoby obalenie domniemania skuteczności doręczenia z powodu braku przekazania przesyłki przez uprawnioną osobę. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji wskazał, że w kontekście art. 42 § 1 K.p.a., skoro pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy, to uprawniona jest teza, że wybór miejsca doręczenia należy, co do zasady, do organu administracji publicznej, przed którym toczy się sprawa. Zasada ta doznaje ograniczenia jedynie wówczas, gdy strona spośród miejsc wymienionych w art. 42 § 1 K.p.a. wybiera i wskazuje adres do doręczeń. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Skarżący w swoim odwołaniu z dnia [...] marca 2013 r. dwukrotnie wskazał adres dla doręczeń "ul. [...] K.". Zdaniem Sądu I instancji nic nie stoi na przeszkodzie, aby strona wskazywała adres do korespondencji inny niż miejsce zamieszkania czy zameldowania, np. adres osoby z rodziny, czy z sąsiedztwa, i w sposób dorozumiany umocowała obecne tam osoby do odbioru wszelkiej korespondencji kierowanej na taki adres. Istotne jest bowiem, aby strona podała taki adres, który umożliwia odebranie korespondencji. W ocenie Sądu meriti taki właśnie adres wskazano w niniejszej sprawie, a co istotne - pracownik Kancelarii podjął się odbioru i przekazania korespondencji skierowanej do strony na ten adres. Zgodnie z art. 41 § 1 K.p.a. na stronie spoczywał, w przypadku uznania, że osoby uprawnione do odbioru korespondencji w Kancelarii nie są umocowane do odbioru pism adresowanych do strony, obowiązek zawiadomienia organu administracji o każdej zmianie swego adresu – czego jednak nie uczyniono, tym samym podtrzymując wskazane w odwołaniu miejsce doręczania korespondencji, a pracownika Kancelarii czyniąc zobowiązanym do odbioru wszelkich pism. W konsekwencji skoro zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2013 r., zawierająca pouczenie o trybie i terminie zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego, została doręczona pod adresem wskazanym przez skarżącego M. B. - pracownikowi Kancelarii Adwokackiej [...] w dniu [...] czerwca 2013 r., to 30 - dniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu [...] lipca 2013 r. Tymczasem D. B. skargę na wyżej wymienioną decyzję wniósł w dniu [...] maja 2016 r. Przeto skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a. Zażalenie na to postanowienie wniósł D. B. postulując jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Zdaniem autora zażalenia M. B. nie jest i nigdy nie była dorosłym domownikiem skarżącego, sąsiadem ani dozorcą, zatem nie sposób przyjąć, aby którakolwiek z cech wymienionych w art. 43 K.p.a. jej dotyczyła. W jego ocenie winę za błędne doręczenie przesyłki ponosi pracownik poczty, zatem skarżącego nie mogą obciążać tego negatywne konsekwencje. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę składa się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z art. 54 § 1 wynika, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargę wniesioną po upływie terminu sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Z powołanych wyżej przepisów wynika, że strona skarżąca jest zobowiązana wnieść skargę za pośrednictwem organu, którego działanie jest jej przedmiotem, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2013 r. została doręczona w dniu [...] czerwca 2013 r. na podany przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji adres do doręczeń "ul. [...] K.". Przesyłkę odebrała M. B., składając podpis w rubryce 1b zwrotnego potwierdzenia odbioru. Zatem 30-dniowy termin przewidziany na wniesienie skargi upłynął w dniu [...] lipca 2013 r. Zaznaczyć należy, że termin ten jest terminem ustawowym i sąd nie jest uprawniony do modyfikacji jego długości. W zaistniałej sytuacji, skoro przekroczenie terminu nastąpiło, to Wojewódzki Sąd Administracyjny miał obowiązek uwzględnić z urzędu jego upływ i z tej przyczyny odrzucić skargę. Zasadniczo poza zakresem rozpoznania w niniejszej sprawie pozostaje zagadnienie sposobu doręczenia zaskarżonej decyzji i okoliczności z tym związanych, bowiem Sąd I instancji, stwierdzając wniesienie skargi przez D. B. z uchybieniem ustawowego terminu zobligowany był tę skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Okoliczności powołane przez skarżącego, kwestionujące prawidłowość doręczenia zaskarżonej decyzji i brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi mogłyby być rozpatrywane jedynie w przypadku, gdyby stanowiły podstawę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, którego w niniejszej sprawie nie złożono. Na tym etapie postępowania nie podważył on natomiast domniemania prawidłowości doręczenia na podany przez siebie adres. Przesłanki z art. 43 K.p.a. zostały spełnione, gdyż zarówno adres, jak i cechy osoby, która przesyłkę odebrała i podjęła się doręczyć adresatowi, odpowiadają hipotezie tego przepisu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia. ----------------------- 2