I SA/Bk 793/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz,, sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant referent stażysta Mateusz Kownacki, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 września 2016 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "A." A. D. na negatywne rozstrzygnięcie Zarządu Województwa P. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu "Instalacja układu mikrokogeneracyjnego na biogaz szansą na rozwój przedsiębiorstwa A." oddala skargę. Przedsiębiorstwo "A." (dalej powoływane jako Wnioskodawca, Skarżąca) w dniu [...] grudnia 2015 r. wystąpiło do Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa P. na lata 2014-2020 (dalej powoływana również jako IZ RPOWP) z wnioskiem o dofinansowanie projektu pt. "Instalacja układu mikrokogeneracyjnego na biogaz szansą na rozwój przedsiębiorstwa A." na kwotę 219 300 zł. IZ RPOWP pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. wezwała do uzupełnienia braków formalnych wniosku, zaś pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. o doprecyzowanie i uszczegółowienie informacji zawartych w załączniku nr 6 – Kosztorys inwestorki oraz poprawę omyłki pisarskiej w załączniku nr 7. Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. sygn. [...] Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Po. na lata 2014-2020 - Zarząd Województwa P. (dalej jako IZ RPOWP) poinformowała Skarżącego, że wniosek nr [...] pt. Instalacja układu mikrokogeneracyjnego na biogaz szansą na rozwój przedsiębiorstwa A. złożony w konkursie ogłoszonym dla Osi Priorytetowej V. Gospodarka niskoemisyjna Działania 5.1. Energetyka oparta na odnawialnych źródłach energii Priorytet inwestycyjny 4.1. Wspieranie wytwarzania i dystrybucji energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych, którego dokumentacja dostępna jest na stronie internetowej RPOWP na lata 2014-2020, został odrzucony z powodu niespełnienia kryteriów dopuszczających ogólnych (obligatoryjnych): - Kryterium nr 1 pn. Informacje zawarte w różnych częściach wniosku, biznes planu/studium wykonalności oraz załączników są ze sobą spójne. - Kryterium nr 3 pn. Wydatki kwalifikowane projektu są zgodne z zasadami działania, precyzyjnie określone, racjonalne i niezbędne do realizacji celów projektu - Czy wskazane wydatki kwalifikowane projektu są racjonalne? - Kryterium nr 4 pn. Wykonalność techniczna projektu - Czy wnioskodawca posiada niezbędne prawa własności, pozwolenia, licencje itp. niezbędne w realizacji projektu lub czy uzyskanie odpowiednich praw, pozwoleń, licencji itp. zostało w projekcie uwzględnione i jest prawdopodobne? Czy wnioskodawca posiada odpowiednie zasoby techniczne i ludzkie niezbędne do prawidłowej realizacji projektu lub czy wiarygodnie opisał sposób pozyskania tych zasobów? Czy harmonogram realizacji projektu jest racjonalny i wykonalny? - Kryterium nr 6 pn. Wnioskodawca zapewni trwałość projektu (jeśli dotyczy) Czy z przedstawionych przez wnioskodawcę dokumentów wynika, że cele projektu zostaną utrzymane po zakończeniu jego realizacji oraz że projekt nie będzie poddany znaczącym modyfikacjom? oraz merytorycznych dopuszczających szczególnych: - Kryterium nr 1 pn. Zagospodarowanie ciepła (jeśli dotyczy). Skarżące przedsiębiorstwo złożyło protest, w którym szczegółowo wskazano kryteria wyboru projektu, z których oceną się nie zgadza wraz z uzasadnieniem. Skarżący zarzucił nieprawidłową interpretację przeprowadzoną przez oceniających, szczegółowych informacji zawartych w dokumentacji konkursowej. Po rozpatrzeniu protestu, IZ RPOWP pismem z dnia [...] lipca 2016 r., Nr [...] poinformowała Skarżącego o negatywnym rozpatrzeniu protestu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, IZ RPOWP odnosząc się do poszczególnych kryteriów (kwestionowanych przez Skarżącego) argumentowało dlaczego stanowisko osób oceniających było prawidłowe. W zakresie kryterium 1, dotyczącego spójności biznes planu/studium wykonalności, organ wskazał, że z biznes planu wynikało, że szacowana roczna wyprodukowana ilość energii elektrycznej wynosić będzie 16.000 kWh zaś cieplnej 58.000 kWh. Natomiast z przedłożonej koncepcji wynika, że uzysk energii elektrycznej na rok wyniesie 68.000 kWh zaś uzysk energii cieplnej 246.500 kWh. Obie wartości znacznie się różnią. Weryfikacja przedłożonych dokumentów potwierdza wykazaną niespójność istotnych treści wniosku, tym samym oceniający nie był w stanie potwierdzić ile faktycznie planowana instalacja wyprodukuje rocznie energii. Na etapie złożonego protestu Wnioskodawca wyjaśnił, iż "ilość wyprodukowanej energii podana w koncepcji odnosi się do warunków idealnych/laboratoryjnych, których nie można zagwarantować w praktyce i jest to wartość maksymalna. Dlatego w rzeczywistości układ wyprodukuje znacznie mniejsze ilości energii". Niestety tych informacji zabrakło na etapie konstruowania wniosku o dofinansowanie. Organ zaznaczył, że w ramach procedury odwoławczej nie dokonuje się ponownej oceny projektu, a jedynie sprawdza zgodność z prawem przeprowadzonej już oceny w zakresie jej zgodności z kryteriami wyboru zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący. Tym samym wszystkie dodatkowe informacje przedłożone w proteście, nawet istotne z punktu widzenia przedmiotowej kwestii, nie mogą być brane pod uwagę, ponieważ oceniający nie mieli możliwości zapoznania się z nimi. Organ podobnie ocenił zarzuty dotyczące kryterium 3 - dotyczącego wydatków kwalifikowanych i ich zgodności z zasadami działania i racjonalności. Organ wskazał, że w ramach zgłoszonego do wsparcia zamierzenia inwestycyjnego Skarżący założył, iż produkcja energii przez instalację wyniesie 16.000 kWh energii elektrycznej i 58.000 kWh energii cieplnej rocznie. Jako podstawowe parametry agregatu mikrokogeneracyjnego wykazano nominalną elektryczną moc rzeczywistą na poziomie 8 kW a nominalną moc cieplną na poziomie 29 kW. Biorąc pod uwagę opis zawarty w Koncepcji instalacji układu mikrokogeneracyjnego na biogaz 8 kWe zakładający roczny uzysk energii elektrycznej w wysokości 68 000 kWh i 246 500 kWh energii cieplnej organ zgodził się z opinią członków KOP, którzy jednolicie stwierdzili, iż wskazane wydatki kwalifikowalne projektu nie są racjonalne z uwagi na fakt, iż instalacja ma większe moce wytwórcze niż wskazane przez Skarżącego osiągi roczne. Ich zdaniem niewykorzystanie pełnych mocy wytwórczych instalacji nie jest w tej sytuacji racjonalne z punktu widzenia realizacji projektu. Złożone przez Wnioskodawcę wyjaśnienia na etapie protestu, z uwagi na ich brak w samym wniosku i projekcie, nie mogły wpłynąć na ocenę prawidłowości dokumentacji aplikacyjnej. Raz jeszcze organ podkreślił, że dodatkowe informacje niewynikające z treści wniosku, a zawarte w środku odwoławczym jakim jest protest, nie są brane pod uwagę przy jego rozpatrywaniu, jako mające wpływ na dokonaną ocenę wniosku. Odnośnie kryterium nr 4, dotyczącego wykonalności technicznej projektu, organ za niezasadny uznał zarzut błędnej jego oceny. IZ RPOWP podzieliła zastrzeżenia osób oceniających, że Wnioskodawca niedostatecznie opisał sposób instalacji układu mikrokogeneracyjnego na biogaz 8 kW pod względem technicznym, co uniemożliwiło ocenę, czy w takim zakresie spełnione są wymagania dla posiadania pozwolenia na budowę. Wskazano, że Wnioskodawca wskazał, że agregat będzie usytuowany w bezpośredniej styczności z dotychczasowym budynkiem mieszkalnym – jednakże nie przedstawił informacji co do sposobu jego posadowienia, zabezpieczenie przed wpływem warunków atmosferycznych, a co za tym idzie konieczności pozyskania pozwolenia na budowę. Podkreślono, iż Skarżący jest zobowiązany do przedstawienia we wniosku informacji w sposób wyczerpujący, konkretny i czytelny. Jeśli Skarżący nie zawarł danych, które były istotne dla oceny danej kwestii, to oceniający mają prawo uznać, iż informacje w tym zakresie nie zostały przedstawione w sposób wystarczający. Weryfikacja dokumentacji aplikacyjnej na etapie procedury odwoławczej potwierdziła, iż zabrakło wystarczających informacji dotyczących technicznych aspektów instalacji układu mikrokogeneracyjnego, tym samym wątpliwości oceniających co do konieczności pozyskania pozwolenia na budowę były zasadne. Organ wskazał także, że analiza dokumentacji aplikacyjnej na etapie odwoławczym potwierdziła, że Wnioskodawca nie zawarł informacji w jaki sposób zamierza sprzedawać wyprodukowaną energię odbiorcom końcowym. W kwestii harmonogramu projektu w aspekcie jego realizacji i wykonalności, organ wskazał, że złożony przez Skarżącego wniosek, poza jednym zdaniem, nie zawierał harmonogramu realizacji inwestycji. Brak opisu prac i zadań jakie mają być realizowane w ramach projektu, nie pozwalają na ocenę, czy taki harmonogram jest racjonalny i wykonalny. W zakresie kryterium 6, dotyczącego trwałości projektu i utrzymania celów projektu organ stwierdził, że zgodnie z przewodnikiem o kryteriach, dofinansowana infrastruktura powinna spełnić swoją funkcję zgodnie z projektem i nie może zmieniać się charakter jej własności. Tymczasem Skarżący wskazał, że zamierza udostępnić układ do prowadzenia prac badawczych, jednakże nie opisał na czym to udostępnianie miałoby polegać. Podkreślił, że wnioskodawca "przewiduje dalsze kontynuowanie współpracy, których celem jest dalsze ulepszanie istniejących rozwiązań i dostosowania do specyfiki regionu", jednakże nie wskazał na czym będą polegały te badania w celu jej rozbudowy i czy nie wpłynie to na utrzymanie celów analizowanego projektu. Podkreślono, że prowadzenie badań nie jest przedmiotem konkursu, w ramach którego aplikuje Wnioskodawca. W zakresie kryterium 1 – szczegółowego, dotyczącego zagospodarowania ciepła, organ wskazał, że weryfikacja złożonej dokumentacji wykazała, że Wnioskodawca nie zawarł jednoznacznych zapisów gwarantujących, że on jako osoba fizyczna, mająca miejsce zamieszkania pod adresem tożsamym z miejscem realizacji inwestycji nie będzie czerpał korzyści z wyprodukowanej energii. Oświadczył, że wyprodukowana energia będzie w części wykorzystywana na potrzeby własne, podczas gdy dokumentacja konkursowa dopuszcza jedynie możliwość wykorzystywana energii cieplnej na potrzeby własne prowadzonej działalności gospodarczej. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się Skarżąca i w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy: - art. 11 oraz art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 30 poz. 168 ze zm.; dalej powoływana jako "k.p.a.") poprzez brak rzetelnego uzasadnienia decyzji o odmowie przyznania środków finansowych przez organ opartej na subiektywnym przekonaniu organu, jak również poprzez zupełne zaniechanie przedstawienia uzasadnienia prawnego decyzji, w wyniku czego niemożliwa jest obiektywna ocena zasadności rozstrzygnięcia organu; - art. 15 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia i rozstrzygnięcia protestu przez organ II instancji tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia; - art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezrealizowanie zasady prawdy materialnej polegające na braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w wyniku braku wszechstronnego zebrania materiału dowodowego, z uwagi na fakt bezkrytycznego przyjęcia ustaleń organu I instancji, co w rezultacie uniemożliwiło dokonanie przez Instytucję Zarządzającą RPOWP rzetelnej i merytorycznej oceny zarzutów przedstawionych w odwołaniu od Decyzji Dyrektora Instytucji Organizującej Konkurs RPOWP; - art. 8 k.p.a w zw. z art. 37 ust. 1 i 2 oraz art. 49 ust.3 pkt 4 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2014 r., poz.1146 ze zm.) - poprzez nierzetelną ocenę projektu. Wskazując na powyższe, Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W uzasadnieniu skargi, Skarżąca podkreśliła, że analiza jakości poszczególnych uzasadnień do ocen cząstkowych potwierdza brak wiedzy ogólnej, umiejętności i doświadczenia, w dziedzinie objętej programem operacyjnym. Przedstawiła, w odniesieniu do poszczególnych kryteriów, dlaczego w jej ocenie, ocena dokonana przez osoby oceniające jest błędna i nierzetelna. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 61 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2014 r. poz. 1146 ze zm., dalej powoływana jako u.r.p.), w związku z art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej powoływana jako "p.p.s.a.". Sąd po przeprowadzeniu kontroli legalności oceny wniosku o dofinansowanie projektu dokonanej przez organ, jak również zgodności z prawem jego działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w informacji o rozpatrzeniu projektu, stwierdza, iż odpowiadają one prawu. Wbrew twierdzeniom skargi brak jest podstaw do uznania, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, co uzasadniałoby przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi - zgodnie z treścią art. 61 ust. 8 pkt 1 a) u.r.p. Na wstępie należy podkreślić, że jako oczywiście bezzasadne z przyczyn formalnych należało uznać te zarzuty skargi, które dotyczyły naruszenia przepisów k.p.a., w szczególności art. 7, art. 8, art. 11, art. 15 i art. 107 § 3 k.p.a. Na gruncie art. 50 u.r.p., wbrew twierdzeniom skargi, przepisy k.p.a., co do zasady nie mają zastosowania. Do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się bowiem przepisów k.p.a., z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Tym samym zasady wyrażone w art. 7, art. 8, art. 11 i art. 15 oraz elementy, które powinno zawierać uzasadnienie decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.) nie znajdują się wśród wyjątków od reguły niestosowania przepisów k.p.a. do postępowania w sprawie udzielania dofinansowania. Nie oznacza to jednak, że postępowanie w zakresie ubiegania się o dofinansowanie nie jest prowadzone w oparciu o pewne uniwersalne zasady i reguły, nie wynikają one jednak z przepisów k.p.a. lecz są zapisane w samej ustawie o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Zgodnie z art. 37 ust. 1 u.r.p. wybór projektów do dofinansowania musi być przeprowadzony w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny przy zapewnieniu wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Wybór projektów do dofinansowania następuje w trybie konkursowym lub pozakonkursowym (art. 38 ust. 1 u.r.p.). W trybie konkursowym, a w takim trybie następował wybór projektów w rozpoznawanej sprawie, wniosek o dofinansowanie projektu jest składany w ramach konkursu organizowanego i przeprowadzanego przez właściwą instytucję (art. 39 ust. 1 u.r.p.). Zgodnie z art. 39 ust. 2 u.r p. konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów (...). Konkurs jest przeprowadzany przez właściwą instytucję na podstawie określonego przez nią regulaminu (art. 41 ust. 1 u.r.p.), który m.in. określa kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 pkt 7 u.r.p.). Zasadniczy spór w sprawie dotyczy prawidłowości przeprowadzonej przez IZ RPOWP oceny materialnej wniosku Skarżącej o dofinansowanie projektu pt. "Instalacja układu mikrokogeneracyjnego na biogaz szansą na rozwój przedsiębiorstwa A." w zakresie spełniania przez tenże wniosek, poszczególnych kryteriów zapisanych w Przewodniku po kryteriach wyboru projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa P. na lata 2014-2010, Osi Priorytetowej V Gospodarka niskoemisyjna Działania 5.1. Energetyka oparta na odnawialnych źródłach energii. Zdaniem organu, wniosek Skarżącej nie spełniał czterech kryteriów dopuszczających ogólnych (obligatoryjnych) oraz jednego kryterium merytorycznego dopuszczającego szczególnego. Z kolei w ocenie Skarżącej, złożony wniosek spełniał wszystkie kryteria, zaś negatywna ocena wniosku wynikała z braku wiedzy ogólnej i doświadczenia osób oceniających wniosek. Dokonując oceny powstałego sporu, po analizie złożonej przez Skarżącą dokumentacji konkursowej oraz zasad wyboru projektów w ramach RPOWP na lata 2014-2020, w ocenie Sądu, rację należy przyznać organowi. Złożony przez Skarżącą wniosek był nieprecyzyjny, w swej treści zawierał częściowo sprzeczne zapisy, które nie pozwoliły na jego pozytywną ocenę przez osoby oceniające. W ocenie Sądu, słusznie osoby oceniające zakwestionowały złożony wniosek w zakresie kryterium 1 i 3, a dotyczących spójności wniosku, biznes planu i załączników oraz racjonalności i niezbędności wydatków. Skarżąca, w dołączonym do wniosku biznes planie wskazała, że szacowana ilość wyprodukowanej w ciągu roku energii elektrycznej wynosić będzie 16.000 kWh zaś energii cieplnej 58.000 kWh. Z kolei z przedłożonej koncepcji wynika, że uzysk energii elektrycznej i cieplnej będzie wynosił odpowiednio 68.000 kWh i 246.500 kWh. Obie wartości znacznie się różnią, zaś Skarżąca w złożonym wniosku w żadnej sposób nie wyjaśniła skąd się wzięły powyższe różnice. Dopiero w złożonym proteście, Skarżąca wyjaśniła, że ilość wyprodukowanej energii podana w koncepcji odnosi się do warunków idealnych/laboratoryjnych, których nie można zagwarantować w praktyce i jest to wartość maksymalna. Tym samym, w rzeczywistości układ wyprodukuje znacznie mniejsze ilości energii, podane w biznes planie. Powyższe rozbieżności w złożonym wniosku niewątpliwie mogły stanowić podstawę do uznania, że różne części wniosku i załączników do niego, nie są ze sobą spójne. Słusznie organ zaznaczył, negatywnie rozpoznając protest, że w ramach procedury odwoławczej nie dokonuje się ponownej oceny projektu, a jedynie sprawdza zgodność z prawem przeprowadzonej już oceny, tym samym wszystkie dodatkowe wyjaśnienia i informacje przedłożone w proteście nawet istotne dla sprawy, nie mogą być brane pod uwagę, ponieważ oceniający nie mieli możliwości zapoznania się z nimi. W ocenie Sądu słuszne jest również stanowisk organu, że wykorzystanie przez Skarżącą mocy wytwórczych projektowanej inwestycji jedynie w wysokości niewiele ponad 23% nie jest racjonalne z punktu widzenia realizacji projektu (kryterium 3). Finansowanie inwestycji ze środków publicznych, która będzie wykorzystywana w zaledwie 23% mocy wytwórczych, nie jest racjonalne. Owszem, również w tym przypadku Skarżąca w złożonym proteście wyjaśniła skąd taka różnica i czym jest podyktowana, jednakże podobnie jak w zakresie kryterium 1, takich informacji zabrakło w samym wniosku o dofinansowanie. Osoby oceniające projekt nie mogą się domyślać, dlaczego projektowana inwestycja będzie miała rzeczywistą moc wytwórczą na poziomie niewiele przekraczającym 20%. Nie można się również zgodzić ze Skarżącą, jakoby osoby oceniające dokonały błędnej oceny wniosku w zakresie wykonalności technicznej projektu. Z treści Przewodnia po kryteriach nr 4 (Wykonalność techniczna projektu) wynika, że w ramach tego kryterium weryfikowana jest wykonalność techniczna, czy wnioskodawca posiada wszystkie niezbędne z punktu widzenia procesu inwestycyjnego pozwolenia, koncesje, decyzje, prawa własności i licencje. W przypadku gdy wnioskodawca nie posiada niezbędnych decyzji, pozwoleń i praw, powinien w sposób wiarygodny opisać i uzasadnić z jakich powodów wystąpiły opóźnienia oraz na jakim etapie uzyskiwania pozwoleń/zezwoleń jest wnioskodawca i podać termin uzyskania przedmiotowych dokumentów. Skarżąca w złożonym wniosku wskazała, że planowana inwestycja nie wymaga pozwolenia na budowę. Z kolei obaj oceniający wniosek wskazali, że brak jest wystarczającego opisu technicznego instalacji układu mikrokogeneracyjnego na biogaz 8 kW, pod kątem oceny czy wymagane czy też nie, jest pozwolenie na budowę. W ocenie Sądu nie można zarzucić osobom oceniającym błędu w powyższej ocenie, skoro instalacja układu mikrokogeneracyjnego na biogaz nie jest wprost wymieniona w Prawie budowlanym, jako inwestycja zwolniona z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. To Wnioskodawczyni, poprzez szczegółowy opis techniczny planowanej inwestycji powinna wykazać, że mieści się ona w katalogu art. 29 ustawy – Prawo budowlane, czego nie uczyniła, wskazując że to dostawca instalacji wybierze optymalne rozwiązanie. Dodatkowo z wniosku można wyczytać, że projektowany agregat będzie usytułowany w bezpośredniej styczności z dotychczasowym budynkiem mieszkalnym, jednakże nie wiadomo w jaki sposób będzie posadowiony, czy zabezpieczony przed wpływem warunków atmosferycznych. Powyższe nie wyklucza, zważywszy na miejsce posadowienia, czy na projektowaną inwestycję, nie będzie wymagane jednak pozwolenie na budowę. Tym samym, zgodzić się należało z osobami oceniającymi projekt, że z przedstawionego przez Wnioskodawcę opisu technicznego, nie wynikało czy w tej konkretnej lokalizacji, nie będzie wymagane pozwolenie na budowę. Podobnie należało ocenić także pozostałe zarzuty zawarte w uzasadnieniu skargi, a dotyczące trwałości projektu czy braku doświadczenia osób oceniających projekt. Podkreślić należy, że to do obowiązków Wnioskodawcy należy takie sformułowanie wniosku, aby zawierał on wszystkie informacje niezbędne do prawidłowej jej oceny. Zatem to od Wnioskodawcy zależy, czy wniosek będzie czytelny, jasny, zrozumiały i kompletny. W złożonym wniosku Skarżąca wskazała, że udostępni projektowaną instalację do badań przemysłowych, celem opracowania nowego urządzenia co może być impulsem do rozwoju gospodarczego województwa p., co nie powinno kolidować z zachowaniem trwałości projektu. Tymczasem, zgodnie z kryterium 6, beneficjent nie może zakończyć swojej działalności w okresie trwałości, a dofinansowana infrastruktura powinna pełnić swoją funkcję zgodnie z projektem. Celem projektu, o którego dofinansowanie występowała Skarżąca nie było prowadzenie badań, czy ulepszanie istniejącego układu, dlatego też nie można przyjąć, że w takim zakresie zachowana zostanie trwałość projektu. Wnioskodawca ubiegając się o dofinansowanie konkretnego projektu nie powinien zakładać konieczności jego ulepszania czy rozbudowy, a zatem prowadzenie badań przemysłowych nie mieści się w realizację kryterium trwałości projektu. Zaznaczyć także należy, że w ramach oceny kryteriów dopuszcza się wykorzystanie energii cieplnej nie tylko w zakresie jej wytwarzania i odsprzedaży, ale także na potrzeby własne prowadzonej działalności gospodarczej. Tymczasem Skarżąca oświadczyła, że wyprodukowana energia będzie w części wykorzystywana na potrzeby własne, co zważywszy, że zamieszkuje pod tym samym adresem, co prowadzi działalność gospodarczą, nie musi oznaczać, że to wykorzystanie będzie wyłącznie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W tych okolicznościach sprawy brak jest podstaw do uznania, że organ naruszył art. 37 ust. 1 u.r.p., który stanowi, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Podkreślić raz jeszcze należy, że to na wnioskodawcy ubiegającym się o dofinansowanie w ramach danego konkursu spoczywa obowiązek rzetelnego i wyczerpującego przygotowania wniosku (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt. II GSK 1500/11). Podkreślić wypada także, że Skarżąca przystępując do konkursu winna znać jego zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i w dalszych swych działaniach w postępowaniu konkursowym, chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Obowiązek starannego przygotowania dokumentacji aplikacyjnej, zgodnie z wymogami konkursu, ciąży zawsze na wnioskodawcy. Braki w złożonej dokumentacji czy jej niespójność, skutkujące zakwestionowaniem spełnienia przez wniosek różnych kryteriów dopuszczających, winny zostać ocenione negatywnie, a taki wniosek musi zostać odrzucony. Zauważyć także należy, że IŻ RPOWP w swoim rozstrzygnięciu odniosło się do zarzutów protestu, w sposób prawidłowy uznając, że wniosek Skarżącej winien być odrzucony. Organ w żaden sposób nie naruszył przepisów ustawy zobowiązujących do przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnienia wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Z tych wszystkich względów Sąd, na zasadzie przepisu art. 61 ust. 8 pkt 2 u.r.p. orzekł jak w sentencji.